Het moest een onderonsje worden tussen John Terry, Wayne Rooney, Vincent Kompany, Jordan Henderson en Per Mertesacker, de aanvoerders van de Big Five. Maar wie mocht eind vorig seizoen de Premier Leaguetrofee optillen? Juist ja, Wes Morgan. De 32-jarige verdediger werd prompt de eerste Jamaicaan die de Engelse titel op zijn palmares mocht zetten.
...

Het moest een onderonsje worden tussen John Terry, Wayne Rooney, Vincent Kompany, Jordan Henderson en Per Mertesacker, de aanvoerders van de Big Five. Maar wie mocht eind vorig seizoen de Premier Leaguetrofee optillen? Juist ja, Wes Morgan. De 32-jarige verdediger werd prompt de eerste Jamaicaan die de Engelse titel op zijn palmares mocht zetten. Veertig kilometer noordwaarts in The Meadows, een verloederde wijk ten zuiden van het stadscentrum van Nottingham, werd de titel van Leicester City ook duchtig meegevierd. Het komt niet elk jaar voor dat een local hero de Premier League wint. Morgan, voluit Westley Nathan Morgan is een kind van The Meadows. Voor een zwarte jongeman die in deze contreien opgroeit, ligt er niet veel in het verschiet: een entreekaartje voor de gevangenis of in het beste geval een karig betaalde job als magazijnier. De achtergestelde buurt is een doolhof van tunnels en eenrichtingstraten waar de criminaliteit welig tiert. Vanaf de jaren negentig liggen drugs er voor het rapen, de beruchte Waterfront Gang en hun rivalen uit de St Ann's estates schieten erop los om hun territorium af te bakenen. Met Operatie Real State gaat de politie begin 21e eeuw in de tegenaanval. In november 2001 staat de teller op vierhonderd aanhoudingen en meer dan honderd in beslag genomen vuurwapens. De straten in The Meadows worden letterlijk schoongeveegd van al het gespuis, maar het alcoholmisbruik en de armoede raken maar niet uitgeroeid. Sommige inwoners overleven op bonen, toast en thee. Morgan heeft het ook niet breed. Met zijn moeder en zus leeft hij op de gelijkvloers van een sociale woning. De familie moet rondkomen met het miserabele loon dat mama verdient als verpleegster in een bejaardentehuis, vader Morgan bekommert zich amper om zijn kroost. Morgan heeft de keuze: voetballen of lid worden van een straatbende. Hij kiest voor de bal. Eerst bij Meadow Colts, daarna bij het roemrijke Notts County. Brian Bates is op dat moment directeur van de jeugdacademie van de Magpies. 'Wes woonde op slechts een mijl van Meadow Lane, het stadion van Notts County', vertelt Bates, die van 1998 tot 2003 aan het hoofd stond van de jeugdschool. 'Net als Jermaine Pennant (ex-Arsenal en -Liverpool, nvdr) trouwens, nog zo'n jongetje dat we uit de criminaliteit hebben weten te houden. Wes was al veertien jaar toen hij zich bij ons aansloot. Ik vraag mij nog altijd af hoe hij zo lang onder de radar is gebleven.' In 2000 komt er abrupt een einde aan de opleiding van Morgan bij de tweede club uit Nottingham. Tegen het advies van Bates in moet Morgan opkrassen bij de oudste profclub ter wereld. Het jeugdbestuur schat zijn potentieel verkeerd in. Bates: 'Elk seizoen moesten we rond februari beslissen welke zestienjarige we een jeugdcontractje zouden geven. Bij Morgan kwamen we niet tot een consensus en ik werd uiteindelijk weggestemd door de rest van het bestuur. Terwijl Wes wel degelijk een toppertje was. Hij had één grote handicap: hij kreeg zijn gewicht niet onder controle. Ik noemde dat babyvet.' (grijnst) Morgan is een illusie armer en hij ruilt zijn voetbalschoenen in voor een rekenmachientje. Zijn gave voor wiskunde is een extra argument om een carrière als boekhouder na te streven. Door een gelukkig toeval wordt Morgan voor het seizoen 2000/01 alsnog opgepikt door Dunkirk, een clubje uit de Central Midlands Football League. Trede elf op de Engelse voetballadder. 'Barry Campbell, ook afkomstig uit The Meadows, zag een paar jongens voetballen en nodigde hen uit voor een test bij Dunkirk', aldus Cyril Allen, schatbewaarder van Dunkirk en al 47 jaar actief bij de club. 