Mijn eerste ontmoeting met Christoph Daum dateert van 1976, toen ik door Club Brugge aan FC Köln verkocht werd. Hij speelde in de amateurploeg, die in derde klasse voetbalde, en was een van de dominante persoonlijkheden in de groep. Een toenmalige ploegmaat van hem was Roland Koch, de man die later zijn assistent was bij Köln, Stuttgart, Bayer Leverkusen, Fenerbahçe, Austria Wien en Besiktas. Christoph wás ambitieus als voetballer, alleen had hij als middenvelder niet genoeg kwaliteiten om in de Bundesliga te spelen. Hij had vooral oog voor het spelletje en woonde daarom ook geregeld trainingen van Hennes Weisweiler, onze coach, bij. In die periode zat hij ook op de befaamde Sporthochschule van Köln. De amateurploeg begon te trainen wanneer wij gedaan hadden, rond halfzes, zodat ik hem dikwijls in de gang tegenkwam en we wat praatten. Ik volgde elke thuiswedstrijd op Geissbockheim, ons trainingscomplex, waar ik amper een kilometer vandaan woonde. Ik herinner me dat Christoph ooit een polsbeentje gebroken had, waardoor hij vier weken niet zou kunnen spelen. Ik vertelde hem dat ik nog een spalkje had liggen - in die tijd kostte dat al snel een paar duizend mark. We reden naar mijn huis, dronken een paar pintjes, tot we vaststelden dat het spalkje niet paste. Hij had zijn andere hand gebroken, waardoor de uitsparing voor de duim aan de verkeerde kant zat. ( lacht)

"Jaren later, toen hij al hoofdtrainer van FC Köln was, wilde ik vier kaartjes voor de thuiswedstrijd tegen Bayern München. Ik kon er twee krijgen, maar had er vier nodig. Assistent-trainer Rolf Herings, een goede vriend, kon me niet helpen. 'Waarom bel je niet naar Christoph?' Toen ik hem opbelde, vroeg hij meteen of ik nog voetbalde. 'Tickets? Geen probleem. Voor jou, Roger, laat ik desnoods het stadion uitbreiden. Niet voor de spelers die me destijds op het oefencomplex negeerden.' Daarna zijn we altijd contact blijven houden. Veel later, toen Christoph bij Besiktas werkte, nodigde hij mij bijvoorbeeld veertien dagen uit op het trainingskamp in Antalya. 'Kom maar af, Roger. De zon schijnt, wat wil je nog meer?' Wat hij in Turkije gepresteerd heeft, is onvoorstelbaar. Kampioen en de beker met Besiktas, twee keer de titel met Fenerbahçe. Als je daar zeven jaar overeind kunt blijven, wil dat toch iets zeggen. Guus Hiddink, die toch aangezien wordt als een van de topcoaches van het voorbije decennium, heeft het daar amper twee seizoenen volgehouden. En noch met Fenerbahçe, noch met de nationale ploeg iets gewonnen!

"Christoph sleurt het imago van een defensieve trainer met zich mee, ja. Ik heb indertijd wedstrijden van FC Köln gezien, waarin die bewering wel klopte, ook al omdat hij over matige voetballers beschikte. Maar uiteindelijk is hij met een gewoon 'ploegske' een keer derde en twee keer vicekampioen geworden. Hij praat voortdurend in op zijn spelers. Niet opdat ze voor hem zouden voetballen, maar in de eerste plaats opdat ze voor elkaar door het vuur zouden gaan. Hij wil spelers laten begrijpen dat ze elkaar nodig hebben. Bij Köln was dat heel duidelijk: een groep met minder begaafde voetballers, die door een samenhorigheidsgevoel betere prestaties kunnen leveren. Een band smeden tussen spelers is zijn sterkte. Ook daarom geeft hij overal in Europa lezingen aan het kaderpersoneel van grote multinationals - onder andere Mercedes Benz en Siemens Nixdorf - over motivatietechnieken en leiding geven. Want uiteindelijk, al is het nu in het voetbal of in de bedrijfswereld, moet je met mensen kunnen omgaan. Peoplemanagement. Dat, gecombineerd met hard werken en tactische kennis, is zijn grootste kracht als trainer. Hij kan mensen heel goed en snel inschatten, een onmiskenbaar voordeel voor een trainer. Want als er een speler is die de boel naar de kl... helpt ...

