Het vertrek

Met twee vingers in de hoogte doet Myriam, die in het spelershome onder meer de bar beheert, om halfnegen 's ochtends de selectiegroep van KV Mechelen uitgeleide. Achteraan in de langzaam uit het stadion wegscheurende bus maakt Aad de Mos hetzelfde gebaar. Het is een ritueel dat toevallig werd ingevoerd voor de eerste Europese verplaatsing van de bekerwinnaar naar Boekarest en waaraan de trainer nu verbeten vasthoudt. Wie zijn bijgeloof kent, staat daar niet van te kijken. Met alle mogelijke middelen had De Mos voordien ook geprobeerd om het vertrekuur van het vliegtuig naar Straatsburg op halfeen te zetten, net zoals tijdens de vier voorgaande Europese verplaatsingen.
...

Met twee vingers in de hoogte doet Myriam, die in het spelershome onder meer de bar beheert, om halfnegen 's ochtends de selectiegroep van KV Mechelen uitgeleide. Achteraan in de langzaam uit het stadion wegscheurende bus maakt Aad de Mos hetzelfde gebaar. Het is een ritueel dat toevallig werd ingevoerd voor de eerste Europese verplaatsing van de bekerwinnaar naar Boekarest en waaraan de trainer nu verbeten vasthoudt. Wie zijn bijgeloof kent, staat daar niet van te kijken. Met alle mogelijke middelen had De Mos voordien ook geprobeerd om het vertrekuur van het vliegtuig naar Straatsburg op halfeen te zetten, net zoals tijdens de vier voorgaande Europese verplaatsingen. Slechts toen het aanwenden van een paar relaties geen effect sorteerde en de verantwoordelijken van de vliegtuigmaatschappij Sobelair lieten weten dat daar echt geen sprake van kon zijn ("U vertrekt om tien uur of u gaat te voet") berustte de Nederlander knorrend in zijn lot. Gelaten slentert De Mos later niettemin door de vertrekhal van de luchthaven in Zaventem en neemt op een gegeven moment niet helemaal toevallig plaats naast Koen Sanders. Met een gezicht als een donderwolk zit die de krant te lezen en gunt zijn trainer geen blik. Een en ander kadert in de vroegtijdige vervanging van Sanders in de competitiewedstrijd op AA Gent. De Mos weet de venijnige houding van de rechtsachter wel te waarderen. Die duidt op een optimale professionele instelling en op een grote geladenheid voor de wedstrijd tegen Ajax, voor het duel tegen de dribbelvaardige Amsterdamse linksbuiten Rob Witschge. Vandaar dan ook dat er bij De Mos geen tekenen van spanning zichtbaar zijn. Alles verloopt rimpelloos, in een sereen klimaat. De rust die het hele Mechelse gezelschap zo kort voor de misschien wel belangrijkste wedstrijd uit de clubgeschiedenis uitstraalt, is trouwens frappant. Alleen de wat vermoeid ogende manager Paul Courant ("Ik had de afgelopen twee weken zo veel werk dat ik nog geen seconde aan die wedstrijd kon denken") vraagt zich af hoe zijn maag de aanslagen van de komende dagen gaat overleven. Naast het traditionele persdiner staan er in achtenveertig uur tijd banketten met de Franse ambassade, sponsor Adidas, de Franse voetbalbond en de UEFA geprogrammeerd. De plichtplegingen van een aankomende topclub. Op de vijfenveertig minuten lange vlucht tussen Brussel en Straatsburg, zorgt Aad de Mos voor een nieuwigheid: voor het eerst in een Europese uitwedstrijd trekt hij rond de opstelling van zijn elftal geen mystiek gordijn op maar vertelt hij tegen de journalisten dat zijn sterkste formatie gaat opdraven. Hij zal dat herhalen als KV Mechelen kort na de middag in de wondermooie voetbaltempel van Straatsburg de spieren wat losgooit. Heel beleefd wilde de door de UEFA aangestelde begeleider de ploeg wel naar een van de bijvelden dirigeren maar De Mos toont hoe je met diplomatie een en ander kan oplossen: amicaal legt hij de arm rond de schouder van de man en vertelt dat zijn spelers even heel kort de sfeer in het stadion willen opsnuiven. Vervolgens lopen de zeventien meegereisde voetballers zich een halfuur warm en als de bal wordt bovengehaald, is de UEFA-waarnemer een beroerte nabij. De Mos