Nadat de poort voor het WK zaterdagavond definitief werd dichtgeklapt, stelde Aimé Anthuenis dat de toekomst van het Belgische voetbal niet zo somber is als velen denken. Vijfendertig minuten lang had zijn ploeg tegen Spanje uitstekend gespeeld, met veel gretigheid en scherpte, met veel beweging en druk op de bal. Terwijl de Spaanse bondscoach Luis Aragonés achteraf op de persconferent...

Nadat de poort voor het WK zaterdagavond definitief werd dichtgeklapt, stelde Aimé Anthuenis dat de toekomst van het Belgische voetbal niet zo somber is als velen denken. Vijfendertig minuten lang had zijn ploeg tegen Spanje uitstekend gespeeld, met veel gretigheid en scherpte, met veel beweging en druk op de bal. Terwijl de Spaanse bondscoach Luis Aragonés achteraf op de persconferentie tot vier keer toe de houding van zijn ploeg hekelde, die in deze fase van de wedstrijd veel te veel ruimte tussen de linies liet, zag Anthuenis in die vijfendertig minuten een positief signaal voor de toekomst. Hij benadrukte de ingesteldheid van zijn ploeg en op de vraag of hijzelf tijdens deze WK-campagne een fout had gemaakt, hoefde Anthuenis geen halve seconde na te denken : hij antwoordde met zo'n stelligheid ontkennend dat niemand zich nog geroepen voelde om door te vragen. Na drie en een half jaar als bondscoach moet Aimé Anthuenis niettemin tot een harde conclusie komen : hij heeft de nationale ploeg nauwelijks iets bijgebracht. Terwijl de Rode Duivels in de aanloop naar het EK in Portugal aanvankelijk nog een paar bemoedigende prestaties leverden, stapelden de ontgoochelingen zich in de route naar Duitsland op. In het allerbeste geval is de ploeg, zoals tegen Spanje, bij machte een dik halfuur goed te voetballen. Dan is de energievoorraad opgebruikt en loopt de tank leeg. Na een beschamende 9 op 27 zou het Aimé Anthuenis sieren ook de hand in eigen boezem te steken. Dan moet hij bijvoorbeeld constateren dat de ingesteldheid waarmee de ploeg zaterdag tegen Spanje speelde, er niet altijd was. Dan kan hij niet anders dan concluderen dat er nog altijd te weinig automatismen in de ploeg zitten, ook al probeerde hij vast te houden aan zijn basisploeg. Het blessureleed mag een en ander hebben bemoeilijkt, een verontschuldiging mag dat niet zijn. Aanvankelijk werd heel even de indruk gewekt dat de Waaslander de man was van de verjonging en vernieuwing, maar de afgelopen twee jaar bleek hij vooral de bondscoach van het conservatisme te zijn. JACQUES SYSANTHUENIs was de bondscoach van het conservatisme.