Vorige zondag werd tijdens het Sportgala het 4x400 meterteam van de broers Borlée verkozen tot Ploeg van het Jaar. Vreemd genoeg niet bij de tien genomineerden: Omega Pharma - Lotto. In 2011 nochtans eindwinnaar van de individuele WorldTourranking - met Philippe Gilbert - én van het ploegenklassement. Niet dat sportief manager Marc Sergeant (52) er wakker van lag, maar hij fronste toch even de wenkbrauwen toen hij de lijst met genomineerden zag. "Als Anderlecht en Club Brugge overwinteren in de Europa League - de tweede klasse van het Europese voetbal - staan de kranten vol, maar als een Belgische wielerploeg met een relatief bescheiden budget als eerste eindigt op de wereldranking, dan wordt dat blijkbaar vlug vergeten. Ik heb de indruk dat men niet goed beseft welke uitzonderlijke prestatie wij met het héle team geleverd hebben. Oké, Gilbert was goed voor bijna zeventig procent van onze punten en in zijn eentje had hij ook veel zeges behaald, maar nooit 24.

"Een Engelstalig wielermagazine heeft onlangs een top tien van de beste helpers van 2011 opgesteld. Daarin stonden liefst zés Omega Pharma - Lottorenners: Jürgen Roelandts, Jelle Vanendert, Klaas Lodewyck, Kenny Dehaes, Jens Debusschere en Marcel Sieberg. Hét bewijs dat we als een hecht blok gepresteerd hebben. Zoiets doet me evenveel plezier als de zeges van Philippe."

Die dubbele eindzege in de WorldTour viel ook niet zomaar uit de lucht, benadrukt Sergeant. "Tijdens de eerste ploegstage in november 2010 moesten de renners in groepen een aantal kernzinnen opschrijven: over onze ambities, voor welke waarden de ploeg stond... Twee zaken sprongen eruit, en niet alleen bij de groep van Gilbert. Eén: we willen de beste ploeg van de wereld worden, en twee: we willen dat als téám doen. Waarop de renners op het bord een wereldbol tekenden, als symbool voor de vele nationaliteiten, en de woorden AS ONE eraan toevoegden. Die ambitie hebben we in het begin niet naar buiten gebracht - anders waren we allicht gek verklaard - maar we zijn er toch in geslaagd."

Met Philippe Gilbert als grote gangmaker. Op en naast de fiets.

"Met Phil als kopman hoef je als teammanager of ploegleider niet veel oppeppende speeches te geven. We moesten alle renners vooral op hun taken wijzen en telkens een plan uitdokteren: hóé willen we winnen. Voor de rest kwam de motivatie vanzelf. Maar ook de spanning, want elke helper wist: ik zal uit mijn pijp moeten komen als ik Gilbert niet wil teleurstellen.

"Zo stegen ook jonge renners keer op keer boven zichzelf uit. Een neoprof als Bart De Clercq bijvoorbeeld die in de ZLM Tour met Gilbert in het wiel op een helling het hele peloton uit elkaar ranselde. Had je hem dat voor het seizoen gevraagd, dan had hij zeker gezegd: 'Ik kan dat niet', maar nu dééd hij het gewoon. Ik stond op de top van die helling en zag het vuur uit zijn ogen spatten. Genieten.

"Net als van de prestatie van Jurgen Van De Walle in Luik-Bastenaken-Luik, waar hij de koers van zijn leven gereden heeft. Omdat wij niemand mee hadden in de vroege vlucht van tien renners, heeft Jurgen zich 120 kilometer op kop van het peloton gezet. Alleen, zonder om te kijken. En het straffe was dat hij nauwelijks tijd verloor. Tot hij een kilometer of twintig voor de Côte de Wanne, een cruciaal punt, in zijn oortje mompelde: 'Ik kan niet meer.' Ik moedigde hem aan - 'Als je aan de Wanne raakt, betaal ik je een kist champagne' - waarop Jurgen zich nog eens vijftien kilometer de ziel uit het lijf reed. Missie geslaagd. Uit respect heb ik enkele weken later die kist champagne persoonlijk bij hem thuis afgeleverd."

Ook Gilbert was hem, en de hele ploeg, heel dankbaar.

