Bastia, een havenstad van 40.000 inwoners in het noorden van Corsica, departement Haute-Corse. Mooier kan het leven niet zijn. Het gekrijs van meeuwen. De geur van zeezout. Corsicaanse schoonheden die al begin maart schaars gekleed in de zon liggen. Dagelijks rijdt Guillaume Gillet van zijn huis in de heuvels naar de kust, langs het meer van Biguglia, een mooie lagune die het trainingscentrum scheidt van het gekkenhuis dat Furiani is, het mythische stadion - zeventienduizend plaatsen - waar Bastia zijn thuiswedstrijden afwerkt. De ruiterschool van Haute Corse ligt naast de oefenvelden, het ruitercomplex Le Haras du Sable wat verderop, net als een winkel die jetski's verhuurt.
...

Bastia, een havenstad van 40.000 inwoners in het noorden van Corsica, departement Haute-Corse. Mooier kan het leven niet zijn. Het gekrijs van meeuwen. De geur van zeezout. Corsicaanse schoonheden die al begin maart schaars gekleed in de zon liggen. Dagelijks rijdt Guillaume Gillet van zijn huis in de heuvels naar de kust, langs het meer van Biguglia, een mooie lagune die het trainingscentrum scheidt van het gekkenhuis dat Furiani is, het mythische stadion - zeventienduizend plaatsen - waar Bastia zijn thuiswedstrijden afwerkt. De ruiterschool van Haute Corse ligt naast de oefenvelden, het ruitercomplex Le Haras du Sable wat verderop, net als een winkel die jetski's verhuurt. Het lijkt net een droom. En voor Guillaume Gillet is het hele seizoen een droom. Vergeten zijn de play-offs op de bank van Anderlecht en het gemiste WK. Geen enkele Belgische voetballer in het buitenland heeft sinds de zomer meer speeltijd verzameld. Met als hoogtepunt de miraculeuze comebackzege tegen het PSG van Zlatan Ibrahimovic (van 0-2 naar 4-2), de start van een klim in het klassement na een moeilijk seizoensbegin. Daarenboven plaatste Bastia zich voor de finale van de Ligabeker, op 11 april in het Stade de France tegen... Monsieur Zlatan. Gillet stráált dan ook van geluk, wanneer we hem spreken op het terras van zijn villa, van waar hij - bij mooi weer - zelfs Sardinië kan zien. Guillaume Gillet: "Ik heb de tijd gehad om Corsica te ontdekken, niet zoals een toerist die twee weken op vakantie komt, maar tot in de details. Schitterende steden en plaatsen heb ik al gezien: Corte, Porto-Vecchio, Calvi, l'Ile Rousse, Bonifacio, le Cap Corse... Op de stranden in het zuiden waan je je op Mauritius. De kleur van het water is betoverend, de landschappen nog helemaal intact. Er zijn ook kleine eilandjes - onder meer Les Iles Lavezzi, geschreven zoals de naam van de PSG-speler - waar je een hele dag kunt doorbrengen. Het leven is zeer aangenaam in vergelijking met dat in Brussel. De mensen zijn sympathiek, meer relaxed. In Corsica is niemand gestresseerd. Je moet dus geduld hebben. Voor een kleine herstelling van mijn wagen zei de garagist dat hij twee dagen nodig had. Het heeft uiteindelijk een maand geduurd." "Inderdaad. Ik had al twee keer de kans om te vertrekken bij Anderlecht: eerst naar Turkije, daarna naar PSV. Twee keer heeft Anderlecht geweigerd. Achteraf heb ik er geen spijt van dat ik gebleven ben, want ik werd twee keer kampioen en speelde tweemaal in de Champions League. Maar vorige zomer móést ik vertrekken. De manier waarop het seizoen geëindigd was... (stilte) Hoog tijd om iets anders te ontdekken. "Het werd te veel routine: elk seizoen dezelfde