E ric Matoukou: "Mijn voetbaltalent erfde ik van mijn vader. Hij speelde in Kameroen bij grote clubs, net als zijn broers. Maar zij hadden niet altijd de goede mentaliteit. De wil om er te raken kreeg ik wel mee, van mijn moeders kant. Van nature uit ging mijn ma vroeger vrij relaxed door het leven, net als ik. Maar haar moeder, mijn grootmoeder, duwde ons in de juiste richting. Zij was streng, net Margaret Thatcher, die heel sterke Engelse vrouw, maar dankzij haar sta ik hier vandaag.
...

E ric Matoukou: "Mijn voetbaltalent erfde ik van mijn vader. Hij speelde in Kameroen bij grote clubs, net als zijn broers. Maar zij hadden niet altijd de goede mentaliteit. De wil om er te raken kreeg ik wel mee, van mijn moeders kant. Van nature uit ging mijn ma vroeger vrij relaxed door het leven, net als ik. Maar haar moeder, mijn grootmoeder, duwde ons in de juiste richting. Zij was streng, net Margaret Thatcher, die heel sterke Engelse vrouw, maar dankzij haar sta ik hier vandaag. "Rond mijn veertiende raakte ik wat op het verkeerde pad. Ik begon dingen uit te steken die echt niet hoorden. ( lacht) En nee, ik ga daar niet dieper op in. Mijn grootmoeder nam mij in huis. Noch ik noch mijn ma had daar iets in te zeggen. Ik móést mee, naar het platteland, waar ze woonde. Ze wilde van mij een gedisciplineerde jongen maken. In de grote stad word je als jongere gemakkelijker beïnvloed, zei ze, daar lopen veel delinquenten. Je bent er meer vatbaar voor slechte vrienden. Ik vond het maar niks, bij haar gaan inwonen, maar als in Afrika een ouder familielid je iets opdraagt, dan doe je dat. Tegenspreken is geen optie, daarvoor is het respect te groot. "Mijn grootmoeder was grossiste. Dingen die ze van landbouwers kocht, verkocht ze weer in de stad. Mij stuurde ze het land op. De mensen rond haar moesten altijd werken en alles moest proper en in orde zijn. Voetballen mocht ik niet meer. Dat was nog het zwaarste. Mijn grootmoeder vond dat die sport een slechte invloed op mij had. Eerst stond me dat allemaal totaal niet aan, op den duur wende het. Ik had bij haar enkel de school en de plantages, het was een andere wereld. Rond mijn zestiende keerde ik als een herboren jongen terug naar huis. "Ik begon toen weer te voetballen en twee jaar later haalde RWDM me naar België. Mijn moeder nam intussen de commerce van mijn grootmoeder over. Ook zij werd, onder de invloed van haar ma, een vechter met strijdlust. Nadat mijn vader haar vrij snel achterliet, voedde zij zelf mijn twee zussen, mijn twee broers en mij op. Ze trok altijd haar plan. Dat zag ik elke dag. Ook dat had zijn invloed op mij. "Pas eind vorig jaar kon ik mijn ma voor het eerst eens naar hier laten overkomen. Zo kon ze eindelijk haar kleinkinderen zien: Marcel, die volgende maand vier wordt, en Kealan, die nu zes maanden is. Ze was heel trots. Ik ook. Het vaderschap maakte van mij een volwassen man. Mijn eigen bloed zien rondlopen, dat gaf mij de fierheid om te leven terug. Het motiveert mij. Ik wil slagen voor mijn kinderen. "Hoe ouder Marcel wordt, hoe meer ik trekjes van mij herken in zijn manier van doen. Als hij iets in zijn hoofd heeft en dat om de een of andere reden niet kan doen, wordt hij geweldig nerveus. Wil hij iets, dan móét en zal hij het hebben. Dat is een kwaliteit, maar tegelijkertijd een gebrek. Je kunt in het leven niet alles krijgen wat je wil. Ik zou hem graag leren dat dat je niet ongelukkig of gestresseerd mag maken. Ik wil ook altijd meer, maar als iets niet lukt, laat ik niet toe dat die tegenslag me benauwt. Als ik de drang voel opborrelen om te klagen, denk ik terug aan de moeilijke momenten die ik in Afrika beleefde. Dan sta ik direct weer op mijn plaats. Ginder moesten we constant strijden, van 's morgens tot 's avonds, en dus probeer ik mezelf nu niet te verliezen in onbenulligheden."door kristof de ryck"Mijn grootmoeder was net Margaret Thatcher."