"Niet alleen na het voorjaar, maar tijdens het hele seizoen. Door duizend keer 'dank u' te zeggen, maar ook door zijn ploegmaats af en toe een enveloppe toe te schuiven. Ik weet niet hoeveel euro daar in zat, maar ik hoorde toch vaak dat het de moeite was. Een grotere motivatie bestaat er niet voor een helper."

De gemakkelijkste kopman was Gilbert nochtans niet. Opvallend hoeveel keer hij in zijn boek 'Mijn droomjaar' ergernissen aanhaalt: slecht materiaal, een verzorger die zijn schoenen vergeet, te weinig ploegmaats in de finale...

"Een eigenschap van alle grote kampioenen: die eisen ook van hun omgeving het uiterste. Phil informeerde in het voorjaar zelfs naar de trainingsschema's van zijn ploegmaats. En een uurtje voor de Sprint Challenge Pro in Québec - waar een renner van elke ploeg een sprint van een kilometer moest rijden - stuurde hij een sms naar Herman Frison: 'Ik hoop dat er geen ploegmaats langs de kant gaan supporteren voor Jürgen Roelandts. Ik heb ze morgen ( tijdens de GP Québec, nvdr) nodig.' Dat klinkt hard, maar wie won er de dag erna? Juist ja...

"Gilberts veeleisendheid was voor mij absoluut geen probleem. Ik vind dat je de beste renner moet volgen. Als hij aangeeft dat er iets mis is met zijn fiets, roep je meteen de mecaniciens op het matje. Het voorbije seizoen hadden sommige van hen in de auto een bijna even hoge hartslag als Phil - 'Hopelijk gebeurt er niks met zijn fiets, anders vermoordt hij mij' -, maar alleen zo bereik je de perfectie. Ga je daar niet op in, dan denkt een kopman vlug: ze willen niet mee."

Zoals tijdens zijn eerste seizoen bij Silence-Lotto.

"Die dominante rol eiste Philippe meteen op, maar toen niet iedereen dat aanvaardde - hij was nog niet de absolute topper die hij nu is - voelde hij zich onbegrepen. Na een aantal gesprekken zag ik in dat als je meegaat in zijn verhaal, je ook veel terugkrijgt en hij zonder morren alles uitvoert wat je hem vraagt. Dat past perfect in de superprofessionele manier waarop hij met zijn vak omgaat. Hij is zelf een voorbeeld.

"Ik herinner me een tussenstop in december vorig jaar, in Barcelona, op weg naar de ploegstage in Mallorca. Jurgen Van den Broeck en Gilbert hadden getest in de windtunnel van McLaren in Engeland, maar 's avonds was er geen vlucht meer richting Mallorca. Dus besloot ik mijn twee kopmannen op een etentje te trakteren. Fles champagne, witte wijn, rode wijn: alles erop en eraan. Nadeel was dat we pas om één uur in bed lagen en 's ochtends al om vijf uur moesten vertrekken. In Mallorca miezerde het en dus besloten Jurgen en Phil om voor het ontbijt nog een uurtje op de rollen te fietsen. Toen ze daarna aanschoven aan tafel, vroeg Gilbert tot ieders verbazing: 'Wanneer begint de groepstraining? Als ze nog vijf minuten wachten, ga ik mee.' Die dag heeft Philippe nog vijf uur getraind in de regen, terwijl hij even goed een dag had kunnen rusten. Na die training zeiden we allemaal: dat is toch gene gewone."

Een kist champagne voor Van De Walle, een etentje voor Gilbert en Van den Broeck. U probeert uw renners duidelijk een goed gevoel te geven.

"Het deed me plezier dat Gilbert die avond in Barcelona in zijn boek als een van de sleutelmomenten van het jaar omschreef. Ik had daar nooit zo over nagedacht, maar zo creëer je wel een band met je renners. In die zin was de persconferentie voor de Ronde van Lombardije ook heel opmerkelijk. Ik vond dat Philippe als nummer één van de wereld alle aandacht verdiende en stond in de gang te bellen, tot een journaliste me aan de mouw trok. Phil wilde niet beginnen zonder mij aan zijn zijde. Als teken van respect. En na de koers, toen we zeker waren van de eindzege in de WorldTour, pakte hij me nog eens goed vast: 'Bedankt voor drie heel mooie jaren.'"

Olifant op tafel

De waardering van uw renners kwam u goed van pas tijdens een aantal conflicten. Zeker in de Tour, toen Gilbert botste met Van den Broeck in Mûr-de-Bretagne en met Greipel in Cap Fréhel.