stadions, tegenstanders, refs... De zeven seizoenen in Anderlecht waren magisch, maar wat had ik nog te bewijzen? Toen ik hoorde van interesse uit Frankrijk, trok me dat onmiddellijk aan. Gelukkig begreep Anderlecht mijn situatie, ook Besnik Hasi ging akkoord om mij een seizoen uit te lenen." "Ja, om verschillende redenen. Toen Claude Makelele uitgebreid de tijd nam om zijn project uit te leggen, was ik direct geflatteerd. Wat een carrière heeft die man: Marseille, Real, Chelsea, PSG, Franse nationale ploeg... Als ik zou tekenen, zei hij, zou ik een van de sleutelpionnen op zijn schaakbord worden. Makelele was assistent van Laurent Blanc toen we met Anderlecht thuis vijf goals slikten tegen PSG in de Champions League. Het lijkt paradoxaal, maar ik heb toen niet slecht gespeeld en dat zal Makelele opgemerkt hebben." "Je carrière als T1 in een club als Bastia beginnen is heel ingewikkeld. Makelele kende de mentaliteit van de Corsicanen niet, de manier waarop men hier werkt. Bovendien had hij geen ervaring als hoofdcoach." "Onbekend, ja, maar Printant was directeur van het opleidingscentrum van Bastia en kende wél perfect de mentaliteit. De trainerswissel deed me denken aan die van John van den Brom door Besnik Hasi. Makelele was meer zoals Van den Brom, meer relaxed, niet zo hard. Printant daarentegen is een perfectionist, een harde werker die altijd op dezelfde nagels klopt." "Ik heb ook alles gespeeld in de Ligabeker. Ik had het doel om een heel seizoen incontournable te zijn. Dus heb ik toen gemopperd. Ik ben nu eenmaal een brompot. Nooit tevreden met wat ik heb." "Ik heb verschillende gele kaarten gekregen, maar daar ging ik slim mee om. Hier word je geschorst na drie keer geel. Maar na tien matchen zonder kaart word je er een kwijtgescholden. Een kwestie van wat rekenen." "Neen, je moet ook wat geluk hebben. Ik ben nog nooit op het terrein gestapt met het idee dat ik mijn voet zal terugtrekken om geen schorsing te riskeren. De supporters van Bastia houden van spelers die hun truitje nat maken. Al ben ik nooit een vuile voetballer geweest. In België heb ik alleen een moeilijke periode gehad toen de bond mij viseerde. Twee jaar geleden werd ik op basis van tv-beelden vier speeldagen geschorst, voor een zogenaamde fout in een match tegen Racing Genk (een tackle op Steeven Joseph-Monrose, nvdr). Zo heb ik een groot deel van de play-offs gemist. Ik was gedegouteerd." "Mijn vuurdoop was de 3-3 tegen Marseille, een knotsgekke avond met een zinderende ambiance. Sindsdien hou ik van elke match, ook omdat ik elke week een nieuwe tegenstander ontdek en om de veertien dagen een nieuw stadion. Op dat vlak heeft Frankrijk lichtjaren voorsprong op België. In het nieuwe Stade Vélodrome van Marseille heb ik nog niet gespeeld, maar wel al in Nice, Lille, Bordeaux, PSG... De moeite waard, die verplaatsingen." "Onze tweede match, in Parijs tegen PSG, was een keerpunt met de affaire rond Brandão. Die brak op weg naar de kleedkamers met een kopstoot de neus van Thiago Motta en kreeg een schorsing van zes maanden. Een ramp voor ons, want heel Bastia rekende op Brandão, dé grote zomertransfer. De club heeft enorme inspanningen geleverd om hem te halen, ons spelsysteem was ook op hem gebaseerd." "Ja, Thiago Motta staat hier bekend als een heel vuile speler. Toch kan hij doen wat hij wil en mag hij alles zeggen tegen de arbiter, maar krijgt hij nooit een