"Christoph heeft zich nooit vastgepind op een vast spelsysteem. Met Fenerbahçe, bijvoorbeeld, speelde hij héél aanvallend. Als trainer moet je je ploeg laten voetballen op basis van de beschikbare spelers. Club Brugge zette onder Adrie Koster veel druk naar voren, speelde heel dominant en bracht spektakel. Mooi, ja, veel doelpunten ook, maar bij balverlies had Club toch een groot probleem. Als Barcelona balverlies lijdt, dan wordt de tegenspeler in balbezit uit de vier windrichtingen meteen aangevallen. Als je dát er als coach inkrijgt, dan kan je dominant voetballen zonder al te veel risico's te nemen. Club scoort minder dan onder Adrie Koster, inderdaad, maar een ploeg die geen doelpunt binnenkrijgt, heeft al minstens een punt. En uit de statistieken blijkt dat Club dit seizoen al in elke wedstrijd gescoord heeft. Dus ... Plus: als trainer word je afgerekend op resultaten, niet op spektakel. Zodra Christoph de verdediging kan afstellen, zal hij omschakelen naar een aanvallender spelstijl. Tegen Cercle, bijvoorbeeld, zat hij er toch wel een beetje mee in. Eerste wedstrijd, een derby ... Dat voelde ik tijdens onze gesprekken. En dat het in balbezit nog niet lekker loopt, daar kan hij eigenlijk weinig aan doen. Is het zijn schuld als speler x een slechte pass geeft?"

Op cursus in Engeland

"Hij is veranderd als trainer, ja. En zéker niet ouderwets. Want dat is een groot probleem van trainers: ze evolueren niet mee. Terwijl elk beroep zich ontwikkelt. Op dat vlak is Christoph enorm leergierig. Een half jaar geleden heeft hij een viertal Engelse clubs bezocht om te kijken hoe ze werken, hoe ze geleid worden. Wat leeft en beweegt er in andere competities? Zelfs trainers die amper veertig jaar zijn, doen dat niet, tenzij ze verplicht worden. Hij heeft niet toevallig, gespreid over bijna 25 jaar, overál successen behaald. Kampioen met VfB Stuttgart, drie titels in Turkije, de dubbel met Austria Wien. En in Bayer Leverkusen, waar hij twee keer vicekampioen werd, heeft hij vier seizoenen aan een ploeg gebouwd die twee jaar na zijn vertrek de finale van de Champions League speelde. Niet iedereen beseft het, maar het is een onwaarschijnlijke prestatie dat Club Brugge zo'n trainer kon binnenhalen.

"Ik heb de eerste contacten gelegd. Toen Adrie Koster ontslagen werd en Club naar een dominante trainer met een prestigieus cv zocht, dacht ik meteen: Christoph is de geknipte man, op voorwaarde dat Club hem kan betalen. Ik had hem een paar weken ervoor nog gebeld. Hij wou, zei hij, na zijn operatie absoluut opnieuw aan de slag. Er liepen een aantal zaken in Duitsland, maar toen ik hem de situatie in Brugge uitlegde, was hij geïnteresseerd, ook al kende hij Club alleen van naam en van de Europese successen in het verleden. Ik heb hem niet moeten overtuigen, neen, dat zou toch niet lukken. ( lacht) Voor het eerste gesprek met het bestuur had hij geen enkele wedstrijd van Club gezien en vertrouwde hij op mijn informatie. Na een vriendschap van 35 jaar weet je wel wat je aan elkaar hebt. België vond hij absoluut niet te min. Hij heeft tenslotte nog in Oostenrijk gewerkt, een competitie die lager aangeschreven staat. Zomaar iets aannemen, dat zou Christoph nooit doen, al was het in dit geval het totaalplaatje - sportief en privé - dat hem aansprak. Zijn twee jonge kinderen - Jean Paul, een zoontje van elf, en Cara Julie, zes jaar - kunnen in Keulen naar school, in drie uur staat hij met de auto in zijn woonplaats.

