Vijf maanden geleden was het dat de komst van Anderlecht naar Club Brugge een groot volksfeest inluidde. Club won met 4-0 en pakte na elf jaar weer de titel. Er leek sprake van een machtsoverdracht in het Belgisch voetbal. Club speelde volgens de oude waarden: als een hecht blok, een mengeling van fysieke kracht, loopvermogen, creativiteit, inventiviteit en opportunisme. Gestuurd door een trainer die zo werd aanbeden dat je weleens de indruk kreeg dat alleen Michel Preud'homme kampioen werd.
...

Vijf maanden geleden was het dat de komst van Anderlecht naar Club Brugge een groot volksfeest inluidde. Club won met 4-0 en pakte na elf jaar weer de titel. Er leek sprake van een machtsoverdracht in het Belgisch voetbal. Club speelde volgens de oude waarden: als een hecht blok, een mengeling van fysieke kracht, loopvermogen, creativiteit, inventiviteit en opportunisme. Gestuurd door een trainer die zo werd aanbeden dat je weleens de indruk kreeg dat alleen Michel Preud'homme kampioen werd. Anderlecht likte de wonden na een teleurstellend seizoen. Met een trainer, Besnik Hasi, die al weken niet echt in een klimaat van vertrouwen werkte, met een groep waarbij de mentale kracht ontbrak om na een achterstand terug te knokken, met spelers die zelfs ruzie maakten op het veld en met een elftal zonder structuur. Hoe moest dat allemaal worden rechtgetrokken? Zeker toen later bekend werd dat Michel Preud'homme alsnog had besloten om bij Club te blijven. Niets dat in het voetbal sneller wegwaait dan dat soort conclusies. Club Brugge staat nu in de Champions League met een 0 op 9. Op het veld kwam het vaak tot ordeloos gedraaf, waaraan Preud'homme zich ook in het kampioensjaar ergerde. Maar op andere momenten werd er dan wel weer goed gevoetbald. Het is eigenlijk een gipsafdruk van vorig seizoen. Club Brugge tussen vallen en opstaan. Zondag begon het sterk tegen Anderlecht, viel dan wat terug en versnelde na de rust, aangedreven door de onverzettelijke Ruud Vormer, meer dan ooit de personificatie van het échte Club Brugge. Bovendien presenteerde blauw-zwart met Anthony Limbombe een fonkelende diamant. Voor de start van de competitie vroeg Preud'homme aan de middenvelder of die ermee kon leven een heel seizoen alleen maar met de beloften te spelen en daar te leren. Bij Anderlecht staat er nu een trainer aan het roer die praat als een professor, als een docent in het voetbal. Zoals vorige week bleek in een interview in dit blad. Alleen heeft René Weiler duidelijk tijd nodig om zijn denkbeelden over te planten. Dat zou de grilligheid in de prestaties verklaren. Afgelopen zondag riep de Zwitser ook nog eens vermoeidheid in als excuus voor de nederlaag. Dat klinkt vreemd uit de mond van iemand die uit het Duitse voetbal komt. Ploegen die niet bij machte zijn twee wedstrijden in drie dagen te spelen, moeten bij zichzelf te rade gaan. Nooit hoor je dat soort excuses in pakweg Engeland of Duitsland. Terwijl het tempo daar een stuk hoger ligt. Onrustwekkend in Brugge waren vooral de lekken die de verdediging vertoonde. Dat de linksvoetige Olivier Deschacht in een defensie met drie man op rechts werd gezet, was een vreemde ingeving van de trainer, al heeft veel te maken met de onbeschikbaarheid van de flankspelers. Een lijn valt er voorlopig niet te ontdekken in het spel van de Brusselaars. Wat dat betreft zijn er parallellen met vorig seizoen. Ook al ontstaat de indruk dat er nu een nieuwe richting wordt aangegeven. Een gebrek aan stabiliteit loopt als een rode draad doorheen deze competitie. Bij RC Genk bijvoorbeeld, dat Europees uitstekend presteert maar in de competitie minder zijn draai vindt. Het hoort bij het groeiproces van deze jonge ploeg. Tegen STVV stonden zondagavond negen spelers van 24 jaar of jonger aan de aftrap. En de oudste twee, doelman Marco Bizot en vormgever Alejandro Pozuelo, zijn amper 25 jaar. Het is een verklaring voor de wisselende curves in het spel, voor de kwetsbaarheid buitenshuis: daar pakte Genk 4 op 15. Zelfs Excel Mouscron doet op dat vlak beter. Opmerkelijk trouwens dat de Henegouwse club buitenshuis na Zulte Waregem de meeste goals maakte. Het is tekenend voor de vreemde golfbewegingen tijdens deze voetbaljaargang. Ook AA Gent gaat in deze constatering mee. De 5-0-nederlaag op Sjachtar Donetsk was een les in bescheidenheid. De zwaarste afstraffing voor Hein Vanhaezebrouck bij de Buffalo's, die vaststelde dat AA Gent een doodgewone ploeg is als niet iedereen alles geeft. Op concentratie en scherpte wilde de Gentse trainer ook vorig seizoen al eens wijzen, tussen de goede uitslagen door. Het lijkt erop dat de geschiedenis zich bij veel clubs herhaalt. In Eupen gaf AA Gent de indruk de wedstrijd te controleren, tot de defensie in de slotfase stuntelde. Hein Vanhaezebrouck reageerde furieus. Zijn analyse dat een aantal spelers zichzelf in vraag moet stellen, weerklonk niet voor het eerst. DOOR JACQUES SYS @JacquesSys'Wisselvalligheid hoort bij het groeiproces van RC Genk.'