"De kans dat onze drie kopmannen op een bepaald moment zouden botsen, was vrij reëel. Dus was onze tactiek: put the elephant on the table. Als er zich een conflict voordoet, dan gaan we dat binnenskamers uitpraten, op een open en respectvolle manier. Doe je dat niet, dan creëer je tweedracht en komt het niet meer goed."

Is de altijd rustige Marc Sergeant op zijn best in zo'n bemiddelende rol?

"Renners verwachten van mij dat ik in zulke situaties die olifant op tafel zet, geen renners voortrek en objectief constateer wat er verkeerd gelopen is. Dan mag ik zelf niet gestresseerd zijn, want dat zet zich over op de renners en dan raakt zo'n conflict zeker niet opgelost."

Rustig blijven is niet vanzelfsprekend als Gilbert ermee dreigt de Tour te verlaten omdat Greipel hem een egoïst noemt.

"Greipel is een sprinter, zulke types zijn na de aankomst iets explosiever, hé. Dus liet ik hem even uitrazen, maar toen we in het hotel kwamen, riep ik alle renners meteen bijeen in de bus. Phil en André heb ik recht tegenover elkaar gezet, zodat ze elkaar in de ogen konden kijken. Ik liet hen alle twee hun versie van de feiten vertellen, waarna we concludeerden dat Philippe de afgesproken tactiek - alles op Greipel - niet gevolgd had. Dat heb ik hem ook duidelijk gezegd.

"Net zoals ik eerder verteld had dat hij op Mûr-de-Bretagne niet naar Van den Broeck had mogen springen. Telkens zag Phil in dat hij een fout begaan had, waarop hij zich verontschuldigde en waardoor de lont uit het kruitvat was. Later in de Tour heeft hij Greipel zelfs nog voortreffelijk geholpen.

"Eigenlijk is dat de rode draad doorheen ons seizoen. Elk brandje heeft ons sterker gemaakt: die discussies tijdens de Tour, maar ook de val van Jurgen, de splitsing van de sponsors of de dopingzaak- Vansevenant. Telkens konden we iets negatiefs in iets positiefs ombuigen."

Vooral het nieuws over de explosie van de ploeg had tot een haard van conflicten kunnen leiden.

"Ik heb daarop geanticipeerd door mijn renners direct na de bekendmaking van de splitsing duidelijk te maken het geen goed idee was om zenuwachtig te worden. 'Zie het als een notering op de beurs. Jullie persoonlijke koers is nu heel hoog en dat zal renderen als jullie een nieuw contract moeten tekenen. Maar als jullie alleen nog aan jezelf denken, zal jullie aandeel fel in waarde zakken en mag je een mooi contract vergeten.' Iedereen heeft die boodschap blijkbaar goed begrepen, want de sportieve drive van de renners was groter dan de bezorgdheid over hun toekomstige ploeg."

Heeft u de koers van uw topaandeel - Philippe Gilbert - moeten bijsturen?

"Nauwelijks. In de Amstel van 2010 toen ik hem de opdracht gaf om zich te laten inlopen nadat hij in de finale even alleen in de aanval reed. En dit jaar in de Waalse Pijl toen ik besloot om tot diep in de finale ons als ploeg volledig afzijdig te houden. Daardoor kon Philippe niet anders dan wachten tot de laatste beklimming van de Muur van Hoei, terwijl hij anders misschien te vroeg de boel geforceerd had.

"Voor de rest was hij slim genoeg. Die luciditeit om aan een maximale hartslag de juiste beslissingen te nemen is, samen met zijn explosiviteit bergop, zijn grootste kwaliteit. Na de Amstel Gold Race zei Joaquín Rodríguez mij dat hij gedacht had dat Gilbert gek geworden was toen Philippe in de afdaling richting de Cauberg zelf de achtervolging op Andy Schleck leidde. Terwijl dat een heel doordachte zet was: Phil kende die bochten als zijn broekzak, kon met zijn stuurvaardigheid tijd terugnemen en zette tegelijkertijd de renners in het peloton onder druk."

Kan hij zo'n superseizoen nog eens herhalen of zelfs verbeteren?

