Lang niets meer van gehoord, maar daar is ze weer : de zogenaamde wet van '78. Vervloekt door de clubs omdat ze een speler het recht geeft te allen tijde zijn contract te verbreken; overroepen omdat ze in de praktijk nauwelijks wordt aangewend. "Alvorens van de mogelijkheid van voortijdige beëindiging gebruik te maken, is enige omzichtigheid geboden", waarschuwt Johnny Maeschalck in zijn onvolprezen boekje Je rechten als sportbeoefenaar. Niet vergeten dat de wet de speler ook kwetsbaar maakt, met name door "het vrij verraderlijke artikel 8", aldus de advocaat. Dat zegt dat " als een einde wo...

Lang niets meer van gehoord, maar daar is ze weer : de zogenaamde wet van '78. Vervloekt door de clubs omdat ze een speler het recht geeft te allen tijde zijn contract te verbreken; overroepen omdat ze in de praktijk nauwelijks wordt aangewend. "Alvorens van de mogelijkheid van voortijdige beëindiging gebruik te maken, is enige omzichtigheid geboden", waarschuwt Johnny Maeschalck in zijn onvolprezen boekje Je rechten als sportbeoefenaar. Niet vergeten dat de wet de speler ook kwetsbaar maakt, met name door "het vrij verraderlijke artikel 8", aldus de advocaat. Dat zegt dat " als een einde wordt gemaakt aan de overeenkomst, hetzij door de werkgever om een dringende reden, hetzij door de sportbeoefenaar zonder dringende reden, de sportbeoefenaar niet zal mogen deelnemen aan een betaalde sportcompetitie of -exhibitie in dezelfde sporttak tijdens het lopende sportseizoen". Twee weken geleden kreeg Joao Elias op basis van dit artikel 8 van een Brusselse rechter het deksel op de neus. Elias zegde op 24 juli 2001 zijn contract met KV Mechelen op en speelt nu voor Al Shabab Al Arabi in de Verenigde Arabische Emiraten. Speelt ? Neen, speelt niét, want noch de KBVB, noch KV Mechelen leverde het internationaal transfercertifikaat af. Daardoor is Elias nog steeds niet speelgerechtigd. Klinkt erg, maar eigen schuld, dikke bult ! Het waren voorwaar niet de slimste makelaars en advocaten die de Angolese aanvaller aanraadden zijn contract te verbreken op 24 juli 2001. Dat was minstens 24 dagen te laat, want al tijdens het seizoen 2001/2002. Dat loopt van 1 juli tot 30 juni, en dus mag Elias tot 30 juni 2002 niet voetballen. Tenzij ze in Mechelen met de hand over hun hart wrijven en het certifikaat afleveren van zodra de speler de verbrekingsvergoeding van ruim 7 miljoen frank heeft betaald. Goed mogelijk dat Mechelen er ook dan geen haast mee maakt. De ongelukkige timing van Elias' entourage - onder wie nochtans het kantoor van Bosman-advocaat Luc Misson - maakte de wet van '78 tot een wapen in Mechelse handen, waarmee het mogelijk onderhandelingen zal aanknopen met Al Shabab Al Arabi om uiteindelijk méér uit de brand te slepen dan die 7 miljoen. En dan zijn we weer bezig met het aloude transferopbod. Behalve dat hij de verkeerde adviseurs koos, had Elias ook het ongeluk een verkeerde rechter te treffen. Artikel 8 werd geschreven in een tijd dat voetbal vooral nog een nationale aangelegenheid was. Internationale transfers waren meer uitzondering dan regel. Verhuisde een speler tijdens het seizoen, kon het zijn dat hij in hetzelfde (Belgische) kampioenschap mét en tégen zijn ex-club aantrad. Door het speelverbod wilde men dergelijke vervalsing - of toch minstens : beïnvloeding - van de competitie voorkomen. Dat hiervan bij een internationale transfer geen sprake is, mag duidelijk zijn : Al Shabab Al Arabi is niet bepaald een titelconcurrent voor KV Mechelen. Helaas, zo zag de Brusselse rechter het niet, hoewel hij daaromtrent in zijn vonnis op meer dan één tegenspraak te betrappen is. Het lijkt een uitgemaakte zaak dat Elias in beroep het gelijk aan zijn kant krijgt. Dat wordt dan een papieren overwinning, want eer we zover zijn is er makkelijk een jaar verstreken. Voor Joao Elias een jaar zonder voetbal, als Mechelen het been stijf houdt.door Jan Hauspie