"Bayer... is dat niet de broer van ?" Jaja, dat weet u onderhand wel. Daar gaan we het dus niét over hebben. Paul Bayer (32) slaagde erin om carrièregewijs een eigen voornaam te veroveren. Belgisch international, Belgisch All Star, een landstitel en een nationale beker met Oostende, en zijn knapste prestatie : twee flinke koters, Maxime en Mats.
...

"Bayer... is dat niet de broer van ?" Jaja, dat weet u onderhand wel. Daar gaan we het dus niét over hebben. Paul Bayer (32) slaagde erin om carrièregewijs een eigen voornaam te veroveren. Belgisch international, Belgisch All Star, een landstitel en een nationale beker met Oostende, en zijn knapste prestatie : twee flinke koters, Maxime en Mats. Maar Weissenfels dus. We spreken af drie dagen voor zijn eerste afreis naar het onooglijk dorpje nabij Leipzig : 35000 inwoners telt het gehucht. Bayer heeft op dat ogenblik, zonder enige prospectie, wel al getekend voor de Duitse staartploeg. "Moet kunnen," grinnikt hij. Mitteldeutscher Weissenfels wordt gecoacht door de Bosniër Salit Hadzic en strandde vorig seizoen op de laatste plaats in de Duitse eredivisie, met slechts vijf overwinningen in de reguliere competitie. Zacht gesteld is dit niet meteen de plaats waar je van droomt als je als topbasketbalspeler aan het buitenland denkt. Mede daarom dat Bayer midden juli twee weken in Spanje vertoefde. Hij nam er, samen met Sam Rotsaert en Jason Perez, deel aan een SummerLeague in Fuenlabrada. "Enkele clubs toonden interesse. Tenerife, Murcia, Bonn, Toulon, Capo d'Orlando (Italiaanse tweede klasse), Weissenfels en een club uit Australië. Ik heb gekozen voor het financieel interessantste plaatje, omdat dat op mijn leeftijd nu eenmaal belangrijk is met het oog op het onderhoud van mijn gezin, en voor de geografisch best gelegen plaats. Ik ben een Antwerpenaar in hart en nieren. Het is voor mij belangrijk dat ik ergens speel vanwaar mijn gezin en ik gemakkelijk naar België kunnen afzakken."Vorig jaar, na zijn eerste (succesvolle) seizoen bij zijn geliefkoosde RB Antwerpen, ontving hij concrete aanbiedingen van Bonn en later ook Tau Vitoria. Het is toch wat anders dan Weissenfels. Heeft Bayer daar nu geen spijt van ? "Neen. Want wees eerlijk : hoeveel Belgen zijn er werkelijk in staat om in het buitenland een prominente rol te spelen ? Struelens, dat is de laatste. Jaumin, Lauwers ? Inderdaad die vertolkten een degelijke rol binnen hun team, ze speelden hun seizoen, zonder op te vallen. En ik kan heus wel een potje basketten, hoor, maar zevende man zijn bij Tau of Bonn, ofwel veel verantwoordelijkheid krijgen bij een bescheidener team als Weissenfels : dan heb ik snel gekozen. Ik weet wanneer ik het best rendeer. Bovendien wilde Antwerpen mij toen niet laten gaan en ik had het zelf ook uitstekend naar mijn zin. Dus waarom veranderen ?" Maar tijden veranderen. Tot december 2001 speelden Paul Bayer en Pieter Loridon op een bijzonder hoog niveau en trokken op die manier RBA mee in de positieve spiraal. De ploeg van Van den Bosch kende weinig geluk met de aangeworven Amerikanen, maar de Belgische kern redde de meubelen en poetste het blazoen van het Belgische basketbal weer op. Bayer : "Op een bepaald moment, ergens in december, keek ik naar de topschutterlijsten en dan zag je daar in de topvijf Pieter met 21 punten per wedstrijd en ik met 20 punten per wedstrijd. Wij waren de Sonck en Dagano van het basketbal." Na nieuwjaar brokkelde het sterke Vlaamse bastion af. RBA gleed naar de middenmoot en eindigde uiteindelijk op een teleurstellende achtste plaats. Tony Van den Bosch stapte voor heel even op en zijn assistent Marek De Mondt nam over. Helaas, in de eerste ronde van de play-offs leek