Om Dany Verlinden op zijn vrije dag te ontmoeten, moeten we naar Gammarth, een luxueuze badplaats op twintig minuten rijden van Tunis. Golden Tulip Cartaghe, de plaats van afspraak, is een vijfsterrenhotel in het groen op een heuvel langs een baai van de Middellandse Zee. De Belgische keeperstrainer van Club Africain woont er een meter of vijftig van de ingang in een residentieel appartementje. Na het gesprek in de bar zullen we nog even tot daar met hem meelopen. Ons oog zal er op een stapel boeken op de salontafel vallen, onder meer op 30 jaar topvoetbal van Marc Degryse; én op een poes die vanop het terras binnenglipt om in een schoteltje haar dorst te komen lessen. Het is, merkt Verlinden met zichtbaar genoegen op, een zwerfkat die hij in huis nam. Het is gezelschap.
...

Om Dany Verlinden op zijn vrije dag te ontmoeten, moeten we naar Gammarth, een luxueuze badplaats op twintig minuten rijden van Tunis. Golden Tulip Cartaghe, de plaats van afspraak, is een vijfsterrenhotel in het groen op een heuvel langs een baai van de Middellandse Zee. De Belgische keeperstrainer van Club Africain woont er een meter of vijftig van de ingang in een residentieel appartementje. Na het gesprek in de bar zullen we nog even tot daar met hem meelopen. Ons oog zal er op een stapel boeken op de salontafel vallen, onder meer op 30 jaar topvoetbal van Marc Degryse; én op een poes die vanop het terras binnenglipt om in een schoteltje haar dorst te komen lessen. Het is, merkt Verlinden met zichtbaar genoegen op, een zwerfkat die hij in huis nam. Het is gezelschap. Dany Verlinden die in Tunesië werkt: wie had dát ooit gedacht? Hijzelf alleszins niet, bekent hij. Maar na zijn ontslag bij Club Brugge in mei 2012 ging het leven verder. Dan moet je nemen wat er komt en wat fatsoenlijk betaalt. Twee dagen later belde Emilio Ferrera hem al met de vraag of hij geïnteresseerd was om in Al Shabab de Belgische delegatie onder leiding van Michel Preud'homme te versterken. Dany naar Saoedi-Arabië, een streng islamitisch woestijnland op acht uur vliegen van huis? Neen toch? Toch wel. "Ik kwam er aan bij 40 à 45 graden", vertelt hij. "Je krijgt die hitte over je heen en je denkt: dat hou ik hier nooit vol. Vrouwen lopen er helemaal in het zwart gekleed en mogen zelfs niet met de wagen rijden, ons leven speelde zich er af in een compound. Als je het daar kan volhouden, kan je je overal aanpassen. Maar eerlijk gezegd: het is mij goed bevallen. In het begin dacht ik dat ik niet zo ver van huis weg zou kunnen zijn, maar je moet en je leert dat wel. Pas op, ik kende moeilijke momenten, maar communicatiemiddelen van tegenwoordig zoals skypen helpen dan wel. Vroeger zou dat een ramp geweest zijn. Eigenlijk is het wel verrijkend, want je ervaart hoe het er elders aan toegaat." Lang duurde zijn avontuur in Saoedi-Arabië niet. "Ik deed er de opleiding van de keeperstrainers plus de keepers van de tweede ploeg, maar er waren wat strubbelingen en het contract van mij en van fysiektrainer Rudy Kalema werd op het einde van het seizoen niet verlengd. Dat kwam omdat het bij de jeugd niet liep zoals ze het wilden. Ze dachten dat met de komst van buitenlandse trainers alles vanzelf zou gaan. De verwachtingen waren te hoog en werden niet ingelost. Eén jeugdploeg speelde zelfs tegen de degradatie en dat viel niet in goede aarde. Alle buitenlandse jeugdtrainers werden aan de kant geschoven en vervangen door wellicht goedkopere Egyptenaren." Weer zat hij niet lang