Wat is het meest gênante wat je ooit deed om iemand te versieren?

"Dat gebeurde bij mijn huidige vriendin. Tussen Lier en Emblem is er een grote brug over de vaart. Dat is de plaats waar de jongeren uit de buurt in de zomer naartoe trekken. Er is een kade; iedereen ligt daar bij elkaar, met wat muziek, heel gezellig. Af en toe passeert er een ijskar. Op een keer kocht ik een coupke aardbei en hoorde ik dat Myrte, die ik toen nog niet zo goed kende, zin had in een ijsje. Dus bood ik haar het mijne aan. Ze weigerde het. Dat was even slikken. Maar we zijn elkaar blijven zien en van het ene kwam uiteindelijk toch nog het andere."
...

"Dat gebeurde bij mijn huidige vriendin. Tussen Lier en Emblem is er een grote brug over de vaart. Dat is de plaats waar de jongeren uit de buurt in de zomer naartoe trekken. Er is een kade; iedereen ligt daar bij elkaar, met wat muziek, heel gezellig. Af en toe passeert er een ijskar. Op een keer kocht ik een coupke aardbei en hoorde ik dat Myrte, die ik toen nog niet zo goed kende, zin had in een ijsje. Dus bood ik haar het mijne aan. Ze weigerde het. Dat was even slikken. Maar we zijn elkaar blijven zien en van het ene kwam uiteindelijk toch nog het andere." "Ik zou mij er niet voor generen, maar dat komt niet echt in mij op. Ik eet mijn bord altijd wel heel proper leeg, zeker als het wortelpuree is met een stukje vlees. "Meestal ben ik diegene die thuis kookt. Ik doe dat zelfs graag. Ik ga niet zeggen dat ik getalenteerd ben in de keuken, maar mijn beste maat studeerde af als kok en van hem steek ik af en toe wel iets op." "Ja. Mijn ouders wonen in een wijk in Lier en achter hun huis ligt een stukje groen. Daar zat ik vaak, want binnen blijven was niks voor mij. Qua tv-programma's interesseerde alleen Familie mij; daar was ik fan van, nu nog trouwens. Buiten bouwde ik vaak kampen en hutten. Dat deed ik dan met vrienden, want ik heb geen broers of zussen. Soms gebruikten we de hooibalen van een boer uit de buurt om ons kamp mee te bouwen. We haalden die balen dan uiteen en bewerkten ze wat. Daar kon die boer niet echt mee lachen. Wat hij nog veel minder grappig vond, was dat we op een keer zijn koeien eens de vrije ruimte hadden gegeven. We hadden ze toen allemaal naar het middenplein van onze wijk gedreven. (lacht) Dat was echt een hilarisch gezicht." "Mijn ouders doen dat, als het echt koud is. Ik zeg daar niks op, maar zelf zou ik dat niet doen. Zo'n jasje past meer bij een chihuahua dan bij een maltezer, vind ik. "Die maltezer is al de tweede hond van mijn ouders. De vorige is niet lang gebleven. Mijn vader en ik wilden een jack russell, dus gingen we er zo eens een halen toen mijn moeder op haar werk was. We bonden een rood strikje rond zijn kop, om hem mooi aan mijn moeder te kunnen presenteren. Maar jack russells zijn vinnige bazekes; dat beestje was heel wild en viel niet te temmen. Toen hij op een dag heel ons lederen salon ondersteboven had gebeten, was dat de druppel voor mijn moeder. Toen brachten we hem naar een collega van mijn vader, iemand met een boerderij. "Zelf hebben Myrte en ik nu geen hond. Wij wonen op 't Zuid in Antwerpen, op een vijfde verdieping. Maar we hebben wel een kat, Pebbles heet die." "Ik denk dat ze eerder het tegenovergestelde wil. Maar ik vind dat ze toch al goede borsten heeft. Ik vind een vergroting helemaal niet nodig. Maar ja, een vrouw, daar raak je soms niet uit wijs hé." "Science fiction zegt me niks, dus geef mij maar Free Willy. Ik vind dat een ontroerend en emotioneel verhaal. Liefst van al kijk ik naar films over het gevangenisleven, kickboksen, vechtwedstrijden, naar een kamp toeleven. Mijn absolute favoriet is: Undisputed. Ik hou van wat actie." "Ja. (lacht) Dat is heel lekker, vooral met een beetje slagroom. Soms krijg ik van Myrte te horen dat ik wat romantischer mag zijn, maar geef toe: aardbeien eten van de buik van je vriendin, qua romantiek kan dat toch al tellen." DOOR KRISTOF DE RYCK