Als zelfs Nico Mattan een adept is en blijft van deze malafide wonderdokter, welk gemakkelijk slachtoffer moet de labiele Frank Vandenbroucke dan niet geweest zijn in handen van Bernard Sainz ? Zeker dan in een periode dat de twijfel bij het godenkind weer begon te knagen. Het was vreemd om de afgelopen weken te constateren dat de comeback van Frank Vandenbroucke luid werd bejubeld, terwijl hij alleen op training imponeerde en er in de wedstrijden niet één keer in was geslaagd om maar iets van zijn klasse te laten opspatten. De ploegleiding schreef dat niet ten onrechte toe aan een gebrek aan competitieritme. Maar voor de mentaal breekbare Vandenbroucke moet het uitblijven van een resultaat, hoe klein ook, weer hebben geleid tot een bron van twijfel en innerlijke onrust. In zo'n moeilijke momenten is Bernard Sainz meer dan wie ook voor hem de reddende engel. Hij had er zelfs een kletterende ruzie met zijn vrouw Sarah voor over om de samenwerking weer op te drijven en de Fransman bij hem thuis onderdak te verschaffen. In hun zucht om topprestaties neer te zetten hebben kampioenen vaak iets zelfsdestructiefs in zich. Zeker dan als ze, zoals Vandenbroucke, zo leven op de breuklijn van een depressie dat ze op de duur het grootste slachtoffer worden van zichzelf.
...

Als zelfs Nico Mattan een adept is en blijft van deze malafide wonderdokter, welk gemakkelijk slachtoffer moet de labiele Frank Vandenbroucke dan niet geweest zijn in handen van Bernard Sainz ? Zeker dan in een periode dat de twijfel bij het godenkind weer begon te knagen. Het was vreemd om de afgelopen weken te constateren dat de comeback van Frank Vandenbroucke luid werd bejubeld, terwijl hij alleen op training imponeerde en er in de wedstrijden niet één keer in was geslaagd om maar iets van zijn klasse te laten opspatten. De ploegleiding schreef dat niet ten onrechte toe aan een gebrek aan competitieritme. Maar voor de mentaal breekbare Vandenbroucke moet het uitblijven van een resultaat, hoe klein ook, weer hebben geleid tot een bron van twijfel en innerlijke onrust. In zo'n moeilijke momenten is Bernard Sainz meer dan wie ook voor hem de reddende engel. Hij had er zelfs een kletterende ruzie met zijn vrouw Sarah voor over om de samenwerking weer op te drijven en de Fransman bij hem thuis onderdak te verschaffen. In hun zucht om topprestaties neer te zetten hebben kampioenen vaak iets zelfsdestructiefs in zich. Zeker dan als ze, zoals Vandenbroucke, zo leven op de breuklijn van een depressie dat ze op de duur het grootste slachtoffer worden van zichzelf. et is op zijn minst vreemd dat niemand uit de ploeg van Domo-Farm Frites ook maar één teken had gezien van de nakende ondergang van Frank Vandenbroucke. De afgelopen weken werden we alleen maar om de oren geslagen met zeemzoete verhaaltjes over het privé-geluk van Vandenbroucke, met oprecht klinkende getuigenissen over de wonderbaarlijke gedaanteverwisseling van de wielerprins die eindelijk weer op het goede spoor zat. Het lijkt onwaarschijnlijk dat niemand bij Domo wist hoe innig de band tussen Vandenbroucke en Sainz nog was. Maar het is op hetzelfde moment tekenend voor een milieu dat zichzelf niet kan reinigen. Ook in de wielersport lopen voldoende morele ridders rond die weten hoe het moet en hoogdravende theorieën afsteken over een zuivere wereld zonder excessen. Maar als het erop aankomt voelen ook zij zich niet geroepen om te uitwassen weg te snijden.Patrick Lefevere, aan wiens intelligentie en competentie niemand twijfelt, besefte dat hij een levensgroot risico nam toen hij besloot Vandenbroucke weer in de armen te sluiten. Beter dan wie ook weet hij wat er omgaat in de psyche van de kampioen en kent hij de delicate problemen waarmee Vandenbroucke in het verleden worstelde. Nooit maakte die er een geheim van nog contact te hebben met Bernard Sainz. Niemand van de ploegleiding die daar aanstoot aannam, niemand van alle andere mensen die rond hem zwierven (van dokters tot een psycholoog) die hem erop wees met vuur te spelen. Er werden zware inspanningen gedaan om rond Vandenbroucke een cocon van veiligheid en geborgenheid te bouwen. Maar de man die hem van zijn troon kon doen vallen, werd ongemoeid gelaten. Want, zo heette het, privé doet iedereen wat hij wil. Ook een broze kampioen die zichzelf veel te snel onder druk pleegt te zetten en bij de minste tegenslag in oude fouten kan hervallen. Paradoxaler kan een situatie niet zijn. Het was dan ook bizar om na de val van Vandenbroucke iedereen te zien balanceren tussen gevoelens van emotie en verontwaardiging. Johan Museeuw, die zich als een vader