thuis. Adrie Koster, die hij bij Club Brugge leerde kennen, nam hem mee naar de Tunesische topclub Club Africain. "Hij belde mij op 21 juli en 's anderendaags zaten we al op het vliegtuig naar Tunis." Niet meer voor acht uur zoals naar Riyad, maar voor twee en een half uur. Maar begin januari werd Koster ontslagen en bleef hij alleen achter. "We wisten van niets. Ik werd gebeld: dat ik naar de club moest komen. Ik kom daar aan, er is opvallend veel volk en ze zeggen mij dat het boven te doen is. Ik ga naar boven, er staat daar een mevrouw en die leidt mij naar de vergaderzaal. Ze klopt, de directeur doet open en zegt: 'Ah, het is de conférence de presse du nouveau entraineur.' Ik zeg: 'Ah...' (lacht) Waarna het tijd was voor de foto van de nieuwe staf: de nieuwe hoofdtrainer, twee nieuwe assistenten, de fysiektrainer en ik." Club Africain stond eerste op dat moment. Nu staat het met een wedstrijd meer gespeeld derde op tien punten. De opvolger van Koster is intussen ook alweer een tijdje geleden de laan uitgestuurd. "Dat is hier het leven van een coach", zegt Verlinden. "De competitie is zes maanden bezig en er werden al 38 trainers ontslagen, hoofd- en assistent-trainers samen. Ze zeggen zelf: trainers die het hier zoals Adrie zes maanden volhouden, dat zijn uitzonderingen. Normaal duurt het maar drie à vier maanden." Hij zucht. "Er komt hier zo veel bij kijken. De media en de supporters die constant op Facebook zitten, de druk is zeker in een echte volksclub als Club Africain enorm en de clubleiding is daar ook enorm gevoelig voor. Het is pure emotie, dat kan je je niet voorstellen. Er zijn al trainingen geweest waarop er duizend man aanwezig waren. Dan kruipen die over de omheining van een meter of drie en verschijnen die gewoon op het veld. We zijn zo al een keer een speler kwijtgeraakt, geblesseerd na een tik van een supporter." De voorzitter is Slim Riahi, een zakenman met heel veel geld en dito politieke ambities voor de komende verkiezingen. Na de Tunesische Revolutie en de val van de dictatuur van Ben Ali op 14 januari 2011 keerde hij uit Libië terug en richtte hij de liberale partij Free Patriotic Union op. In de clubshop zijn trouwens vlaggen te koop waarop staat te lezen 'Fier et Libre - 14.01 - Club Africain'. De man koestert grote plannen met de populaire voetbalclub. "Een maand geleden is hij in Genk geweest om daar het nieuwe jeugdcomplex te bekijken", weet Verlinden. "Hij wil er hier ook één zetten. Dat zou uniek zijn voor Tunesië, een complex waar de jeugd en de eerste ploeg deftig kunnen trainen. Het is voor het Tunesische voetbal noodzakelijk om te evolueren. Nu trainen we op velden waarop in België niet getraind zou worden, want het gras en het onderhoud zijn niet zoals ze zouden moeten zijn. Er zou eerst zand op gegooid moeten worden, om ze te nivelleren. En dan is het bij ons nog redelijk in vergelijking met veel andere clubs waarschijnlijk. Misschien zijn er zelfs zónder oefenveld. In het zuiden moeten we soms competitiewedstrijden spelen op kapot gespeelde kunstgrasvelden van de eerste generatie. Dan zeg je: hier kan je niet op voetballen. Maar het moet. Blijkbaar is het probleem ook dat sinds de revolutie de clubs de velden zelf moeten onderhouden, maar dat daar dan weer geen geld voor is..." Meer vrijheid betekent ook meer verantwoordelijkheid. "Inderdaad, en als die dan niet opgenomen wordt... Voorheen was alles goed geregeld en wisten ze waar ze zich aan moesten houden. In Tunis