"Dat is een open vraag, ook voor hem. Als Phil nog progressie maakt, dan ziet het er voor de concurrentie alleszins niet goed uit ( lacht). Met het oog op de komende jaren heb ik hem wel aangeraden om niet meer per se in elke koers de beste te willen zijn. Opnieuw 24 zeges, dat hoeft niet. Als hij in 2012 de Ronde van Vlaanderen wint en wereldkampioen wordt, is hij nog altijd de koning. Maar of dat spaarzaam omgaan met zijn krachten de bovenhand zal halen op het competitiebeest in hem. Daar vrees ik voor." ( lacht)

Wat is Gilberts ultieme ambitie?

"Zijn palmares vervolledigen: Milaan-Sanremo, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, het WK... Die koersen wil hij absoluut winnen, zodat hij met Rik Van Looy de enige renner in de geschiedenis wordt die alle klassiekers én het WK op zijn naam geschreven heeft. Parijs-Roubaix ook, ja. Als dat nog het enige hiaat is, zal hij daar zeker eens vol voor winst gaan. Op zijn Hinaults: een keer starten en meteen bingo."

Anticiperen

Het rare is dat u met Lotto-Belisol de komende jaren tégen Gilbert moet koersen.

"Die fout mogen wij niet maken. We moeten ons eigen ding doen, vooral door te anticiperen en te profiteren van de grotere aanvalsdrift in de finale, want ik denk niet dat nog veel ploegen zich naar de slachtbank zullen laten leiden en met Gilbert naar een slotklim zullen rijden.

"Voor Philippe zal veel afhangen hoe BMC functioneert als ploeg. Hij heeft alleszins al benadrukt dat híj de leider is die binnengehaald werd om klassiekers te winnen. En dat hij van jonge, hongerige kerels als Greg Van Avermaet verwacht dat ze hem daarbij helpen. Of die dat makkelijk zullen aanvaarden, weet ik niet. Ze worden heel goed betaald, dat verzacht alleszins de pijn."

Heeft Lotto-Belisol in 2012 een leider als Gilbert in de rangen?

"Greipel, Roelandts, Van den Broeck en Vanendert zijn geen dominerende persoonlijkheden, maar zijn op hun meer bescheiden manier ook leidersfiguren én echte teamspelers. Een groot deel van de taart die Gilbert de voorbije jaren opat, zal nu op tafel blijven liggen. Aan hen om hun deel op te eisen."

Vanendert staat voor het moeilijke seizoen van de bevestiging.

"Daar ben ik niet bang voor. Jelle is klaar om in de voetsporen van Gilbert te treden. Dit jaar vroeg ik hem hoe hij zijn carrière zag evolueren. Naast Gilbert... Waarop hij direct antwoordde: 'Ik ben niet met Philippe getrouwd. Ik wil zélf winnen.' Dat hoor ik graag, want Jelles potentieel is enorm. Als hij dit jaar niet voor Phil had moeten werken, was hij in de Waalse klassiekers al in de top vijf geëindigd. En in de Tour deed hij ook dingen die niemand voor mogelijk hield."

Zullen hij en Van den Broeck niet botsen in de Tour van 2012?

"Neen, want het is de bedoeling dat Jurgen in de Ardennenklassiekers in dienst van Jelle - een betere eendagsrenner - rijdt en dat ze de rollen omdraaien in de Tour, want daar komt Jurgen met zijn groot recuperatievermogen iets beter tot zijn recht. Vanendert zal in juli ook top zijn, maar dat zal bij Van den Broeck druk wegnemen en hem een boost geven als Jelle op de slotklim nog bij hem zit. Ze kunnen dat zelfs tactisch uitspelen, want behalve de Schlecks heb ik dit jaar niet veel andere koppeltjes gezien."

Ook in de sprint en in de kasseiklassiekers zitten jullie gebeiteld met Greipel en Roelandts.

"Velen vergeten dat Jürgen op het WK al op het podium gestaan had als hij in de sprint niet gehinderd was. Ook in de Tour reed hij op het einde even rap als in het begin. Hij gaat nooit kapot en die kwaliteit heb je nodig in de klassiekers. De allerbeste Roelandts hebben we nog niet gezien, maar die komt er in 2012 zeker aan.

"Ook Greipel zal een stapje hoger zetten. Vorig jaar vloekte hij na de aankomst van Milaan-Sanremo dat hij die koers pas voor de eerste keer had kunnen rijden. 'Ik kan hier winnen', besefte hij. Bovendien is André als mens helemaal open gebloeid. Vorig jaar was hij nogal onbereikbaar, maar nu voelt hij zich in deze ploeg perfect thuis."