staat intussen de pers te woord en probeert zichzelf wat van druk te bevrijden. Door te vertellen dat een nederlaag voor hem geen zware ontgoocheling zal zijn "omdat we er dit jaar in geslaagd zijn onze spelersgroep compleet door te lichten, omdat we nu precies weten wie waar op zijn best is en omdat het op zich al verwonderlijk is dat je midden in zo'n ontdekkingsproces tot eind april op drie fronten strijdt en nu een Europese finale speelt." Keurige uitspraken maar wie De Mos kent, weet dat hij voor de wedstrijd nauwelijks nog een oog dicht zal doen. Hij verzoekt een paar journalisten trouwens om op de persconferentie van Ajax aan trainer Barry Hulshoff te vragen waar volgens hem de sterkste punten van KV Mechelen liggen. "Altijd leuk om weten", grijnst De Mos. Die persmeeting bij de Europacuphouder groeit uit tot een wansmakelijk schouwspel, dat zelfs de meest vergrijsde journalisten nog maar zelden hebben beleefd. Eerst vertelt Barry Hulshoff met de bluf die kennelijk bij Ajax hoort dat zijn ploeg uiteraard van de eigen mogelijkheden uitgaat, dat hij het zinloos vond om veel videobeelden van KV Mechelen aan zijn spelers te laten zien, dat hij geen opstelling kan geven omdat hij nog over één plaats dubt maar dat dit niets met KV Mechelen te maken heeft. "Zij gaan natuurlijk wel met belangstelling kijken met welke elf wij gaan spelen en passen daar hun concept op aan." Heel anders gaat het ertoe tijdens de persconferentie van KV Mechelen, dat zich een in schilderachtig en midden tussen de uitlopers van de Vogezen gelegen dorpje heeft ingekwartierd. Daar voert De Mos het woord en schetst nog maar een keer geduldig en helder de opgang van de club. En daar antwoorden de spelers anderhalf uur lang geduldig op alle vragen. Waarbij natuurlijk vooral de vier Nederlanders omzwermd worden. Vooral Piet den Boer moet nog maar eens vertellen hoe hij van een beperkte spits uitgroeide tot een gedegen doelpuntenmaker. Piet is een correcte jongen en steekt zijn verhaal geduldig af. Maar diep in zijn binnenste knaagt er iets aan deze ruw ogende maar zo gevoelige aanvaller. Op het moment dat het officiële gedeelte van de persconferentie is afgelopen, zucht hij: "Ze hebben me in een Nederlands blad beledigd en gekrenkt. Door een supporter te laten beweren dat degenen die John Bosman brengen maar beter Piet den Boer kunnen meepakken. Weet je wat het is? Ze beoordelen mij altijd op de kansen die ik miste. En niet op de goals die ik maak. Dan denk je wel eens bij jezelf: waarom tekende ik nu twee jaar bij? Terwijl Henk Houwaart me voor Club Brugge wilde, terwijl Anderlecht met me sprak en ook Feyenoord en Ajax interesse toonden." Hij moet warempel even opgemonterd worden, deze op het veld voor niets of niemand opzijgaande spits. Maar toch voorspelt hij: "Vergis je niet, ik sta op scherp, ik ben geprikkeld, ik ga iets laten zien." Gepikeerd is dus ook Koen Sanders. Maar als hij van journalisten te horen krijgt dat hij zeker in de ploeg staat, kan de West-Vlaming voor het eerst in twee dagen weer lachen: "Ik was razend na die match in AA Gent. Maar ik dacht: laat ik maar mijn mond houden en niet tegen De Mos zijn schenen stampen. Want dan gaat die hele rare dingen doen." Verderop zit de trainer nog wat na te praten, krijgt te horen dat Barry Hulshoff bij KV Mechelen vooral de compactheid, de collectiviteit en het vermogen om voor mekaar te werken prijst en luistert met belangstelling naar het relaas van de belabberde Ajaxpersconferentie. Plots, op een heel onverwacht moment, balt Aad de Mos de vuisten en roept: "We moeten Ajax ten koste van alles kloppen." Het klinkt als een strijdkreet. Het professionalisme van KV Mechelen: één dag voor de finale traint Ajax in het toeristische stadje Obernai onder het oog van talentscout Rik Snyers en de altijd beleefde en bereidwillige manager Geert Lermyte. Ze komen kijken of de geblesseerde voorstopper Peter