sanctie. Ik heb hem die wedstrijd dingen horen zeggen tegen de ref... Onaanvaardbaar! "De duels tussen hem en Brandão werden echt vijandig. Makelele haalde Brandão van het veld omdat hij zo nerveus was en omdat hij al geel gepakt had. Enkele minuten op de bank hebben hem echter niet gekalmeerd en de stoppen zijn doorgeslagen net na de match. Voor Makelele kwam die maandenlange schorsing heel ongelegen, maar de Bastiais vinden niet dat hij de ploeg in de steek liet. Ze zijn tevreden dat hij die kopstoot uitgedeeld heeft aan een speler als Motta. De lange schorsing nemen ze erbij. De trots van de Corsicanen, hé (lacht). Hier leeft een enorme haat tegenover bepaalde clubs en spelers." "Zodra de kalender bekend raakte, hebben ze me gewaarschuwd: 'We beginnen tegen Marseille, een mooie vuurdoop voor jou.' De voorafgaande maanden werd alleen maar over die match gepraat. Voor de mensen hier zijn Bastia-OM en Bastia-Nice dé matchen van het jaar. Corsica tegen de Côte d'Azur. Ik heb voor dat duel tegen Marseille mijn oorlogsuniform aangetrokken en heb er alles aan gedaan om 'de vijand' te verslaan. Die 3-3 tegen Marseille, in een kolkend stadion... Ongelofelijke emoties. Vanaf die avond wist ik dat ik me hier ging amuseren." "Een historische avond voor Bastia, waar ze nog lang over zullen praten. PSG verslaan gebeurt al zelden, en zeker het huidige PSG. Na twintig minuten stond het 0-2 - ik kreeg een flashback naar de 0-5 met Anderlecht in de Champions League. Maar dan gebeurde het onwaarschijnlijke: 2-2 net voor rust. Toen al was ik ervan overtuigd dat we zouden winnen. Ik voelde gewoon dat er iets ging gebeuren, en mijn ploeggenoten ook. We waren euforisch, voelden ons onverslaanbaar. En het werd 4-2! Ik denk niet dat PSG al vier goals heeft geïncasseerd sinds de komst van de Qatarezen. De hemel viel op hun hoofd." "Die vlag (het hoofd van een Moor met een hoofddoek, nvdr) is hier een heel belangrijk symbool. Je kunt zijn gebaar interpreteren zoals je wil, maar hij wilde de supporters van Nice niet provoceren. Je moet het in een context zien. Het is immers verboden het stadion van Nice te betreden met gelijk welk Corsicaans attribuut: een kledingstuk, een vlag, een medaille, zelfs een tatoeage. Die dag was het nóg erger, want onze fans mochten niet eens het stadion binnen. En dan versloegen we Nice, voor het eerst in twintig jaar, op hun terrein. "Je moet weten: onze doelman is een Corsicaan in hart en nieren, hier geboren en opgegroeid. Met die vlag wilde hij de fierheid van dit eiland tonen. Maar de supporters van Nice hebben toen het terrein bestormd om met ons te vechten. Zelfs stewards mengden er zich in en deelden slagen uit aan spelers van Bastia." "Ik zie echt niet wat het probleem was met die vlag. Er stond toch geen nazisymbool op, hé. Een ploegmaat van mij sprak over anti-Corsicaans racisme en ik geef hem gelijk." "Nog niet, we moeten eerst het behoud in de competitie veiligstellen. Toch denken we er wel af en toe aan. Zo'n honderdtal tickets heb ik al kunnen bemachtigen voor familie en vrienden, twee autobussen zullen vanuit België naar Parijs rijden. Ik heb zelfs het record van ticketaanvragen van Bastia verbeterd!" "Dat ik niet had mogen trappen, aangezien ik nog altijd van Anderlecht ben en daar nog altijd een vloek op de penalty's rust (grijnst). Gelukkig is het goed afgelopen. Als mijn misser ons de finale in het