Hoe moeilijk wordt het om na zo'n superjaar met minder tevreden te zijn?

"We mogen niet de fout maken om voortdurend te refereren naar dit seizoen, want zoiets zullen we nooit meer meemaken. Daarom hebben we op de teambuilding in november het boek van 2011 definitief dichtgeklapt en hebben we onze doelen herschreven. Gezien het vertrek van Gilbert zijn we iets minder ambitieus dan in 2010, maar dat maakt ons niet minder gemotiveerd. Integendeel."

Om op welke plaats in de ploegenranking te eindigen?

"Daar waren de ploegleiders en de renners het verrassend genoeg over eens, maar dat houden we nog een paar maanden geheim. Een topvijftienplaats is het alleszins niet..." ( lacht)

door jonas creteur - beelden imageglobe

"De koersen die Gilbert absoluut wil winnen, zijn Milaan-Sanremo, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, het WK..."

"De allerbeste Roelandts hebben we nog niet gezien, maar die komt er in 2012 zeker aan."

Vorige zondag werd tijdens het Sportgala het 4x400 meterteam van de broers Borlée verkozen tot Ploeg van het Jaar. Vreemd genoeg niet bij de tien genomineerden: Omega Pharma - Lotto. In 2011 nochtans eindwinnaar van de individuele WorldTourranking - met Philippe Gilbert - én van het ploegenklassement. Niet dat sportief manager Marc Sergeant (52) er wakker van lag, maar hij fronste toch even de wenkbrauwen toen hij de lijst met genomineerden zag. "Als Anderlecht en Club Brugge overwinteren in de Europa League - de tweede klasse van het Europese voetbal - staan de kranten vol, maar als een Belgische wielerploeg met een relatief bescheiden budget als eerste eindigt op de wereldranking, dan wordt dat blijkbaar vlug vergeten. Ik heb de indruk dat men niet goed beseft welke uitzonderlijke prestatie wij met het héle team geleverd hebben. Oké, Gilbert was goed voor bijna zeventig procent van onze punten en in zijn eentje had hij ook veel zeges behaald, maar nooit 24. "Een Engelstalig wielermagazine heeft onlangs een top tien van de beste helpers van 2011 opgesteld. Daarin stonden liefst zés Omega Pharma - Lottorenners: Jürgen Roelandts, Jelle Vanendert, Klaas Lodewyck, Kenny Dehaes, Jens Debusschere en Marcel Sieberg. Hét bewijs dat we als een hecht blok gepresteerd hebben. Zoiets doet me evenveel plezier als de zeges van Philippe." Die dubbele eindzege in de WorldTour viel ook niet zomaar uit de lucht, benadrukt Sergeant. "Tijdens de eerste ploegstage in november 2010 moesten de renners in groepen een aantal kernzinnen opschrijven: over onze ambities, voor welke waarden de ploeg stond... Twee zaken sprongen eruit, en niet alleen bij de groep van Gilbert. Eén: we willen de beste ploeg van de wereld worden, en twee: we willen dat als téám doen. Waarop de renners op het bord een wereldbol tekenden, als symbool voor de vele nationaliteiten, en de woorden AS ONE eraan toevoegden. Die ambitie hebben we in het begin niet naar buiten gebracht - anders waren we allicht gek verklaard - maar we zijn er toch in geslaagd." "Met Phil als kopman hoef je als teammanager of ploegleider niet veel oppeppende speeches te geven. We moesten alle renners vooral op hun taken wijzen en telkens een plan uitdokteren: hóé willen we winnen. Voor de rest kwam de motivatie vanzelf. Maar ook de spanning, want elke helper wist: ik zal uit mijn pijp moeten komen als ik Gilbert niet wil teleurstellen. "Zo stegen ook jonge renners keer op keer boven zichzelf uit. Een neoprof als Bart De Clercq bijvoorbeeld die in de ZLM Tour met Gilbert in het wiel op een helling het hele peloton uit elkaar ranselde. Had je hem dat voor het seizoen gevraagd, dan had hij zeker gezegd: 'Ik kan dat niet', maar nu dééd hij het gewoon. Ik stond op de top van die helling en zag het vuur uit zijn ogen spatten. Genieten. "Net als van de prestatie van Jurgen Van De Walle in Luik-Bastenaken-Luik, waar hij de koers van