door Jacques Sys
...

door Jacques SysOp een wel heel pijnlijke manier werd Frank De Bleeckere afgelopen zaterdag aan de schandpaal genageld. Het was alsof alles wat de scheidsrechter tot dan toe had gepresteerd aan diggelen lag. Ongenuanceerde uitspraken en puberale reacties toonden dat weinigen in dit land in staat zijn zich in momenten van emotie te controleren. Ze lagen mee aan de basis van een ontluisterende uitloper : De Bleeckere werd met vandalisme geconfronteerd. Natuurlijk maakte Frank De Bleeckere in de topper een slechte beurt. Hij strooide zo kwistig met kaarten dat hij op een gegeven moment in inconsequentie verviel en de indruk gaf naar compensaties te zoeken De Bleeckere schrok zo van het tumult dat de (naar de letter van de wet juiste) uitsluiting van Birger Maertens veroorzaakte dat hij de controle over zichzelf verloor. Hij gaf nog twee keer rood en liet vervolgens een reeks elleboogstoten onbestraft. De schrik om de wedstrijd met nog minder spelers te beëindigen, leek hem te verlammen. Dat is onaanvaardbaar. Scheidsrechters moeten in alle omstandigheden zichzelf blijven en het hoofd koel houden. Hoe moeilijk dat ook is in een sfeer van irritatie en steeds toenemende grimmigheid. Maar even bedenkelijk dan het zwakke optreden van De Bleeckere was dat sommige spelers van deze partij een oorlog wilden maken. Er was vanaf het begin veel achterbaksheid en komedie. Het is erg dat een scheidsrechter een paar aanslagen door de vingers ziet. Maar het is even erg dat die elleboogstoten gewoon worden uitgedeeld. Dat getuigt van een erbarmelijke mentaliteit. Net zoals de provocaties die sommigen naar het publiek deden meer dan bedenkenswaardig zijn. Maar veel gemakkelijker dan dat te erkennen, was het om alles op de arbiter af te wentelen.De totale off-day van Frank De Bleeckere mag niet verdoezelen dat Club Brugge en Anderlecht er helemaal niets van bakten. Er zat geen tempo in de wedstrijd, geen techniek, geen combinatievermogen. Wat restte, was een festival van verkeerde voorzetten en slordigheden. Het Belgisch topvoetbal zette zich op deze ijskoude zaterdag in een slecht daglicht.Het herfstkampioenschap dat Club Brugge pakte, had dan ook een bittere nasmaak. Maar de weg naar de titel ligt nu voor blauw-zwart helemaal open. Zelfs met vier zware verplaatsingen in de terugronde (Anderlecht, RC Genk, Lierse en Lokeren) kan er Club nauwelijks nog iets gebeuren. Vooral omdat Trond Sollied na de winterstop echt kan beginnen met de formatie van zijn zogenaamd Dream Team. Blessures amputeerden de slagkracht van Club Brugge, al blijkt dat nauwelijks uit de resultaten. De terugkeer van Lange en Saeternes verhogen straks de mogelijkheden vooraan, terwijl de zaterdag na de rust voortreffelijk ingevallen Serebrennikov straks de draad weer kan oppakken en het nog altijd wachten is op een Stoica die zich echt doorzet. Achteraan moet Spilar straks weer voor minder verkramping zorgen en viel het zaterdag op hoe autoritair Timmy Simons daar speelt. Hij lijkt als verdediger nog meer impulsen te geven dan als defensieve middenvelder. Club Brugge krijgt na de winterstop ongetwijfeld nog meer vorm. Dat kan moeilijk van Anderlecht worden gezegd. Het mist gewoon klasse en liet in niet één fase de subtiliteit die het huis kenmerkte opspatten. Walter Baseggio moest aanvankelijk tegen Timmy Simons spelen en kweet zich gedurende acht minuten van deze taak. Dan liet hij zijn opponent lopen. Met zo'n ingesteldheid blijf je in het topvoetbal niet overeind. Dat Inter in deze middenvelder geïnteresseerd zou zijn, klinkt dan ook wel heel erg vreemd. Anderlecht is al langer aan heroriëntatie toe. Maar duidelijke opties ontbreken. Anderlecht denkt zich te kunnen wapenen voor de toekomst door straks Pär Zetterberg terug te halen. Het is wrang dat je op sportief vlak steeds weer de verkeerde keuzes maakt. Maar het is veel erger dat je dat niet beseft. Club krijgt straks nog meer vorm.