zijn goeie stadions, maar elders in het land spelen we soms in stadions van twee keer niks. Voor de veiligheid wordt het aantal toeschouwers beperkt en mogen de bezoekers in principe niet binnen, maar soms raken er toch enkele honderden binnen. Om de veertien dagen krijgen we van de bond een programma voor de komende twee weken. Tegen wie we volgende week spelen, weten we op dit moment bijvoorbeeld nog niet. Aan de achterzijde van dat programmaatje staat dan hoeveel toeschouwers er toegelaten zijn. Afhankelijk van waar er gespeeld wordt, varieert dat van 1500 tot 25.000 in de grote stadions in Tunis." Het voetbal op zich noemt hij degelijk. "Bij de grotere clubs zitten goeie spelers. Je ziet hier veel snelle en technische voetballers, maar te veel individuele acties. Daar houden ze van. Iemand tussen de benen spelen, vinden ze hier geweldig. Maar daar win je niet altijd wedstrijden mee. Ze zijn wat te veel op dat technische voetbal doorgegaan. Zeker de aanvallers. Achterin is het dan weer soms heel rudimentair. Stevig, echt stevig. Er is veel jong talent, maar op een gegeven moment stopt het. Omdat die jonge gasten dan de mentaliteit van de anderen aannemen en nonchalant en gemakzuchtig worden. Dat is een probleem. Enorm. Daarom wordt er voor wedstrijden op zondag al op vrijdagavond op afzondering gegaan, dus ook voor thuiswedstrijden. Dan weet je wel nog niet wanneer de spelers gaan slapen, maar wel waar ze zijn en wat ze eten. Discipline ligt nogal moeilijk hier. Het is mede het gevolg van hoe het land op dit moment is. Sinds de revolutie doet iedereen een beetje waar hij zin in heeft. Het probleem van de maatschappij weerspiegelt zich in het voetbal. Het zal even duren voor alles in een nieuwe plooi valt. "Er zijn zeker mogelijkheden en middelen, maar dan moeten clubs geleid worden zoals wij dat gewoon zijn. Niet: vandaag is het slecht weer, we zullen dát niet doen... Er is een lijn nodig. Je vindt hier bijvoorbeeld heel weinig spelers van boven de dertig jaar. Met dertig jaar is de carrière voor de meesten al voorbij en volgens mij ligt dat ook aan de levenswijze en de verzorging." Op 7 juni speelt Tunesië onder leiding van Georges Leekens in Brussel een vriendschappelijke wedstrijd tegen België. Op dat moment is de beker van Tunesië nog aan de gang. "Die wordt van 15 mei tot 22 juni gespeeld zonder de internationals", zegt Verlinden. "Na de competitie." Zijn contract loopt nog tot eind volgend seizoen, maar hoelang hij er nog zal zijn, weet hij niet. "Niemand weet dat hier, omdat er geen constante is." Tijd om enkele beelden te schieten. Een op het balkon van de loungebar, met achter hem het zwembad en de baai van Tunis, en een aan de voorkant van het hotel met in de achtergrond de residentie met wellnesscentrum. Hij is ook een beetje op vakantie, aan die opmerking ontkomt hij niet. Maar daar is hij het niet helemaal mee eens. "Ik ben al in Bizerte, Sousse en Hammamet geweest, maar dat was in december en dan vond ik het daar doods. In de zomer bij 30 à 35 graden en veel meer mensen krijg je een heel andere sfeer. Met de aanslagen die er vorig jaar zijn geweest, is het toerisme toch wat in elkaar gezakt, denk ik. Het land moet nog een beetje opgeruimd en proper gemaakt worden. Maar voor de rest is alles hier aanwezig: mooie stranden, mooi weer en mooie hotels. Dat kan ik niet ontkennen." (lacht) DOOR CHRISTIAN VANDENABEELE IN TUNESIË"We zijn al een keer een speler kwijtgeraakt na een tik van een supporter."