Stade de France had gekost, dan had ik me eeuwig schuldig gevoeld." "Op het terrein zal het moeilijk worden. PSG blijft PSG, hé. Maar we hebben niets te verliezen. We moeten moed putten uit de vier doelpunten die we thuis tegen hen gescoord hebben. Wat betreft de ambiance: het stadion zal in tweeën verdeeld worden, met 40.000 Corsicanen aan de ene kant. PSG zal heus geen thuisvoordeel voelen. Ik ben er zeker van dat onze supporters het vocale gevecht in de tribunes zullen winnen. Makkelijk zelfs." "Ja, maar er stond geen enkele van onze basisspelers op het veld. Die bleven hier in Bastia om de volgende competitiematch voor te bereiden. Die was belangrijker." "Het zal alleszins een groot gemis zijn als ik de balans van mijn carrière zal maken. Maar vanaf het moment dat ik hoorde dat ik niet naar Brazilië zou gaan, heb ik het relatief goed geaccepteerd. Ik heb de pagina omgeslagen. Ik houd er geen trauma aan over." "Ja, ook omdat het volgde op mijn moeilijk seizoenseinde bij Anderlecht. Op de bank zitten, dat was me nog nooit overkomen. De bekendmaking van de selectie voor Brazilië was een bijkomende klap. Maar een nieuwe titel behalen en de eerste contacten met Bastia hebben me geholpen om alles te relativeren. Ik ben geëindigd bij Anderlecht met een derde opeenvolgende landstitel - de vierde in totaal - en ik heb als eerste de trofee in de lucht gestoken, als kapitein. Als afscheid had ik niet mooier kunnen dromen." "Inderdaad... Ik heb me veel vragen gesteld. Omdat ik goed gespeeld had tegen Engeland en tegen Nederland tijdens het debuut van Marc Wilmots, omdat ik de WK-campagne begonnen was als titularis, omdat ik een enorm belangrijke goal gescoord had tegen Kroatië... "Misschien is de gele kaart die ik in die match pakte me fataal geworden. Zonder die schorsing had ik ongetwijfeld gespeeld in Servië en misschien ook nog de volgende wedstrijden. Maar in plaats daarvan speelde ik geen seconde meer, zelfs niet tegen Wales, terwijl we al gekwalificeerd waren. Toen heb ik me al afgevraagd of ik wel zou worden geselecteerd voor Brazilië." "Dat heeft zeker meegespeeld. En ook dat ik in het tweede deel van het seizoen weer naar het middenveld geschoven werd. Wilmots zei me dat dat geen probleem was, dat hij me nog altijd als een rechtsachter voor de Rode Duivels beschouwde. Ik maakte me dus niet veel zorgen. Toch zijn ze naar Brazilië vertrokken zonder mij..." "Eerlijk? Ik was met Silvio Proto op vakantie in Las Vegas. We wisten niet meer of het dag of nacht was (lacht). Ik heb alleen het einde van een poulematch gezien, meer zin had ik niet. Pas de achtste finale tegen de VS heb ik volledig bekeken." "Ja, ik had definitief kunnen afzeggen voor de nationale ploeg, maar voor mij blijft zo'n selectie een grote eer, zeker met een dergelijke groep. En elke cap staat toch mooi op je cv." "Ik heb me geen vragen gesteld. Ik heb altijd deel uitgemaakt van deze ploeg. Er is niet alleen die Wereldbeker hoor. Je hebt ook een periode ervoor. En erna." DOOR PIERRE DANVOYE IN BASTIA - FOTO'S BELGAIMAGE / MICHAEL MAESTRACCI"Ik ben geëindigd bij Anderlecht met een derde landstitel op rij en heb als eerste de trofee in de lucht gestoken. Als adieu had ik niet mooier kunnen dromen." "PSG zal in het Stade de France heus niet thuis spelen. Ik ben er zeker van dat onze supporters het vocale gevecht in de tribunes zullen winnen. Makkelijk zelfs."