zijn leven gereden heeft. Omdat wij niemand mee hadden in de vroege vlucht van tien renners, heeft Jurgen zich 120 kilometer op kop van het peloton gezet. Alleen, zonder om te kijken. En het straffe was dat hij nauwelijks tijd verloor. Tot hij een kilometer of twintig voor de Côte de Wanne, een cruciaal punt, in zijn oortje mompelde: 'Ik kan niet meer.' Ik moedigde hem aan - 'Als je aan de Wanne raakt, betaal ik je een kist champagne' - waarop Jurgen zich nog eens vijftien kilometer de ziel uit het lijf reed. Missie geslaagd. Uit respect heb ik enkele weken later die kist champagne persoonlijk bij hem thuis afgeleverd." "Niet alleen na het voorjaar, maar tijdens het hele seizoen. Door duizend keer 'dank u' te zeggen, maar ook door zijn ploegmaats af en toe een enveloppe toe te schuiven. Ik weet niet hoeveel euro daar in zat, maar ik hoorde toch vaak dat het de moeite was. Een grotere motivatie bestaat er niet voor een helper." "Een eigenschap van alle grote kampioenen: die eisen ook van hun omgeving het uiterste. Phil informeerde in het voorjaar zelfs naar de trainingsschema's van zijn ploegmaats. En een uurtje voor de Sprint Challenge Pro in Québec - waar een renner van elke ploeg een sprint van een kilometer moest rijden - stuurde hij een sms naar Herman Frison: 'Ik hoop dat er geen ploegmaats langs de kant gaan supporteren voor Jürgen Roelandts. Ik heb ze morgen ( tijdens de GP Québec, nvdr) nodig.' Dat klinkt hard, maar wie won er de dag erna? Juist ja... "Gilberts veeleisendheid was voor mij absoluut geen probleem. Ik vind dat je de beste renner moet volgen. Als hij aangeeft dat er iets mis is met zijn fiets, roep je meteen de mecaniciens op het matje. Het voorbije seizoen hadden sommige van hen in de auto een bijna even hoge hartslag als Phil - 'Hopelijk gebeurt er niks met zijn fiets, anders vermoordt hij mij' -, maar alleen zo bereik je de perfectie. Ga je daar niet op in, dan denkt een kopman vlug: ze willen niet mee." "Die dominante rol eiste Philippe meteen op, maar toen niet iedereen dat aanvaardde - hij was nog niet de absolute topper die hij nu is - voelde hij zich onbegrepen. Na een aantal gesprekken zag ik in dat als je meegaat in zijn verhaal, je ook veel terugkrijgt en hij zonder morren alles uitvoert wat je hem vraagt. Dat past perfect in de superprofessionele manier waarop hij met zijn vak omgaat. Hij is zelf een voorbeeld. "Ik herinner me een tussenstop in december vorig jaar, in Barcelona, op weg naar de ploegstage in Mallorca. Jurgen Van den Broeck en Gilbert hadden getest in de windtunnel van McLaren in Engeland, maar 's avonds was er geen vlucht meer richting Mallorca. Dus besloot ik mijn twee kopmannen op een etentje te trakteren. Fles champagne, witte wijn, rode wijn: alles erop en eraan. Nadeel was dat we pas om één uur in bed lagen en 's ochtends al om vijf uur moesten vertrekken. In Mallorca miezerde het en dus besloten Jurgen en Phil om voor het ontbijt nog een uurtje op de rollen te fietsen. Toen ze daarna aanschoven aan tafel, vroeg Gilbert tot ieders verbazing: 'Wanneer begint de groepstraining? Als ze nog vijf minuten wachten, ga ik mee.' Die dag heeft Philippe nog vijf uur getraind in de regen, terwijl hij even goed een dag had kunnen rusten. Na die training zeiden we allemaal: dat is toch gene gewone." "Het deed me plezier dat Gilbert die avond in Barcelona in zijn boek als een van de sleutelmomenten van het jaar omschreef. Ik had daar nooit zo over nagedacht, maar zo creëer je wel een band met je renners. In die zin was de persconferentie voor de Ronde van Lombardije ook heel opmerkelijk. Ik vond dat Philippe als nummer één van de wereld alle aandacht verdiende en stond in de gang te bellen, tot een journaliste me aan de mouw trok. Phil wilde niet beginnen zonder mij aan zijn zijde. Als teken van respect. En na de koers, toen we zeker waren van