Hij was de eerste Belg in de Bundesliga. In 1968, vijf jaar nadat de Duitse competitie werd opgericht. Een aanvaller waarvoor toen al zes miljoen Belgische frank werd betaald, zo'n 150.000 euro. De legendarische Roger Claessen maakte toen de overgang van Standard naar Alemannia Aachen. Dat ging niet onopgemerkt voorbij. De rumoerige spits, die bij Standard zou worden uitgeroepen tot Voetballer van de Eeuw en wiens beeltenis de buitenkant van het stadion van Sclessin siert, speelde in dezelfde kleuren als Axel Witsel nu bij Borussia Dortmund zal dragen. Voor iedere thuiswedstrijd van Alemannia staken 4000 Luikse supporters de Duitse grens over. Het leek wel een bedevaart. Veel later, in 1994, speelde nog een Belg voor Alemannia Aachen: Frédéric Waseige. Maar over de overgang van de zoon van Robert Waseige werd amper gesproken. 'Naar jou gaan er vanuit Luik maar drie man komen kijken', lachte Robert toen.

Net voor de periode van Roger Claessen proefde Alemannia Aachen even van de top. Het was in het seizoen 1967/68 tweede geëindigd, na Bayern München. Alemannia werkte zijn thuiswedstrijden af in het Tivolistadion, een ouderwetse voetbalburcht met een intimiderende sfeer en steile staantribunes. De tegenstanders trokken er met knikkende knieën naartoe. Het kon in dit stadion echt spoken.

Roger Claessen voelde zich goed in die sfeer. Maar hij presteerde niet zoals verwacht. Claessen kwam in 44 wedstrijden aan elf doelpunten. Te weinig. Maar Claessen was een levend symbool van de 'golden sixties'. Hij barstte van het talent, maar deed daar weinig mee. Claessen was een notoir stapper, een poëet die met iedereen bevriend was en het altijd opnam voor de verdrukten. Claessen was een moderne midvoor met een zwak karakter. Nadat hij eens een politieagent hardhandig had aangepakt belandde hij voor één nacht in de gevangenis. Toen dat bij de gedetineerden bekend werd, begonnen ze 'Allons les Rouches' te zingen.

Ook in Aken liet de levenswandel van Roger Claessen te wensen over. Hij runde in Luik een café en bleek zijn beste klant te zijn. Claessen was een mooie en charmante jongen, de vrouwen vielen voor hem. Slechts twee jaar heeft de passage van Claessen bij Alemannia Aachen geduurd. De club is inmiddels afgegleden naar vierde klasse en speelt in een nieuw, modern stadion met catering, businesseats en vipruimtes.

Hij was de eerste Belg in de Bundesliga. In 1968, vijf jaar nadat de Duitse competitie werd opgericht. Een aanvaller waarvoor toen al zes miljoen Belgische frank werd betaald, zo'n 150.000 euro. De legendarische Roger Claessen maakte toen de overgang van Standard naar Alemannia Aachen. Dat ging niet onopgemerkt voorbij. De rumoerige spits, die bij Standard zou worden uitgeroepen tot Voetballer van de Eeuw en wiens beeltenis de buitenkant van het stadion van Sclessin siert, speelde in dezelfde kleuren als Axel Witsel nu bij Borussia Dortmund zal dragen. Voor iedere thuiswedstrijd van Alemannia staken 4000 Luikse supporters de Duitse grens over. Het leek wel een bedevaart. Veel later, in 1994, speelde nog een Belg voor Alemannia Aachen: Frédéric Waseige. Maar over de overgang van de zoon van Robert Waseige werd amper gesproken. 'Naar jou gaan er vanuit Luik maar drie man komen kijken', lachte Robert toen. Net voor de periode van Roger Claessen proefde Alemannia Aachen even van de top. Het was in het seizoen 1967/68 tweede geëindigd, na Bayern München. Alemannia werkte zijn thuiswedstrijden af in het Tivolistadion, een ouderwetse voetbalburcht met een intimiderende sfeer en steile staantribunes. De tegenstanders trokken er met knikkende knieën naartoe. Het kon in dit stadion echt spoken. Roger Claessen voelde zich goed in die sfeer. Maar hij presteerde niet zoals verwacht. Claessen kwam in 44 wedstrijden aan elf doelpunten. Te weinig. Maar Claessen was een levend symbool van de 'golden sixties'. Hij barstte van het talent, maar deed daar weinig mee. Claessen was een notoir stapper, een poëet die met iedereen bevriend was en het altijd opnam voor de verdrukten. Claessen was een moderne midvoor met een zwak karakter. Nadat hij eens een politieagent hardhandig had aangepakt belandde hij voor één nacht in de gevangenis. Toen dat bij de gedetineerden bekend werd, begonnen ze 'Allons les Rouches' te zingen. Ook in Aken liet de levenswandel van Roger Claessen te wensen over. Hij runde in Luik een café en bleek zijn beste klant te zijn. Claessen was een mooie en charmante jongen, de vrouwen vielen voor hem. Slechts twee jaar heeft de passage van Claessen bij Alemannia Aachen geduurd. De club is inmiddels afgegleden naar vierde klasse en speelt in een nieuw, modern stadion met catering, businesseats en vipruimtes.