"Dat zijn echtgenote, Angelica, en zijn dochtertje na de wedstrijd tegen Cercle in de perszaal zaten, vond ik niet vreemd. Hij had ook zijn beste vriend, een journalist die voor een Duitse commerciële zender werkt, uitgenodigd. Hij straalt het misschien anders uit, maar iedereen heeft behoefte aan steun en gezelschap van mensen die hij vertrouwt. Voor de buitenwereld lijkt hij stuurs en nors, maar een dominante uitstraling geeft je als trainer - zeker ten opzichte van je spelers - een enorm voordeel. Trouwens: onder vrienden is hij niet anders hoor. Altijd met voetbal bezig, soms tot twee, drie uur 's nachts. Dvd's bekijken, praten met vrienden ... Sinds hij in Brugge is, slaapt hij zelden meer dan drie uur per nacht. Hij heeft een breed interesseveld - economie, politiek, lekker eten - maar als hij om twee uur 's nachts over het leven begint te filosoferen, dan zal hij toch tot één uur over voetbal gesproken hebben. ( lacht) En 's morgens om zeven uur stipt opstaan!

Duits spreken

"Dat er voor zijn aanstelling bij Club zo veel Duitse journalisten waren, verbaast me niet. Christoph Daum is nog altijd een naam. Bij Eintracht Frankfurt is het vorig seizoen niet gelukt, ook al was hij ervan overtuigd dat hij in die zeven wedstrijden de degradatie nog kon ontlopen. Trouwens, hij mocht en zou er blijven - zijn zoon Marcel is er videoanalist - tot hij hoorde dat hij huidkanker had. Ik ben er zeker van dat hij ooit nog in Duitsland aan de slag kan. Vergeet niet dat hij in 2000 een contract als bondscoach getekend had, tot de cocaïneaffaire losbarstte en hij voor een paar maanden naar Florida verhuisde. Ik kan daar niet veel over zeggen, maar iedereen doet in zijn leven weleens iets dat niet ... ( stilte) Zonder die zaak was hij misschien nog altijd bondscoach.

"Hij kwam wat aarzelend over tijdens zijn eerste persconferentie, maar dat had alles met de taal te maken. Omdat iedereen hier Engels begrijpt, wou hij absoluut in het Engels spreken, maar het probleem is dat hij in het Duits denkt en dan naar de vertaling moet zoeken. Ik heb hem aangeraden om voortaan alleen nog Duits te spreken, want dan klinkt hij veel vastberadener en kan hij veel meer expressie in zijn betoog leggen. Het leek wat aarzelend, terwijl hij absoluut geen twijfelaar is.

"Het klonk als een cliché toen hij zei dat hij voor het allerhoogste ging, maar daarmee wilde hij alleen de lat zo hoog mogelijk leggen. Iets wat hij altijd en overal gedaan heeft. Moet je tegen de spelers zeggen dat je voor een plaats in de top drie gaat, terwijl je maar zeven punten minder hebt dan de leider in de competitie? En als je tevreden bent met een topdrieplaats, word je al zeker geen kampioen. Neen, hij heeft dit seizoen maar een doel: kampioen worden met Club Brugge. En vergeet niet: hij is een Duitser, hé. Een winnaar. Winnen zit er bij die gasten ingebakken."

DOOR CHRIS TETAERT

"Als je in Turkije zeven jaar overeind kunt blijven, wil dat toch iets zeggen."

"Sinds hij in Brugge is, slaapt hij zelden meer dan drie uur per nacht."