Larsson alle oefeningen normaal meedoet. Dat blijkt niet het geval te zijn. De Zweed maalt samen met kinesist en oud-speler Pim van Dord de nodige rondjes af terwijl de andere spelers in onderlinge partijtjes hun rijke techniek demonstreren. Vijf kilometer verder heeft Aad de Mos zijn korps in twee groepen ingedeeld. De heren spelen mekaar de bal toe terwijl twee in het midden staande voetballers het leder proberen te onderscheppen. Wie een verkeerde voorzet geeft, moet naar het midden. Het fanatisme is groot bij deze heel dicht bij wedstrijdsituaties aanleunende oefening. Op een bepaald moment beschuldigen Wim Hofkens en Graeme Rutjes mekaar van een verkeerde bal, niemand wil in eerste instantie naar de cirkel tot Rutjes dan maar zwicht. "Iemand moet toch zijn verstand gebruiken", grijnst hij. Aad de Mos waakt er zorgvuldig over dat hij aan beide groepen evenveel tijd besteedt. "Anders gaan ze mopperen", zegt hij. En lacht: "Je kan je niet voorstellen hoe er soms gediscussieerd wordt als de ene wat meer op de foto staat dan de andere." Na de training storten de aanwezige persmensen zich op de spelers. In het gras, onder een stralende zon, zit Marc Emmers het lachend te bekijken. De Limburger raakt maar niet uitgepraat over het sprookje dat hij nu al één jaar lang beleeft. "Vorig seizoen rond deze tijd vroeg ik me af of ik nog kon voetballen en nu ga ik morgen een Europacupfinale spelen", zegt hij en vertelt nog maar eens over die moeilijke tijd bij Waterschei, toen hij met weinig overtuiging voetbalde, veel geblesseerd raakte en uiteindelijk dankzij Ronny Martens uit zijn lijdensweg werd verlost. Toen die alsnog werd verkocht, kwam er wat geld vrij voor Emmers. Opvallend bij de stille Limburger is de rust waarmee hij naar de confrontatie met Ajax toeleeft. "Misschien is dat wel mijn sterkste wapen", bedenkt Emmers, die maanden geleden zichzelf en de hele voetbalwereld verbaasde toen hij in de bekerwedstrijd op Club Brugge zonder moeite Marc Degryse uitschakelde. Puur op zijn inzicht want de topschutter kreeg geen enkele kans om met zijn gevreesde beweging uit te pakken. Plots weerklinkt er een snerpend fluitgeluid. Emmers en de spelers weten: het vertreksein is gegeven. Ze stappen de bus in en zullen de rest van de dag doden met rusten en een officiële training in het stadion. 's Avonds staat in een van de statige zalen van het Straatsburgse Hiltonhotel het traditionele persdiner op het programma. Ook daar wordt duidelijk hoe KV Mechelen naar een topclub is geëvolueerd. Terwijl er tijdens de eerste Europese trip, in Boekarest, nog door de bestuursleden luid en niet altijd even gepast werd gezongen, verloopt alles nu zoals het in dit deftige kader hoort: stijlvol en gedistingeerd. "Als u de kans hebt om de Europacup van dichtbij te bekijken, doe dat dan maar want straks bestaat die mogelijkheid niet meer", zegt Michel Platini op het UEFA-banket tegen John Cordier. De voorzitter van KV Mechelen repliceert niet. Dat doet hij wel als Platini - al dan niet onder de indruk van verhalen in Franse kranten waarin Cordier als miljardair wordt afgeschilderd? - later in een plotselinge aanval van onbescheidenheid zegt: "Ik ben met mijn Ferrari naar hier gekomen. En u?" Cordier hoeft geen seconde na te denken: "Met mijn vliegtuig", antwoordt hij en ziet Platini geslagen afdruipen. 