Een van de voordelen van in een studio op Copacabana te logeren zijn de vele standen waar je een fiets kunt huren. Een dag- of maandpas kopen, op een Rio Bike App het nummer van het station en de fiets ingeven, en je bent vertrokken. Al moet je wel Alberto Tomba-gewijs tussen de vele zich Ayrton Senna-wanende bestuurders slalommen. Van fietspaden geen sprake, tenzij langs het strand, maar daar moet je dan weer tussen de lopers laveren. En dat zijn er véél. Jong en oud, dik en dun, vrouw of man, er wordt gelopen bij het leven - je zou denken dat Brazilië de atletiekmedailles aan elkaar rijgt. Daar liggen ze - getuige de vele lege plaatsen in het atletiekstadion - hier echter blijkbaar niet wakker van. Vier medailles zijn wél van staatsbelang: uiteraard de twee in het voetbal, én de beachvolleybaltitels bij heren en dames.
...

Een van de voordelen van in een studio op Copacabana te logeren zijn de vele standen waar je een fiets kunt huren. Een dag- of maandpas kopen, op een Rio Bike App het nummer van het station en de fiets ingeven, en je bent vertrokken. Al moet je wel Alberto Tomba-gewijs tussen de vele zich Ayrton Senna-wanende bestuurders slalommen. Van fietspaden geen sprake, tenzij langs het strand, maar daar moet je dan weer tussen de lopers laveren. En dat zijn er véél. Jong en oud, dik en dun, vrouw of man, er wordt gelopen bij het leven - je zou denken dat Brazilië de atletiekmedailles aan elkaar rijgt. Daar liggen ze - getuige de vele lege plaatsen in het atletiekstadion - hier echter blijkbaar niet wakker van. Vier medailles zijn wél van staatsbelang: uiteraard de twee in het voetbal, én de beachvolleybaltitels bij heren en dames. Sport nummer één immers, het beach/zaalvolleybal, aangezien voetbal hier een religie is. Toch is het al van Atlanta 1996 en Athene 2004 geleden dat er respectievelijk bij de dames en heren een Braziliaans duo goud won. En dus is de druk op de schouders van Larissa/Talita en Barbara/Agatha bij de dames en Schmidt/Cerutti bij de heren bijzonder groot. Aan steun alleszins geen gebrek, want op het Copacabanastrand is een tijdelijk stadion met liefst 12.000 plaatsen gebouwd, met een zicht op de Atlantische Oceaan, het oorlogsschip dat er voor anker ligt en de permanent overvliegende helikopters. Die 12.000 stoeltjes van de Arena de Vôlei de Praia, tien minuten ver met de huurfiets, zijn zelfs voor een ochtendduel tussen een Zwitsers en Australisch duo voor drie vierde bezet. Al zitten die Brazilianen dan al klaar voor de vólgende match: Agatha/Barbara vs. Gallay/Klug uit Argentinië. Ook die hebben hun supporters, en hoewel fel in de minderheid toch kabaal makend net voor de wedstrijd. Weliswaar meteen gecounterd door een oorverdovend 'Brazil! Brazil!', opgezweept door de speaker/dj, de boodschappen op het grote tv-scherm (Get Loud!,Make some Noise!) en de muziek, gaande van 'Mambo No 5', de Griekse Sirtaki, tot 'Fear of the Dark' van heavymetalband Iron Maiden. We wanen ons zelfs even in de Ghelamco Arena wanneer Kernkraft 400 van Zombie Nation wordt gespeeld. Ook zeer toepasselijk: Joe Cockers 'You Can Leave your Hat On'. Beachvolleybal staat immers ook synoniem voor kontjes kijken. Niet toevallig zoomen de camera's lustig in op de schaars bedekte blote billen. Maar, en dat wordt vaak te weinig benadrukt: de tevens zeer gespierde billen, gedragen door een strakke sixpack - beachvolley is ook topsport. Maar