de eindzege in de WorldTour, pakte hij me nog eens goed vast: 'Bedankt voor drie heel mooie jaren.'" "De kans dat onze drie kopmannen op een bepaald moment zouden botsen, was vrij reëel. Dus was onze tactiek: put the elephant on the table. Als er zich een conflict voordoet, dan gaan we dat binnenskamers uitpraten, op een open en respectvolle manier. Doe je dat niet, dan creëer je tweedracht en komt het niet meer goed." "Renners verwachten van mij dat ik in zulke situaties die olifant op tafel zet, geen renners voortrek en objectief constateer wat er verkeerd gelopen is. Dan mag ik zelf niet gestresseerd zijn, want dat zet zich over op de renners en dan raakt zo'n conflict zeker niet opgelost." "Greipel is een sprinter, zulke types zijn na de aankomst iets explosiever, hé. Dus liet ik hem even uitrazen, maar toen we in het hotel kwamen, riep ik alle renners meteen bijeen in de bus. Phil en André heb ik recht tegenover elkaar gezet, zodat ze elkaar in de ogen konden kijken. Ik liet hen alle twee hun versie van de feiten vertellen, waarna we concludeerden dat Philippe de afgesproken tactiek - alles op Greipel - niet gevolgd had. Dat heb ik hem ook duidelijk gezegd. "Net zoals ik eerder verteld had dat hij op Mûr-de-Bretagne niet naar Van den Broeck had mogen springen. Telkens zag Phil in dat hij een fout begaan had, waarop hij zich verontschuldigde en waardoor de lont uit het kruitvat was. Later in de Tour heeft hij Greipel zelfs nog voortreffelijk geholpen. "Eigenlijk is dat de rode draad doorheen ons seizoen. Elk brandje heeft ons sterker gemaakt: die discussies tijdens de Tour, maar ook de val van Jurgen, de splitsing van de sponsors of de dopingzaak- Vansevenant. Telkens konden we iets negatiefs in iets positiefs ombuigen." "Ik heb daarop geanticipeerd door mijn renners direct na de bekendmaking van de splitsing duidelijk te maken het geen goed idee was om zenuwachtig te worden. 'Zie het als een notering op de beurs. Jullie persoonlijke koers is nu heel hoog en dat zal renderen als jullie een nieuw contract moeten tekenen. Maar als jullie alleen nog aan jezelf denken, zal jullie aandeel fel in waarde zakken en mag je een mooi contract vergeten.' Iedereen heeft die boodschap blijkbaar goed begrepen, want de sportieve drive van de renners was groter dan de bezorgdheid over hun toekomstige ploeg." "Nauwelijks. In de Amstel van 2010 toen ik hem de opdracht gaf om zich te laten inlopen nadat hij in de finale even alleen in de aanval reed. En dit jaar in de Waalse Pijl toen ik besloot om tot diep in de finale ons als ploeg volledig afzijdig te houden. Daardoor kon Philippe niet anders dan wachten tot de laatste beklimming van de Muur van Hoei, terwijl hij anders misschien te vroeg de boel geforceerd had. "Voor de rest was hij slim genoeg. Die luciditeit om aan een maximale hartslag de juiste beslissingen te nemen is, samen met zijn explosiviteit bergop, zijn grootste kwaliteit. Na de Amstel Gold Race zei Joaquín Rodríguez mij dat hij gedacht had dat Gilbert gek geworden was toen Philippe in de afdaling richting de Cauberg zelf de achtervolging op Andy Schleck leidde. Terwijl dat een heel doordachte zet was: Phil kende die bochten als zijn broekzak, kon met zijn stuurvaardigheid tijd terugnemen en zette tegelijkertijd de renners in het peloton onder druk." "Dat is een open vraag, ook voor hem. Als Phil nog progressie maakt, dan ziet het er voor de concurrentie alleszins niet goed uit ( lacht). Met het oog op de komende jaren heb ik hem wel aangeraden om niet meer per se in elke koers de beste te willen zijn. Opnieuw 24 zeges, dat hoeft niet. Als hij in 2012 de Ronde van Vlaanderen wint en wereldkampioen wordt, is hij nog altijd de koning. Maar of dat spaarzaam omgaan met zijn krachten de bovenhand zal halen op het competitiebeest in hem. Daar vrees ik voor." ( lacht) "Zijn palmares