Mijn eerste ontmoeting met Christoph Daum dateert van 1976, toen ik door Club Brugge aan FC Köln verkocht werd. Hij speelde in de amateurploeg, die in derde klasse voetbalde, en was een van de dominante persoonlijkheden in de groep. Een toenmalige ploegmaat van hem was Roland Koch, de man die later zijn assistent was bij Köln, Stuttgart, Bayer Leverkusen, Fenerbahçe, Austria Wien en Besiktas. Christoph wás ambitieus als voetballer, alleen had hij als middenvelder niet genoeg kwaliteiten om in de Bundesliga te spelen. Hij had vooral oog voor het spelletje en woonde daarom ook geregeld trainingen van Hennes Weisweiler, onze coach, bij. In die periode zat hij ook op de befaamde Sporthochschule van Köln. De amateurploeg begon te trainen wanneer wij gedaan hadden, rond halfzes, zodat ik hem dikwijls in de gang tegenkwam en we wat praatten. Ik volgde elke thuiswedstrijd op Geissbockheim, ons trainingscomplex, waar ik amper een kilometer vandaan woonde. Ik herinner me dat Christoph ooit een polsbeentje gebroken had, waardoor hij vier weken niet zou kunnen spelen. Ik vertelde hem dat ik nog een spalkje had liggen - in die tijd kostte dat al snel een paar duizend mark. We reden naar mijn huis, dronken een paar pintjes, tot we vaststelden dat het spalkje niet paste. Hij had zijn andere hand gebroken, waardoor de uitsparing voor de duim aan de verkeerde kant zat. ( lacht) "Jaren later, toen hij al hoofdtrainer van FC Köln was, wilde ik vier kaartjes voor de thuiswedstrijd tegen Bayern München. Ik kon er twee krijgen, maar had er vier nodig. Assistent-trainer Rolf Herings, een goede vriend, kon me niet helpen. 'Waarom bel je niet naar Christoph?' Toen ik hem opbelde, vroeg hij meteen of ik nog voetbalde. 'Tickets? Geen probleem. Voor jou, Roger, laat ik desnoods het stadion uitbreiden. Niet voor de spelers die me destijds op het oefencomplex negeerden.' Daarna zijn we altijd contact blijven houden. Veel later, toen Christoph bij Besiktas werkte, nodigde hij mij bijvoorbeeld veertien dagen uit op het trainingskamp in Antalya. 'Kom maar af, Roger. De zon schijnt, wat wil je nog meer?' Wat hij in Turkije gepresteerd heeft, is onvoorstelbaar. Kampioen en de beker met Besiktas, twee keer de titel met Fenerbahçe. Als je daar zeven jaar overeind kunt blijven, wil dat toch iets zeggen. Guus Hiddink, die toch aangezien wordt als een van de topcoaches van het voorbije decennium, heeft het daar amper twee seizoenen volgehouden. En noch met Fenerbahçe, noch met de nationale ploeg iets gewonnen! "Christoph sleurt het imago van een defensieve trainer met zich mee, ja. Ik heb indertijd wedstrijden van FC Köln gezien, waarin die bewering wel klopte, ook al omdat hij over matige voetballers beschikte. Maar uiteindelijk is hij met een gewoon 'ploegske' een keer derde en twee keer vicekampioen geworden. Hij praat voortdurend in op zijn spelers. Niet opdat ze voor hem zouden voetballen, maar in de eerste plaats opdat ze voor elkaar door het vuur zouden gaan. Hij wil spelers laten begrijpen dat ze elkaar nodig hebben. Bij Köln was dat heel duidelijk: een groep met minder begaafde voetballers, die door een samenhorigheidsgevoel betere prestaties kunnen leveren. Een band smeden tussen spelers is zijn sterkte. Ook daarom geeft hij overal in Europa lezingen aan het kaderpersoneel van grote multinationals - onder andere Mercedes Benz en Siemens Nixdorf - over motivatietechnieken en