Anderhalf uur na de wedstrijd, Standard-STVV met name, is het al als DominiqueD'Onofrio, omringd door journalisten nog steeds vol vuur zijn ongenoegen over een krantenartikel van die dag ventileert. Waar haalde, zo oreert de trainer, die ene Waalse journalist het vandaan vooraf stemming te maken door te insinueren dat hij tegen Sint-Truiden onverantwoorde risico's zou gaan nemen ? Waarom toch kan hij, zoals andere trainers, nooit eens iets achter gesloten deuren uitproberen zonder daarmee een rel te ontketenen ? Een ander thema kwam de straks afscheidnemende trainer amper over de lippen. Het tekent de mens die D'Onofrio is : een vat vol emoties met genoeg bescheidenheid om zich niet te groot te voelen ervoor uit te komen en genoeg flair om ze zonder te kwetsen over te brengen.
...

Anderhalf uur na de wedstrijd, Standard-STVV met name, is het al als DominiqueD'Onofrio, omringd door journalisten nog steeds vol vuur zijn ongenoegen over een krantenartikel van die dag ventileert. Waar haalde, zo oreert de trainer, die ene Waalse journalist het vandaan vooraf stemming te maken door te insinueren dat hij tegen Sint-Truiden onverantwoorde risico's zou gaan nemen ? Waarom toch kan hij, zoals andere trainers, nooit eens iets achter gesloten deuren uitproberen zonder daarmee een rel te ontketenen ? Een ander thema kwam de straks afscheidnemende trainer amper over de lippen. Het tekent de mens die D'Onofrio is : een vat vol emoties met genoeg bescheidenheid om zich niet te groot te voelen ervoor uit te komen en genoeg flair om ze zonder te kwetsen over te brengen. Wat hij wou, legt hij uit, was in zijn groep gewoon een elektroshock veroorzaken, energie vrijmaken. Gedurfd aanvallend was zijn opstelling daarom tegen Sint-Truiden : dat Eric Deflandre als rechtsachter naar de bank werd verwezen, viel door een lichte blessure nog te vergoelijken, maar voor Matthieu Assou-Ekotto en Jonathan Walasiak mocht het duidelijk zijn dat hun matte prestatie van vorige week op Anderlecht niet werd geapprecieerd. Waarmee misschien wel de belangrijkste zwakke plek van het elftal is blootgelegd : namelijk dat sommige spelers niet die harde vechtersmentaliteit hebben om in topwedstrijden overeind te blijven. Van Walasiak is het al langer bekend dat hij wel over een loopactie en een schot beschikt, maar nog stressbestendigheid en hardheid tekortkomt. En Assou, lange tijd nochtans de ontbrekende schakel genoemd voor het evenwicht op het middenveld, zakte niet toevallig zowel tegen Club Brugge als Anderlecht door het ijs, met telkens een tegendoelpunt tot gevolg. Hun plaatsen in het elftal werden ingenomen door Wamberto en CédricRoussel, elk met zijn eigen redenen om gretig terug te vechten. Niet geheel toevallig liet Michel Preud'homme achteraf dan ook fijntjes optekenen dat hij de ploeg agressief wou zien voetballen zoals tegen Sint-Truiden. "Zo moeten we elke wedstrijd spelen." K arel Geraerts, de infiltreur die aan de zijde van Assou-Ekotto graag uit de tweede lijn mocht opduiken, werd door de aanwezigheid van Wamberto een louter op verdedigen gerichte centrale middenvelder en vervulde die taak met verve. Bal na bal veroverde de voormalige Club-Bruggespeler, duel na duel werd door hem gewonnen : een constante zekerheid is het dit seizoen die ze in Luik ook liever bij Assou-Ekotto wat meer zouden zien. Geraerts gaf Wamberto de kans om zich - als een van de liefst zes aanvallend ingestelde spelers waarmee Standard aantrad - achter de twee spitsen helemaal uit te leven. Een paar meesterlijke dribbels en een in de linkerkruising gedraaid doelpunt waren het gevolg. Achteraf sprak de Braziliaan terecht over zijn beste wedstrijd sinds zijn tegen Genk opgelopen beenbreuk. Wamberto, die de afgelopen maanden weggedeemsterd door een huisbrand en familiale besognes minder scherp oogde, voelde zich herboren. Een gevoel dat zich ook van Cédric Roussel meester maakte : voor het eerst sinds hij in de loop van het seizoen Rusland voor Luik verruilde en geblesseerd raakte, kwam hij aan de aftrap. Twee doelpunten en een assist leverde hij af, daarmee vraagtekens over zijn complementariteit met Sambegou Bangoura vooralsnog de kop indrukkend. Want ook Bangoura scoorde. Bleek in een schaars duel op de linkerflank nog maar eens hoe moeilijk hij het heeft om een tegenstander te dribbelen - MilanRapaic was Mathieu Beda eerder al een paar keer voorbijgesneld terwijl Bangoura na een kwartier stuntelig de bal inleverde - zijn verticale sprongkracht, zijn borstcontrole en balvastheid blijven indrukwekkend. Daarmee vormt Bangoura een belangrijke schakel in het ook tegen Sint-Truiden op de voorzetten van Rapaic en Sergio Conceiçao gebaseerde spel van de Luikenaars. Bovendien blijkt Conceiçao een tactische zegen voor een trainer. Hij mag dan, zoals op Anderlecht, soms niet thuis geven, zijn technisch vernuft maakt dat D'Onofrio hem probleemloos centraal, op rechts of, zoals nadat Walasiak voor Rapaic in de ploeg kwam, op links kan uitspelen. Gevarieerd voetbal en een vooral in de eerste helft hoog tempo is wat Standard afgelopen zaterdag daardoor tegen Sint-Truiden toonde. Behalve dat het over een uitvoetballende en de op Club Brugge na minst gepasseerde verdediging van eerste klasse beschikt, is misschien wel de belangrijkste vooruitgang die de ploeg dit seizoen boekte het feit dat ze hun wedstrijden dankzij de klasse van ervaren nieuwkomers als Rapaic, Philippe Léonard, Conceiçao ook niet langer onbezonnen of met overhaaste lange ballen spelen. Standard heeft geleerd gecontroleerd te blijven voetballen. Het tweede doelpunt tegen Sint-Truiden mag daarvan tot voorbeeld dienen : Wamberto begon een dribbel, Bangoura hield zijn pass vast voor Conceiçao, die perfect voorzette, waarna Roussel van aan de tweede paal kopte naar de doorgelopen Bangoura, die met het hoofd afwerkte. Kracht en collectiviteit in één doelpunt gevat. "Zulke acties," zegt Bangoura, "daarop hadden we gewerkt op training. Je voelde het aankomen. We kregen door onze offensieve opstelling ook veel goeie ballen voorin." Waarmee het verschil met de nederlaag op Anderlecht duidelijk werd. "Op Anderlecht", zegt Ivica Dragutinovic, "kropen we op sommige momenten te veel terug, speelden we te weinig pressing omdat we de tegenaanval vreesden. Nu hebben we dat beter gedaan : we moesten door onze offensieve opstelling alles geven, we moesten dúrven." Of zoals D'Onofrio ook aangaf : "Deze wedstrijd heeft getoond dat onze bank óók sterk is. Als we met vertrouwen spelen én als iedereen bij de les blijft, kunnen we mooie dingen doen." Nog drie lessen opletten, weet hij sinds het gelijkspel van Genk tegen Oostende, en Europees voetbal is het resultaat. Raoul De Groote'Zo moeten we elke wedstrijd spelen.' (Michel Preud'homme)