Hij had in Nederland bij Vitesse uitstekend werk verricht en dus haalde Anderlecht medio 1995 de Duitser Herbert Neumann binnen als nieuwe trainer en opvolger van Jan Boskamp. Hij moest met zijn moderne ideeën de starheid van het Belgische voetbal doorbreken. Zo klonk het vooraf. Het was een verrassende keuze.
...

Hij had in Nederland bij Vitesse uitstekend werk verricht en dus haalde Anderlecht medio 1995 de Duitser Herbert Neumann binnen als nieuwe trainer en opvolger van Jan Boskamp. Hij moest met zijn moderne ideeën de starheid van het Belgische voetbal doorbreken. Zo klonk het vooraf. Het was een verrassende keuze. Aanvankelijk liep het heel goed. Neumann, op dat moment 42 jaar, werd geprezen om zijn verfrissende aanpak. Dat duurde niet lang. De Duitser kreeg de ploeg niet op de rails en bij een opdracht om in Boedapest de Europese tegenstander Ferencváros te scouten, was er kennelijk een en ander misgegaan. Tijd voor een interview, dachten we op deze redactie. Vooral ook omdat de Duitser, zo klonk het in de coulissen, zich naar de spelersgroep toe hautain opstelde en met zijn gekanker op negatieve facetten de spelers steeds meer begon te irriteren. 'Een interview van een uur, zólang?', vroeg Neumann tot drie keer toe toen we hem benaderden. 'Ik zou eigenlijk in de huidige situatie beter zwijgen. Maar u bent natuurlijk welkom.' En dus zat Herbert Neumann, ooit een artistieke middenvelder van onder meer FC Köln, op een zwoele donderdag gespannen achter zijn bureau. Hij stak geregeld een sigaret op, ontweek veel thema's, liet sommige vragen onbeantwoord, maar maakte met die onduidelijkheid toch een en ander duidelijk. Neumann piekerde zich suf over een remedie om het zieke Anderlecht weer te genezen. Hij wilde praten met de spelers, oplossingen aanreiken, maar hij stuitte kennelijk op een muur van stilzwijgen. Hij wist dat velen zich tegen hem keerden, dat hij zich nauwelijks kon verdedigen omdat de resultaten slecht waren en de trainer in dat soort omstandigheden dan ook slecht is. Maar aan een ontslag dacht hij niet, helemaal niet. En zo ontstond er een bizar interview. Neumann wist bijvoorbeeld dat sommige spelers moeite hadden met het gegeven dat hij veelvuldig de trainingen onderbrak. Bij dat soort opmerkingen verdedigde hij zich met een zekere flair: 'Dit is toch een van de belangrijkste onderdelen van het trainersvak? Als ik dat niet meer mag doen, wat moet ik dan eigenlijk op het veld?' Hij had ook gehoord dat er hem te weinig communicatie werd aangewreven, maar ook dat zag hij anders: 'Ik heb altijd gezegd dat iedereen bij wie iets op de maag ligt, altijd naar mij kan komen. Maar dat is tot dusver amper gebeurd. Ik heb hier niet één speler horen zeggen dat hij beneden zijn niveau speelt. Ze zoeken altijd naar excuses.' Een uur lang ging Herbert Neumann door. Hij kreeg tussendoor een telefoontje van Michel Verschueren, maar zei dat hij bezig was. Hij vertelde dat hij de ploeg probeerde recht te trekken door de trainingsstof aan te passen en voor situaties te zorgen waarin iedereen veel aan de bal kwam. Over individuele prestaties van spelers wilde hij niet spreken, dat vond hij alleen maar contraproductief. Wel had hij aan de spelers nog maar eens gevraagd om naar hem te komen als ze met vragen zaten. Wie er dan was gekomen? 'Niemand', zei Neumann. Hij zuchtte dat hij van een ploeg die drie titels op een rij had gepakt, toch meer mentale hardheid had verwacht. Na een uur praten ging hij naar huis. 's Avonds kreeg Herbert Neumann weer een telefoontje van Michel Verschueren. Die liet hem op een zakelijke toon weten dat er aan zijn werkovereenkomst een einde was gemaakt. De ambtsperiode van de Duitser duurde welgeteld 52 dagen. Hij werd opgevolgd door Raymond Goethals, die op de vraag wat er moest veranderen, riep: 'Alles.' Nochtans zagen de spelers dat anders. Marc Degryse noemde Neumann een heel goeie trainer met wie hij graag had samengewerkt. En Manu Karagiannis schoof de schuld van de malaise in de schoenen van de spelers. 'Hadden we uitgevoerd wat de trainer vroeg, dan waren we niet zo diep in de problemen geraakt.' In de eerste wedstrijd zonder Neumann, thuis tegen STVV, liep het iets beter en zei Roger Vanden Stock na afloop dat er duidelijk meer organisatie in het elftal stak. Herbert Neumann zat op dat moment thuis in Grimbergen. Hij bleef beschadigd achter. Later zou de Duitser onder meer aan de slag gaan bij NAC Breda, Vitesse en VVV Venlo. Telkens voor één jaar.