leiding geven. Want uiteindelijk, al is het nu in het voetbal of in de bedrijfswereld, moet je met mensen kunnen omgaan. Peoplemanagement. Dat, gecombineerd met hard werken en tactische kennis, is zijn grootste kracht als trainer. Hij kan mensen heel goed en snel inschatten, een onmiskenbaar voordeel voor een trainer. Want als er een speler is die de boel naar de kl... helpt ... "Christoph heeft zich nooit vastgepind op een vast spelsysteem. Met Fenerbahçe, bijvoorbeeld, speelde hij héél aanvallend. Als trainer moet je je ploeg laten voetballen op basis van de beschikbare spelers. Club Brugge zette onder Adrie Koster veel druk naar voren, speelde heel dominant en bracht spektakel. Mooi, ja, veel doelpunten ook, maar bij balverlies had Club toch een groot probleem. Als Barcelona balverlies lijdt, dan wordt de tegenspeler in balbezit uit de vier windrichtingen meteen aangevallen. Als je dát er als coach inkrijgt, dan kan je dominant voetballen zonder al te veel risico's te nemen. Club scoort minder dan onder Adrie Koster, inderdaad, maar een ploeg die geen doelpunt binnenkrijgt, heeft al minstens een punt. En uit de statistieken blijkt dat Club dit seizoen al in elke wedstrijd gescoord heeft. Dus ... Plus: als trainer word je afgerekend op resultaten, niet op spektakel. Zodra Christoph de verdediging kan afstellen, zal hij omschakelen naar een aanvallender spelstijl. Tegen Cercle, bijvoorbeeld, zat hij er toch wel een beetje mee in. Eerste wedstrijd, een derby ... Dat voelde ik tijdens onze gesprekken. En dat het in balbezit nog niet lekker loopt, daar kan hij eigenlijk weinig aan doen. Is het zijn schuld als speler x een slechte pass geeft?" "Hij is veranderd als trainer, ja. En zéker niet ouderwets. Want dat is een groot probleem van trainers: ze evolueren niet mee. Terwijl elk beroep zich ontwikkelt. Op dat vlak is Christoph enorm leergierig. Een half jaar geleden heeft hij een viertal Engelse clubs bezocht om te kijken hoe ze werken, hoe ze geleid worden. Wat leeft en beweegt er in andere competities? Zelfs trainers die amper veertig jaar zijn, doen dat niet, tenzij ze verplicht worden. Hij heeft niet toevallig, gespreid over bijna 25 jaar, overál successen behaald. Kampioen met VfB Stuttgart, drie titels in Turkije, de dubbel met Austria Wien. En in Bayer Leverkusen, waar hij twee keer vicekampioen werd, heeft hij vier seizoenen aan een ploeg gebouwd die twee jaar na zijn vertrek de finale van de Champions League speelde. Niet iedereen beseft het, maar het is een onwaarschijnlijke prestatie dat Club Brugge zo'n trainer kon binnenhalen. "Ik heb de eerste contacten gelegd. Toen Adrie Koster ontslagen werd en Club naar een dominante trainer met een prestigieus cv zocht, dacht ik meteen: Christoph is de geknipte man, op voorwaarde dat Club hem kan betalen. Ik had hem een paar weken ervoor nog gebeld. Hij wou, zei hij, na zijn operatie absoluut opnieuw aan de slag. Er liepen een aantal zaken in Duitsland, maar toen ik hem de situatie in Brugge uitlegde, was hij geïnteresseerd, ook al kende hij Club alleen van naam en van de Europese successen in het verleden. Ik heb hem niet moeten overtuigen, neen, dat zou toch niet lukken. ( lacht) Voor het eerste gesprek met het bestuur had hij geen enkele wedstrijd van Club gezien en vertrouwde hij op mijn informatie. Na een vriendschap van 35 jaar weet je wel wat je aan elkaar hebt. België vond hij absoluut niet te