'Wij wisten niet eens dat Wes was vrijgegeven door Notts County. Na drie wedstrijden bij de reserven konden we niet anders dan hem door te schuiven naar de eerste ploeg. Hij kwam dikwijls met de fiets naar de trainingen, voor uitwedstrijden ging ik hem thuis oppikken met mijn bestelwagen. Wanneer we diep in de Midlands of in South Yorkshire moesten spelen - dat waren verplaatsingen van meer dan een halfuur - viel hij als een blok in slaap.' In zijn eerste seizoen wordt Morgan spelenderwijs verkozen tot speler van het jaar van Dunkirk. Het indrukwekkende gestel van Big Wes is dikwijls hét gespreksonderwerp bij de tegenpartij. 'Ik herinner mij nog een van zijn eerste wedstrijden tegen Teversal', vertelt Allen. 'Toen hij het veld opliep, werd hij door een paar supporters uitgelachen wegens zijn zwaargebouwde kuiten. Het was inderdaad geen zicht: zijn sokken bleven halfweg zijn kuiten hangen. Maar ik kan je verzekeren dat diezelfde mensen na de match groen lachten.' De kloeke spieren van Morgan zijn ook ex-ploegmaat Ian Lowe bijgebleven. De huidige trainer van Bulwell FC was al de dertig voorbij toen Morgan bij Dunkirk neerstreek. 'Ik was in die tijd ook fors gebouwd, maar ik had niet zijn gespierde dijen en dikke kont. Bij elke beweging kraakte zijn uitrusting langs alle kanten. Voor elke match was het dus een wedloop tussen ons om het grootste truitje en broekje te vinden. Toch was zijn imposante lichaam maar een façade. Op het veld gedroeg hij zich als een vriendelijke reus.' Na 53 duels in het non-league football versiert Morgan in de lente van 2002 een trial bij Nottingham Forest. Met dank aan de manager van Dunkirk, die een grote Forestfan is en Morgan in de armen van zijn geliefde club duwt. Morgan mag blijven op voorwaarde dat hij 12 kilogram afvalt. Een hachelijke onderneming voor een fors gebouwde puber van 104 kilogram. Tijdens zijn eerste maanden bij Forest beperkt hij zich tot rondjes lopen en voert hij een beklijvend lijf-aan-lijfgevecht met de weegschaal. Jeugdtrainer John Pemberton verbergt hem zelfs voor manager Paul Hart. Die zou Morgan zeker wegsturen, mocht hij ontdekken dat hij niet in conditie is voor topvoetbal. 'Toen ik hem voor het eerst zag, dacht ik niet: hier staat een voetballer voor mij. Daarvoor was hij te mollig', meent Gregor Robertson, ex-ploegmaat van Morgan bij Forest en nu voetballer bij vijfdeklasser Grimsby Town. 'Hij volgde een streng eetpatroon. Maar wanneer hij nog maar eens had gezondigd tegen zijn dieet, trommelde hij 's zondags enkele ploegmaats op om zogezegd naar de gym te gaan. Eigenlijk wilde hij gaan uitzweten in de sauna om enkele honderden grammen te verliezen, want hij wist dat we elke maandag gewogen werden.' Robertson, een Schot uit het gesofisticeerde Edinburgh, en de volkse Morgan worden boezemvrienden aan de Red's academy. Uiteindelijk moet Robertson zijn mening over de voetballende capaciteiten van Morgan bijstellen. 'Ik was positief verrast over zijn skills. Maar vooral zijn verdedigende intercepties vielen mij op. Indertijd liep de spits Marlon Harewood hier rond. Hij was zo breed dat je een eindje moest omlopen wilde je hem de bal ontfutselen. Maar ook Harewood had alle moeite om Morgan te af te troeven.' In augustus 2003, ruim een jaar na zijn aankomst, wordt Morgan rijp geacht voor zijn competitiedebuut in de Championship. De zwaarlijvige Morgan is na een stevige make-over veranderd in een gracieuze spierbundel. Met Des Walker, een uiterst populaire speler op City Ground, heeft Morgan de ideale mentor naast zich in de verdediging. Paul Taylor, Forestwatcher voor de Nottingham Post,over het duo: 'Ze waren wel tegenpolen van elkaar. Walker was een outlawdie onverwachte zaken deed. Soms pikte hij achteraan de bal op, liep hij het hele veld over en vuurde dan een schot af dat hoog in de tribune belandde. Het publiek maalde daar niet om, zo populair was hij. De supporters hadden zelfs speciaal voor hem een liedje gemaakt: You'll never beat Des Walker. Toen bij met pensioen ging, werd het liedje aangepast naar: You'll never beat Wes Morgan. Om