Sport is een spiegel van de maatschappij en ontsnapt dan ook niet aan alle excessen die deze samenleving teisteren. Het is verheugend dat het gerecht met een grote gebetenheid en verbetenheid in alle geledingen probeert om uitwassen te bannen. Hoe zwaar de mokerslagen ook zijn die het Belgische voetbal dezer dagen krijgt, hoeveel koppen er de komende dagen ongetwijfeld nog zullen rollen, deze grootschalige zuivering...

Sport is een spiegel van de maatschappij en ontsnapt dan ook niet aan alle excessen die deze samenleving teisteren. Het is verheugend dat het gerecht met een grote gebetenheid en verbetenheid in alle geledingen probeert om uitwassen te bannen. Hoe zwaar de mokerslagen ook zijn die het Belgische voetbal dezer dagen krijgt, hoeveel koppen er de komende dagen ongetwijfeld nog zullen rollen, deze grootschalige zuiveringsactie is absoluut noodzakelijk om de voetbalsport zijn aangetaste geloofwaardigheid terug te geven. Hoewel de sport groot werd met zeer humane waarden is ze de laatste jaren uitgegroeid tot een bedrijfstak waarin de ethiek steeds gemakkelijker overboord wordt gegooid. Allerhande malafide personen vonden in de sport een afzetgebied voor hun duistere praktijken. Federaties zijn vanuit hun justitiële beperkingen niet bij machte dat probleem grondig aan te pakken. In de wielersport is er al jaren sprake van een maffia die via een parallel circuit dopingproducten in het peloton brengt en die gewetenloos profiteert van die topsporters die bevattelijk zijn voor irrationele overwegingen. Pas toen het in de Ronde van Frankrijk en de Ronde van Italië tot gerechtelijke invallen kwam, besloot de UCI de strijd tegen doping verder te verfijnen. Dat steekt schril af tegen de verbijsterende passiviteit van de Belgische voetbalbond. In het radioprogramma Wilde geruchten zei voorzitter Jan Peeters vorige week nog dat hij hoopte dat er niets gevonden zou worden. Terwijl de ravage met de dag groter werd, weerklonk er niet één krachtig signaal. Maar een snelle besluitvorming is nooit het grootste wapen geweest van een federatie die er zelfs niet in slaagt tijdig een assistent aan te stellen voor René Vandereycken. Maar deze hele zaak barst van de ongerijmdheden en van de aanvankelijke laksheid op alle niveaus. Al op 6 juli van vorig jaar pakte dit blad uit met een dossier over de praktijken van Zheyun Ye. Er werd toen van hogerhand geen enkel onderzoek ingesteld. Pas vier maanden later ging de bal aan het rollen. Intussen kon het kankergezwel verder groeien. JACQUES SYS