's Avonds beleeft de voorzitter de meest gelukzalige negentig minuten uit zijn leven. Hij ziet samen met 40.000 toeschouwers en miljoenen televisiekijkers hoe complexloos KV Mechelen favoriet Ajax tegemoet treedt. Marc Emmers lost het eerste schot op doel en giet het wedstrijdbeeld in een beslissende vorm als hij na een een-twee met Piet den Boer aangedreven door zijn fabuleuze startsnelheid als een orkaan op Ajaxkeeper Stanley Menzo afstormt en door Danny Blind in de grond wordt geboord. De aftocht van de rechtsachter leidde voor de Amsterdammers tot een veldomzetting en een numerieke meerderheid van KV Mechelen op het middenveld. Het was de voorbode van een verdiende zege, moeizaam bevochten en tot stand gekomen door een weergaloze flits van Eli Ohana, die de bal op het hoofd van Piet den Boer schildert. Tweeënvijftig minuten waren er toen gespeeld en de resterende achtendertig minuten zijn ongetwijfeld de langste geweest in het voetballeven van Aad de Mos. Want Ajax herpakt zich, KV Mechelen moet ongewild terug, krijgt de bal nauwelijks nog in bezit. Maar de spelers vechten als leeuwen, ze houden stand en sluiten een unieke Europese campagne - negen wedstrijden zonder nederlaag, slechts drie tegendoelpunten - met de Europacup af. Het einde van de wedstrijd is een bevrijding. En een definitieve ontlading van geluk, emoties en opgekropte spanning. Vreugdedronken rent Aad de Mos het veld op, zielsgelukkig lopen de spelers een ereronde en wuiven de ruim 10.000 meegereisde Mechelse supporters dankbaar toe. Kilometers film jagen de fotografen erdoor om al die dolle Belgische vreugdetaferelen in de Elzas in beeld te brengen. Een onvoorstelbare happening die zelfs de nuchtere en door het leven geharde Lei Clijsters week maakt. Die moet tegen de ontroering vechten als hij de Europacup in handen krijgt. Andere spelers laten de tranen ongegeneerd lopen. De Ajaxspelers staan er als geslagen honden bij. Tot in de eeuwigheid zal de naam van Straatsburg verbonden blijven met de geschiedenis van KV Mechelen. Aad de Mos krijgt in de kleedkamer felicitaties van Ajaxvoorzitter Ton Harmsen en steekt nadien waardig zijn verhaal af op de officiële persconferentie. Maar zelfs in die ongelooflijke ogenblikken van euforie bleef De Mos niet blind voor de gebreken van zijn elftal, kondigde de komst van twee Europese topaanvallers aan en vertelde dat KV Mechelen onder meer nog moet leren om de bal beter in eigen ploeg te houden. De nachtelijke terugvlucht naar Brussel. Het is één vreugderoes. Natuurlijk vloeit er champagne, uiteraard wordt er luid gezongen en gejubeld, vanzelfsprekend steekt men de draak met de hautaine tegenstander ("Ajax is een wasproduct") en naarmate Zaventem naderbij komt, zwelt de uitgelatenheid steeds meer aan. Maar hét moment doet zich voor als Aad de Mos met de beker champagne in de hand op voorzitter Cordier toestapt en een toost uitbrengt. Heel even wordt het doodstil in het vliegtuig maar dan barst er een oorverdovend applaus los. Het moet een onvergetelijk moment geweest zijn voor de zakenman die KV Mechelen zes jaar geleden in handen nam, gehoon incasseerde, koppig voort werkte, geen seconde zijn gedrevenheid en ambitie verloor en nu zijn vereniging aan de top van het Europese voetbal ziet prijken. En het was een historisch ogenblik voor Aad de Mos, die 27 maanden geleden een ploeg zonder organisatie, fulltimeprofs en spelconcept in handen nam en iets neerzette waarop nog jaren gebouwd kan worden. Tevreden beent De Mos weer naar zijn plaats in het vliegtuig en kijkt met vertedering de spelers aan die hem de revanche op Ajax bezorgden. Iedereen liet zich vieren op de luchthaven, waar om halftwee 's ochtends honderden supporters waren komen opdagen. En die later via het stadion naar de Grote Markt trokken waar duizenden supporters met hun enthousiasme geen blijf weten. Even voordien, tijdens het wachten op de bagage in Zaventem, herinnerde Aad de Mos deze verslaggever aan het door dit blad meegemaakte oefenkamp in Marbella, aan de harde trainingen onder de Andalusische zon, aan een ongedwongen avond in een visrestaurant waar er werd gelachen en gedold, de noodzakelijke ontspanning tussen de inspanning. "Daar", sprak De Mos, "is de basis gelegd voor dit succes. Daar en nergens anders." DOOR JACQUES SYS"Vergis je niet: ik sta op scherp." Piet den Boer voor de finale en zijn gouden doelpunt "Hoe ik naar Straatsburg ben gekomen? Met mijn vliegtuig." John Cordier tegen Michel Platini