"Elke ouder heeft een droom voor zijn kinderen. Ik dacht dat mijn kinderen wereld- tennissers zouden worden." Woorden uit de mond van Emmanuel Agassian, ofte Mike Agassi, vader van de nu wereldberoemde Andre. Mike vertrok uit Iran, het land waarvoor hij als bokser uitkwam op de Olympische Spelen van Londen 48, om zijn kinderen een toekomst te geven en belandde met zijn gezin in Las Vegas.
...

"Elke ouder heeft een droom voor zijn kinderen. Ik dacht dat mijn kinderen wereld- tennissers zouden worden." Woorden uit de mond van Emmanuel Agassian, ofte Mike Agassi, vader van de nu wereldberoemde Andre. Mike vertrok uit Iran, het land waarvoor hij als bokser uitkwam op de Olympische Spelen van Londen 48, om zijn kinderen een toekomst te geven en belandde met zijn gezin in Las Vegas. De legende wil dat vader Agassi tennisballen in de wieg boven het hoofd van Andre hing en ballonnen aan zijn kinderstoel vastmaakte om zo de coördinatie van zijn zoon te stimuleren. Andre was alleszins al zeer jong met tennis bezig en als tweejarige kon hij serveren op een volledige tennisbaan. Nu, 33 jaar later, staat de kalende Amerikaan voor een van zijn laatste kunstjes. Al heeft hij zijn afscheid nog niet officieel aangekondigd, toch zou dit wel eens zijn twintigste en laatste US Open kunnen worden. Zijn meer en meer opspelende rug kan enkel nog met cortisoneshots onder controle gehouden worden en na elk toernooi heeft hij een week rust nodig. Agassi zal het hooguit nog één seizoen uitzingen, maar evengoed kan hij na een nederlaag op zijn Flushing Meadows de handdoek werpen. De Amerikanen houden hun hart al vast en hun zakdoek in gereedheid voor het afscheid van hun idool. Veertien was Agassi toen hij kwam aankloppen op de Academy van Nick Bollettieri in Florida. "Je kon hem niet negeren. Een klein, spichtig mannetje dat als bezetene tegen een bal klopte", aldus de Amerikaanse kampioenenmaker. Die gedrevenheid om hard te slaan en het ritme hoog te houden had Agassi ook van zijn vader meegekregen. Die herprogrammeerde ballenmachines om tennisballen met verschillende snelheden en uit verschillende hoeken op Andre af te vuren. "Ik sloeg gemiddeld 3000 ballen per dag. Zeven dagen op zeven", weet Agassi nog. Het legde alleszins de basis voor zijn tempotennis en zijn ongeëvenaarde slagkracht die hem tot op vandaag uniek maken. Op zijn zestiende was Agassi klaar om prof te worden. Een wereld ging voor hem open. Opgegroeid in Las Vegas besefte hij al snel dat de toeschouwers een beetje show wel apprecieerden. Hij creëerde een band met zijn publiek die gedurende zijn carrière enkel maar strakker zou worden. "Ik wil het establishment wakker schudden", liet hij indertijd optekenen. Bedrijven stonden aan te schuiven om het nieuwe enfant terrible te tekenen. Nike was een van de eerste bereid de rebel in de armen te sluiten. Met zijn denim shorts, fluorescerende stretchbroeken en wapperende manen leek hij meer op een rockidool dan een tennisprof. "Een forehand en een kapsel", noemde Ivan Lendl hem nog denigrerend in die tijd. Zijn ophefmakende commercial voor Canon ' Image is everything' zou hem heel lang blijven achtervolgen. Want zo werd ook op het circuit over hem gedacht : opvallend omhulsel, weinig inhoud. Agassi liet het niet aan zijn hart komen, hij was amper achttien toen hij de halve finales van Roland Garros en de US Open bereikte. Hij bleef het beeld van bad boy wel cultiveren. Zo sloeg hij na een eerste probeersel zelfs drie jaar aan een stuk Wimbledon over omdat er volgens hem op gras niet getennist kon worden en hij ook een afkeer had van de witte kledijregel. Hij keerde terug naar Londen in 1991 maar het was pas het volgende jaar dat hij de tenniswereld op zijn kop zette door als baselinespeler het vermaarde grastoernooi te winnen. "Als ik morgen moet stoppen met tennis, dan heb ik heel wat meer behaald dan ik verdiende.", zei hij na zijn zege. Agassi kon echter niet voortbouwen op dit succes. Hij moest geopereerd worden aan zijn pols en tot overmaat van ramp kwam er een breuk in zijn coachrelatie met Bollettieri. Op het moment dat men Agassi al aan het afschrijven was, kwam hij terug sterker dan ooit. Onder invloed van zijn nieuwe trainer Brad Gilbert breidde de Las Vegas Kid zijn tennisspel uit. Prompt won hij in 94 en begin 95 zijn tweede en derde