min. Hij heeft tenslotte nog in Oostenrijk gewerkt, een competitie die lager aangeschreven staat. Zomaar iets aannemen, dat zou Christoph nooit doen, al was het in dit geval het totaalplaatje - sportief en privé - dat hem aansprak. Zijn twee jonge kinderen - Jean Paul, een zoontje van elf, en Cara Julie, zes jaar - kunnen in Keulen naar school, in drie uur staat hij met de auto in zijn woonplaats. "Dat zijn echtgenote, Angelica, en zijn dochtertje na de wedstrijd tegen Cercle in de perszaal zaten, vond ik niet vreemd. Hij had ook zijn beste vriend, een journalist die voor een Duitse commerciële zender werkt, uitgenodigd. Hij straalt het misschien anders uit, maar iedereen heeft behoefte aan steun en gezelschap van mensen die hij vertrouwt. Voor de buitenwereld lijkt hij stuurs en nors, maar een dominante uitstraling geeft je als trainer - zeker ten opzichte van je spelers - een enorm voordeel. Trouwens: onder vrienden is hij niet anders hoor. Altijd met voetbal bezig, soms tot twee, drie uur 's nachts. Dvd's bekijken, praten met vrienden ... Sinds hij in Brugge is, slaapt hij zelden meer dan drie uur per nacht. Hij heeft een breed interesseveld - economie, politiek, lekker eten - maar als hij om twee uur 's nachts over het leven begint te filosoferen, dan zal hij toch tot één uur over voetbal gesproken hebben. ( lacht) En 's morgens om zeven uur stipt opstaan! "Dat er voor zijn aanstelling bij Club zo veel Duitse journalisten waren, verbaast me niet. Christoph Daum is nog altijd een naam. Bij Eintracht Frankfurt is het vorig seizoen niet gelukt, ook al was hij ervan overtuigd dat hij in die zeven wedstrijden de degradatie nog kon ontlopen. Trouwens, hij mocht en zou er blijven - zijn zoon Marcel is er videoanalist - tot hij hoorde dat hij huidkanker had. Ik ben er zeker van dat hij ooit nog in Duitsland aan de slag kan. Vergeet niet dat hij in 2000 een contract als bondscoach getekend had, tot de cocaïneaffaire losbarstte en hij voor een paar maanden naar Florida verhuisde. Ik kan daar niet veel over zeggen, maar iedereen doet in zijn leven weleens iets dat niet ... ( stilte) Zonder die zaak was hij misschien nog altijd bondscoach. "Hij kwam wat aarzelend over tijdens zijn eerste persconferentie, maar dat had alles met de taal te maken. Omdat iedereen hier Engels begrijpt, wou hij absoluut in het Engels spreken, maar het probleem is dat hij in het Duits denkt en dan naar de vertaling moet zoeken. Ik heb hem aangeraden om voortaan alleen nog Duits te spreken, want dan klinkt hij veel vastberadener en kan hij veel meer expressie in zijn betoog leggen. Het leek wat aarzelend, terwijl hij absoluut geen twijfelaar is. "Het klonk als een cliché toen hij zei dat hij voor het allerhoogste ging, maar daarmee wilde hij alleen de lat zo hoog mogelijk leggen. Iets wat hij altijd en overal gedaan heeft. Moet je tegen de spelers zeggen dat je voor een plaats in de top drie gaat, terwijl je maar zeven punten minder hebt dan de leider in de competitie? En als je tevreden bent met een topdrieplaats, word je al zeker geen kampioen. Neen, hij heeft dit seizoen maar een doel: kampioen worden met Club Brugge. En vergeet niet: hij is een Duitser, hé. Een winnaar. Winnen zit er bij die gasten ingebakken." DOOR CHRIS TETAERT"Als je in Turkije zeven jaar overeind kunt blijven, wil dat toch iets zeggen." "Sinds hij in Brugge is, slaapt hij zelden meer dan drie uur per nacht."