evenzeer entertainment. Op de muziek swingen zelfs het veiligheidspersoneel en de Braziliaanse commentatoren mee en die zetten zelfs de Mexican Wave in - we zien het Frank Raes tijdens een voetbalmatch niet doen. En tussen de twee sets onderhouden, voor zover dat nodig is, een zestal chearleaders (m/v) het publiek - ze hebben zelfs hun eigen 'entertainement dressing room'. Ook Agatha en Barbara, duidelijk te sterk voor het Argentijnse duo (21-11 en 21-13 in 42 minuten), bespelen zelf het publiek: handengeklap, dubbele high fives, knuffels en gebalde vuisten bij elk gemaakt punt jagen het volumegehalte telkens decibels de hoogte in, ook na de match wanneer ze volleyballen in het publiek gooien en zelfs dansend interviews geven. Dit is nog maar een simpele poulematch, wat moet dat niet in de halve finale en finale opleveren, als de Brazilianen eindelijk die begeerde beachvolleytitels veroveren? Drie dagen later, in de Olympic Velodrome, geen geel-groene shirts en vlaggen meer, die zijn ingewisseld voor tientallen Union Jacks. Want Team GB gaat voor goud in de ploegenachtervolging en Bradley Wiggins voor een vijfde olympische titel en de status van grootste Britse olympiër ooit. Het dak gaat er een eerste keer af wanneer Wiggo en zijn teammaats in de kwalificaties het wereldrecord scherper stellen, maar wanneer de Australiërs in de finale verrassend het voortouw nemen slaat de schrik de vele Engelsen om het hart. Het zál toch niet? Tot Wiggins himself in de laatste ronden de achterstand ombuigt en een kwartier later voor de zoveelste keer naar 'God Save The Queen' mag luisteren. Al zou Wiggins zichzelf niet zijn door plots zijn tong uit te steken - zijn teammaats liggen in een deuk van het lachen. Ook na de podiumceremonie is Sir Bradley de totempaal waar tientallen journalisten als indianen rond draaien. Intussen roepen we Abby Burton, de perschef van Team GB, bij ons. Of zij Luc De Wilde naar de mixed zone kan brengen? Een Belgische verzorger uit Lokeren, al voor de Spelen van Peking in dienst van de Britse wielerbond én een goeie vriend van Wiggins. Hij heeft de ex-Tourwinnaar sinds diens eindzege in 2012 een metamorfose zien ondergaan. 'Toen zó gestresseerd, de druk bij Team Sky was immens, maar de laatste jaren weer lachend en grollend. Zelfs nog van de week toen hij me enkele filmpjes van Eddy Planckaert en Johan Museeuw toonde, ik moest vertalen wat zij in het Nederlands vertelden - want in een voor hem onverstaanbaar dialect - en hij hen dan imiteerde. Hilarisch om hem dan 'nen geslagenen hond is nen gevaarlijken hond' te horen zeggen.' De grappen maakten de dag voor en van de ploegenachtervolging wel plaats voor focus én stress. 'Brad was zeer nerveus en dan val je hem het best niet lastig, maar hij maakte me wél attent op een vierjaarlijkse olympische traditie. In 2008 had ik in de bidon van Chris Hoy (olympisch kampioen sprint, nvdr) Leffe gegoten - ik moest hem verrassen - en daarna uiteraard ook bij die van Wiggins, als groot bierliefhebber. In Londen, na zijn olympische tijdrittitel, heb ik dat herhaald, en ook nu wilde Bradley bier bij een gouden medaille. Dus heb ik, bij gebrek aan Leffe, blond Braziliaans bier gekocht en in zijn recoveryshaker gedaan. Minder opvallend dan in een blik, maar het heeft hem én zijn ploegmaats meer dan ooit gesmaakt. Cheers! Op een vijfde olympische titel.' DOOR JONAS CERTEUR IN RIO - FOTO BELGAIMAGE