over Vandenbroucke had ontfermd, zei dat hij zowaar even had overwogen met koersen te stoppen. Alsof Vandenbroucke er als een acteur in was geslaagd twee totaal verschillende gedaanten aan te nemen : de onbekommerde en weer van vitaliteit bruisende renner op training, de bedrieger thuis die altijd de deur openzette voor Bernard Sainz en epo, morfine en clenbuterol had opgeslagen. Niet voor hem, zoals hij de onderzoekers aanvankelijk vertelde, maar voor zijn hond. Zo laf zijn renners die met het bezit van verboden middelen worden geconfronteerd altijd : ze spannen snel een net van leugens rond zich, tot ze uiteindelijk verstrikt geraken in hun eigen verzinsels. et is opmerkelijk dat het anders zo gesloten wielermilieu zich nu solidair van Frank Vandenbroucke distantieerde. Op de vooravond van een nieuw seizoen had hij en alleen hij het milieu in diskrediet gebracht. In die houding zit een stuk hypocrisie. Want deze affaire is in wezen niet meer dan een zoveelste momentopname van dat wat zich afspeelt in de buik van een verdorven wereld, een nieuwe indicatie van het gerommel in de schemerzone. De vondst in de auto van Bernard Sainz leerde dat België een verschillende vertakkingen tellend distributiecentrum blijft op gebied van doping. En de val van Frank Vandenbroucke is het zoveelste hoofdstuk in het lijvige boek over gerechtelijke invallen die toonden dat het peloton niet meer is dan een rijdende tijdbom. Als enige sportfederatie in de wereld pompt de UCI massa's geld in de bestrijding van de dopingkwaal, maar in wezen blijft de internationale wielerbond constant achter de feiten aanhollen. Tegen de tijd dat een dopingproduct wordt opgespoord is er al lang een ander weer op de markt. Of zijn er middelen gevonden om een en ander te maskeren.In het wielerwereldje is er een maffia aan het werk, een net van gewetenloze mensen die van de kwetsbaarheid van renners profiteren om een afzetgebied te vinden voor hun (levensgevaarlijke) producten. Het is nog niet eens een jaar geleden dat uit een controle in de Ronde van Italië bleek welke gigantische proporties doping had aangenomen. Renners bleken levensbedreigende middelen te gebruiken. Of producten die nog in een experimentele fase zitten en waarvan de gevaren nog niet in te schatten zijn. Het is hallucinant dat die zomaar in het peloton geraken, terwijl daarvoor een waterdicht controlesysteem zou bestaan. Maar het kadert in de evolutie van een sport die al lang geen humane waarden meer telt maar tot een bedrijfstak uitgroeide. Als onderdeel van een maatschappij die kampt met een drugsproblematiek en waar allerhande scheef gegroeide toestanden zich zelfs tot in de agrarische sector doortrekken.Het risico op de dood schrikt mensen kennelijk niet meer af. Een paar jaar geleden bleek uit een enquête die onder Amerikaanse atleten werd gedaan dat sommigen in ruil voor olympisch goud best bereid waren preparaten te nemen die het leven met tien jaar inkorten. Tegen een achtergrond van geld en commerciële belangen gaan topsporters zo ver dat ze niet meer in staat zijn om een normale manier te denken. Roem en geld hebben een verblindend effect.oor Frank Vandenbroucke dreigt deze val het onherroepelijke einde van zijn carrière te zijn. Tot dusver droeg hij altijd het aura van onaantastbaarheid met zich mee en waren er mensen die hem ook in de meest donkere momenten van zijn leven een helpende hand reikten. Nu weet iedere zichzelf respecterende sponsor dat een samenwerking met Vandenbrouckie alleen maar het imago bezoedelt. In het verleden kon Vandenbroucke steeds op begrip rekenen. Zijn onvoorstelbaar egocentrisme werd toegeschreven aan de mentaliteit van de kampioen, zijn onbeschoftheid en onbeleefdheid tegenover zijn vroegere werkgevers aan de complexiteit van zijn karakter. Vandenbroucke vond dat hij alleen verantwoording moest afleggen aan zichzelf. Nu is hij ontmaskerd als bedreiger en leugenaar en sleurt hij in zijn dramatische val een hele familie mee.Als de zaak straks is uitgedoofd en die mensen die nog de indruk geven met Vandenbroucke te willen samenwerken de handen van hem aftrekken zal hij heel alleen op de wereld staan. Het wordt voor Frank Vandenbroucke niet gemakkelijk om dan zijn weg te vinden. Intussen draait het wielercircus gewoon verder en balde Peter Van Petegem zaterdag jubelend de vuist na zijn derde overwinning in de Omloop Het Volk. Iedereen kon zich weer met de wielersport verzoenen. In afwachting dat een nieuw schandaal weer voor een gevoel van collectieve verontwaardiging zorgt. Zonder dat er iets aan de essentie van het probleem is gedaan. door Jacques Sys,