maar te zeggen dat Morgan ook graag gezien was onder de Forestsupporters.' Na tien jaar en bijna 408 duels in tweede en derde klasse is de relatie tussen Forest en Morgan helemaal op. Bij Forest hopen ze Morgan voor veel geld te verkopen aan een club uit de Premier League, maar een fabelachtig bod komt er nooit. De twijfels over de wat log ogende, ouderwetse centrale verdediger zijn niet helemaal weggevlakt bij de scouts van de Engelse topklassers. Een eerste bod van rivaal en reeksgenoot Leicester City wordt in januari afgeslagen, maar op 30 januari 2012 verhuist Morgan dan toch naar het King Power Stadium. Op zijn 28e heeft Morgan zijn droomtransfer beet, Forest haalt amper 1,2 miljoen europ op. 'Voor een speler van het kaliber Morgan was dat niet veel geld', bevestigt Taylor. 'Maar hij was einde contract en de club had vers geld nodig om spelers te huren uit de Premier League om de degradatie naar derde klasse te vermijden. Dankzij het geld van Morgan werd het behoud verzekerd. Gelukkig maar. Want na de het overlijden van eigenaar Nigel Doughty infebruari - die dood werd teruggevonden in zijn gym - stond de voornaamste financieringsbron droog. De familie meende het goed met Forest, maar ze wilde geen geld meer investeren in de club. Ik moet zeggen: de fans van Forest hebben Morgans transfer naar Leicester nooit kwalijk genomen. De twee clubs zijn rivalen, ja. Maar voor de aanhang van Forest blijft Derby County vijand nummer een. Morgan had zich geen transfer naar die ploeg kunnen permitteren, anders waren er rellen uitgebroken.' Manager Nigel Pearson neemt een berekend risico met de aankoop van Morgan, maar hij wordt ontslagen nog voor zijn investering kan renderen. Zijn opvolger Claudio Ranieri krijgt zijn skipper zover dat hij geen ballen meer lukraak naar voren trapt. De rust die Morgan uitstraalt, is een dekmantel: hij is nog steeds een verschrikking voor elke aanvaller. Of je nu Agüero, Kane of Martial heet. Als spits moet je op de toppen van je tenen van hem wegsluipen om aan zijn aandacht te ontsnappen. 'Morgan is niet de meest elegante voetballer en daarom lijkt het alsof hij ruzie heeft met de bal', legt zijn maatje Robertson uit. 'Het tegendeel is waar. Hij beheerst ook de kunst om in laatste instantie zijn been uit te steken om een schot af te blokken. Soms lijkt het alsof hij de ballen aantrekt als een magneet. Zijn zwaartepunt ligt zo laag dat hij snel kan keren en draaien.' Na drie seizoenen heeft Morgan zijn transfersom al ruim terugbetaald. Niet het minst tijdens deze jaargang. Met zijn kopbaldoelpunt op Old Trafford lag hij - en niet de nieuwe supersterren Vardy, Kanté of Mahrez - aan de basis van de beslissende putsch richting eerste landstitel uit de clubgeschiedenis. Komt de erkenning iets te laat? Wellicht wel. Jaren geleden droomde Morgan nog van de Engelse nationale ploeg, sinds 2013 speelt hij voor Jamaica, het land van zijn ouders. 'Ik heb de voorbije jaren slechtere verdedigers de revue zien passeren bij Albion. Maar niemand in Engeland zat te wachten op een 30-jarige verdediger die anoniem in tweede klasse voetbalt', weet Robertson. 'Logisch dus dat hij positief heeft geantwoord op een oproepingsbrief van Jamaica.' In Dunkirk smaakt het succes van Morgan toch een beetje bitter. 'We hebben geen penny gekregen voor Morgan', zucht penningmeester Allen. 'Nottingham Forest heeft hem gescout en ze zijn hem komen weghalen. Op geen enkel moment hebben ze ons gecontacteerd, zelfs een dankwoord was te veel gevraagd. Zo worden clubs van ons niveau behandeld. Forest mag elk seizoen met miljoenen ponden goochelen, terwijl wij het moeten stellen met een recette van vijftig man. Gelukkig is Wes ons wel eeuwig dankbaar. In elk interview laat hij de naam van de club vallen. Stiekem had ik gehoopt dat hij bij de titelviering een T-shirt zou dragen met het opschrift: bedankt Dunkirk.' DOOR ALAIN ELIASY IN ENGELAND - FOTO'S BELGAIMAGE'Hij had één grote handicap: hij kreeg zijn gewicht niet onder controle. Ik noemde dat babyvet.' BRIAN BATES