het duel Oostende-RB Antwerpen veeleer op een confrontatie tussen een oester en een mossel. Paul Bayer deelde in de malaise en haalde nooit meer zijn niveau van voor de winterstop. "Na nieuwjaar ging het snel bergafwaarts. In die mate zelfs dat de laatste vier maanden een hel waren. Mentaal heel uitputtend. Ik ben daar weken ziek van geweest. Je zag de nonchalance in de groep kruipen en de discipline wegebben. Op den duur wees iedereen met de beschuldigende vinger naar elkaar." Als kapitein van de ploeg achtte Bayer het zijn plicht om enkele zaken aan te kaarten bij de coach. De relatie tussen Bayer en Van den Bosch is echter nooit optimaal geweest. Het feit dat VDB Bayer enkele keren passeerde voor de selectie van de Belgian Lions is daar wellicht niet vreemd aan. Toen duidelijk werd dat VDB dit seizoen terug aan het roer zou staan van Antwerpen, mocht meteen een kruis gemaakt worden over de verdere toekomst van Paul Bayer als Sinjoor. "Van den Bosch en ik houden er totaal verschillende basketbalvisies op na... Hou het daar maar op," ontwijkt hij de delicate materie. "Maar in het begin van het jaar maak je afspraken en daar heeft iedereen zich aan te houden. Als de training start om 17 uur, dan is dat niet voor de ene om 17u20 en de andere 17u30. Kapitein zijnde, legde ik die problematiek op tafel. Het ambetante is dat het dan net lijkt alsof die woorden van jou persoonlijk komen. Nadien heb ik altijd het gevoel gehad dat Van den Bosch dacht dat ik de oorzaak was van zijn opstappen "Toch wil ik duidelijk zeggen : het ligt absoluut niet binnen mijn bedoelingen om nu na te trappen. Ook Van den Bosch beleefde een zeer vermoeiend jaar. En op die vier laatste maanden na, beleefde ik tenslotte anderhalf prachtjaar bij RBA. Het was als spelen in je achtertuin. Ik herinner me nog goed dat ik, toen ik pas getekend had voor RBA, in de fitnesszaal twee oude dames achter mij in het Antwerps hoorde klappen : ik was op dat ogenblik echt dolblij dat ik voor Antwerpen had getekend." "Aan mijn RBA-periode hou ik goede vrienden over. Ook het bestuur heeft me altijd gesteund. Vorige week had ik een gesprek met Marcel Colla (de nieuwe voorzitter van RBA, nvdr) en we bereikten een onderling akkoord waardoor ik vrij kon vertrekken. Een blijk van waardering. Opeens regende het aanbiedingen en drie dagen later tekende ik al voor Mitteldeutscher Weissenfels. Een eenjarig contract, dat is bewust zo gekozen. Neen, België was geen optie, hier had ik het allemaal wel gezien. In die vier laatste maanden raakte ik basketbalmoe. Ik hou nog van het spelletje, maar het ganse gedoe er rond... "Vroeger hield ik mezelf voor om vast en zeker tot mijn 35ste te blijven basketballen, daar ben ik al volledig van afgestapt. Na dit jaar kap ik er misschien mee. Volgend seizoen maak ik een balans op en dan zien we wel. Eigenlijk sprak ik met mijn vrouw af dat ik na dit seizoen een gewone job in de maatschappij zoek. Het zal zeker niet zo zijn dat ik na het basketbal in een zwart gat val. Het voornaamste is dat mijn gezin gelukkig kan zijn. Pas dan kan ik gelukkig zijn. Als dat gekoppeld gaat aan goede resultaten met de ploeg en goede persoonlijke statistieken, is dat des te beter."Geloof me, ik ben op een leeftijd gekomen dat je niet veel meer nodig hebt in het leven. Natuurlijk draag ik graag eens een duur shirt of mooie schoenen, maar ik hoef heus niet in een Mercedes te rijden om me gelukkig te voelen. Op dit moment ben ik weer een tevreden mens." En Paul Bayer pakte dochtertje Maxime in de armen en verdween 't Stad in om een speelgoedje te gaan kopen. Waarschijnlijk een Duitstalig kleurboek. door Matthias Stockmans'Pieter en ik, wij waren net Sonck en Dagano'