vervolledigen: Milaan-Sanremo, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, het WK... Die koersen wil hij absoluut winnen, zodat hij met Rik Van Looy de enige renner in de geschiedenis wordt die alle klassiekers én het WK op zijn naam geschreven heeft. Parijs-Roubaix ook, ja. Als dat nog het enige hiaat is, zal hij daar zeker eens vol voor winst gaan. Op zijn Hinaults: een keer starten en meteen bingo." "Die fout mogen wij niet maken. We moeten ons eigen ding doen, vooral door te anticiperen en te profiteren van de grotere aanvalsdrift in de finale, want ik denk niet dat nog veel ploegen zich naar de slachtbank zullen laten leiden en met Gilbert naar een slotklim zullen rijden. "Voor Philippe zal veel afhangen hoe BMC functioneert als ploeg. Hij heeft alleszins al benadrukt dat híj de leider is die binnengehaald werd om klassiekers te winnen. En dat hij van jonge, hongerige kerels als Greg Van Avermaet verwacht dat ze hem daarbij helpen. Of die dat makkelijk zullen aanvaarden, weet ik niet. Ze worden heel goed betaald, dat verzacht alleszins de pijn." "Greipel, Roelandts, Van den Broeck en Vanendert zijn geen dominerende persoonlijkheden, maar zijn op hun meer bescheiden manier ook leidersfiguren én echte teamspelers. Een groot deel van de taart die Gilbert de voorbije jaren opat, zal nu op tafel blijven liggen. Aan hen om hun deel op te eisen." "Daar ben ik niet bang voor. Jelle is klaar om in de voetsporen van Gilbert te treden. Dit jaar vroeg ik hem hoe hij zijn carrière zag evolueren. Naast Gilbert... Waarop hij direct antwoordde: 'Ik ben niet met Philippe getrouwd. Ik wil zélf winnen.' Dat hoor ik graag, want Jelles potentieel is enorm. Als hij dit jaar niet voor Phil had moeten werken, was hij in de Waalse klassiekers al in de top vijf geëindigd. En in de Tour deed hij ook dingen die niemand voor mogelijk hield." "Neen, want het is de bedoeling dat Jurgen in de Ardennenklassiekers in dienst van Jelle - een betere eendagsrenner - rijdt en dat ze de rollen omdraaien in de Tour, want daar komt Jurgen met zijn groot recuperatievermogen iets beter tot zijn recht. Vanendert zal in juli ook top zijn, maar dat zal bij Van den Broeck druk wegnemen en hem een boost geven als Jelle op de slotklim nog bij hem zit. Ze kunnen dat zelfs tactisch uitspelen, want behalve de Schlecks heb ik dit jaar niet veel andere koppeltjes gezien." "Velen vergeten dat Jürgen op het WK al op het podium gestaan had als hij in de sprint niet gehinderd was. Ook in de Tour reed hij op het einde even rap als in het begin. Hij gaat nooit kapot en die kwaliteit heb je nodig in de klassiekers. De allerbeste Roelandts hebben we nog niet gezien, maar die komt er in 2012 zeker aan. "Ook Greipel zal een stapje hoger zetten. Vorig jaar vloekte hij na de aankomst van Milaan-Sanremo dat hij die koers pas voor de eerste keer had kunnen rijden. 'Ik kan hier winnen', besefte hij. Bovendien is André als mens helemaal open gebloeid. Vorig jaar was hij nogal onbereikbaar, maar nu voelt hij zich in deze ploeg perfect thuis." "We mogen niet de fout maken om voortdurend te refereren naar dit seizoen, want zoiets zullen we nooit meer meemaken. Daarom hebben we op de teambuilding in november het boek van 2011 definitief dichtgeklapt en hebben we onze doelen herschreven. Gezien het vertrek van Gilbert zijn we iets minder ambitieus dan in 2010, maar dat maakt ons niet minder gemotiveerd. Integendeel." "Daar waren de ploegleiders en de renners het verrassend genoeg over eens, maar dat houden we nog een paar maanden geheim. Een topvijftienplaats is het alleszins niet..." ( lacht) door jonas creteur - beelden imageglobe"De koersen die Gilbert absoluut wil winnen, zijn Milaan-Sanremo, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, het WK..." "De allerbeste Roelandts hebben we nog niet gezien, maar die komt er in 2012 zeker aan."