Grand Slamtoernooi op de US Open en de Australian Open. Agassi was in die tijd onaanspreekbaar op het circuit. Bracht meestal zijn tijd door op hotelkamers, waar hij zich sterkte met een dieet van fastfood, en kwam veelal omringd door bodyguards de club binnengewandeld. Zijn attitude paste bij zijn plaats op de wereldranglijst, Agassi was het nieuwe nummer één van de wereld. Zijn rivaliteit met de één jaar jongere Pete Sampras beleefde een hoogtepunt. De rebel tegen de koorknaap. De media likkebaardde en Nike spon er garen bij. De droom van Agassi werd werkelijkheid toen hij in augustus van 96 onder de ogen van zijn vader olympisch goud haalde in Atlanta. Zijn meest memorabele moment, zou hij heel zijn leven blijven beamen, hij sliep zelfs met de medaille om. Zijn veelbesproken relatie en huwelijk in 1997 met actrice Brooke Shields dreven hem echter meer en meer richting showbizz en minder richting trainingsbaan. "Ik heb wel enkele jaren gehad waar tennis niet mijn topprioriteit was. Maar misschien is het net daardoor dat ik zolang meega", zei hij in 2001 over die periode. Agassi acteerde futloos en viel terug tot de 141e plaats op de wereld- ranglijst. Hij moest een wildcard nemen in het Challengertoernooi van zijn thuisstad Las Vegas, waar hij de finale haalde maar verloor van een zeer modale Duitser. Voor een tweede keer werd Agassi onder de zoden begraven. Onder impuls van zijn jeugd- vriend en imposante fitness- coach Gil Reyes hield hij zich vanaf 1998 aan een rigoureus dieet en een keiharde werk- ethiek. "Andre is een ongelooflijk harde werker", weet Gilbert "Hij geloofde steevast dat hij beter kon worden. Wat zeg ik : dat is de reden waarom hij nu nog tennist. Omdat hij denkt nog te kunnen verbeteren." Zijn nieuw regime wierp alleszins zijn vruchten af, Agassi klom terug naar een zesde stek op de ATP-ranking. Het jaar daarop complementeerde hij zelfs zijn persoonlijke Grand Slam door uit het niets Roland Garros binnen te halen. Samen met DonBudge, Rod Laver, Fred Perry, en Roy Emmerson werd Agassi zo de enige speler tot op vandaag die alle Grand Slamtoernooien op zijn palmares heeft staan. Met de ouderdom, Agassi was 29 ondertussen, kwam ook de volwassenheid. Nog steeds flamboyant en geliefd bij het publiek waren zijn uitspraken nu meer doordacht en relevanter dan in zijn beginjaren. Goed wetend waar hij zelf vandaan kwam, zette hij tevens de Andre Agassi Charitable Foundation op, een organisatie die kansarme kinderen een schoolopleiding schonk. Elk jaar organiseerde hij hiervoor de Grand Slam for Children, een geldinzameling die vorig jaar bijna vijf miljoen euro opbracht. Een mooie geste van iemand die nog steeds onder de vijftig best verdienende atleten van deze planeet huist. Zijn relatie met Steffi Graf, en de geboorte van hun twee kinderen Jaden Gil en Jaz Elle, werden een nieuwe motiverende factor voor de loopbaan van de Amerikaan. Met zijn vierde Australian Open in 2003, zijn achtste Grand Slamtitel in totaal, plaatste Agassi zich definitief bij de allergrootsten. Zijn 60ste toernooizege enkele weken terug in LA was de kers op de taart. "Het is een gevoel dat ik niet zoveel meer meemaak. Het is geweldig om te weten dat het harde werk iets oplevert." Agassi was immers nog maar eens afgeschreven. Dokters vertelden hem begin dit jaar dat de geknelde zenuw in zijn rug, verergerd in de eerste ronde van Roland Garros, wel eens het einde van zijn carrière zou kunnen betekenen. Met pijnstillende inspuitingen en een uitgekiend trainingsprogramma tracht hij toch nog zoveel mogelijk mee te pikken, iets waar hij wonderwel in slaagt zoals zijn zevende plaats op de wereldranglijst bewijst. Andre Agassi is een fenomeen. Zijn aura en publieksvriendelijke optreden zorgde voor een boost in het mondiale tennis. Zijn spel zorgde voor heel wat navolging en de opmars van het baselinetennis. Zijn leven leest als de Amerikaanse droom : met de nodige show en drama als een rollercoaster voortrazend. Zijn tennisloopbaan loopt naar het einde, hij accepteert het zonder spijt. "Ik moet geen afscheid in schoonheid. Tennis heeft me al zoveel gegeven. Ik kan er morgen zo uitstappen."De Amerikanen, en bij uitbreiding alle tennisliefhebbers, zijn gewaarschuwd voor deze US Open. Filip Dewulf'Waarom Agassi nog tennist ? Hij denkt nog te kunnen verbeteren.'