Helemaal niets komt er op dit WK dus terecht van de met veel bombarie aangekondigde Zuid-Amerikaanse finale tussen Argentinië en Brazilië. In een cruciale fase van het toernooi verstrikten de bondscoaches José Pekerman en Carlos Alberto Parreira zich in de netten van een tactisch spinnenweb. Nadat Argentinië in de voorronde zijn voetbalkundige kwaliteiten showde en ook tegen Duitsland de beter combinerende ploeg was, blunderde Pekerman door eerst met Romàn Riquelme het hart uit zijn team te scheuren en Herman Crespo naar de bank te halen. Hij gaf de verbaasde Duitsers de kans om weer in de wedstrijd te komen.
...

Helemaal niets komt er op dit WK dus terecht van de met veel bombarie aangekondigde Zuid-Amerikaanse finale tussen Argentinië en Brazilië. In een cruciale fase van het toernooi verstrikten de bondscoaches José Pekerman en Carlos Alberto Parreira zich in de netten van een tactisch spinnenweb. Nadat Argentinië in de voorronde zijn voetbalkundige kwaliteiten showde en ook tegen Duitsland de beter combinerende ploeg was, blunderde Pekerman door eerst met Romàn Riquelme het hart uit zijn team te scheuren en Herman Crespo naar de bank te halen. Hij gaf de verbaasde Duitsers de kans om weer in de wedstrijd te komen. Nog slapper was de manier waarop Brazilië, met slechts één enkele spits, afgelopen zaterdag tegen Frankrijk aantrad. Niet één tempoversnelling viel er in negentig minuten te aanschouwen. En Ronaldinho, twee keer na mekaar uitgeroepen tot de beste voetballer ter wereld, flitste tijdens het hele toernooi nooit omdat de tactische gordels te strak waren aangespannen. Dat Mario Zagallo, ex-bondscoach en nu technisch raadgever van de vijfvoudige wereldkampioen, achteraf riep dat Ronaldinho op tactisch vlak een sterk WK had gespeeld, zegt veel over de gewijzigde verhoudingen in de bakermat van het artistieke voetbal. Zo had er tijdens dit WK een compleet onverwachte Europese machtsgreep plaats en bleek nog maar eens dat je zo'n toernooi alleen kan overleven als je erin groeit. Het is opvallend dat de vier halvefinalisten strompelend het WK indoken. Frankrijk speelde in zijn eerste wedstrijd tegen Zwitserland zo krakkemikkig dat je de indruk had niet naar Les Bleus te kijken maar naar Les Vieux. Het hoofd van bondscoach Raymond Domenech werd toen op de guillotine gelegd, de sluimerende controverse met Zinédine Zidane stond op ontploffen. Italië pakte tegen Ghana uit met steriel spel en Portugal beet zich de tanden stuk op een stug Angola. Zelfs bij Duitsland was er na de allereerste wedstrijd absoluut geen sprake van de revolutie van Jürgen Klinsmann. Na de 4-2-overwinning tegen Costa Rica heette het dat de euforie misplaatst was en werd de Duitse defensie uitgeroepen tot een rampgebied. Niets wordt tijdens een WK sneller weggewuifd dan dat soort voorspellingen. De Zuid-Amerikaanse klasse of de Afrikaanse frivoliteit, het bleken dromen die in trauma's eindigden, ook al benadeelden de bij momenten tropische temperaturen deze landen niet. Volgende zondag komt het dus tot een Europese finale in een toernooi dat meer gedragen werd door ploegen dan door spelers. Een echte uitblinker was er niet. Tenzij het Duitse publiek, dat ieder stadion tot in de nok vulde en in de binnenstad voor reusachtige volksfeesten zorgde, waarbij het telkens weer tot een samensmelting van culturen kwam. Samen met Franz Beckenbauer spinde FIFA-baas Sepp Blatter, die het verbroederende effect van voetbal graag benadrukt, dan ook van tevredenheid. Zorgen moet hij zich evenwel maken over het niveau van de scheidsrechters die na een sterk begin de verkeerde beslissingen opstapelden. De inconsequentie was troef, er werden zoveel gele kaarten getrokken dat het tijdperk van de vermaningen voorbij lijkt. Voor het WK zei Blatter nog dat scheidsrechters tijdens het WK vooral blijk zouden moeten geven van moreel gezag. Ook dat ontbrak in de laatste fase van het toernooi compleet. Het zal voor Duitsland, dat duizend dagen voor het WK met het aftellen begon, even wennen zijn om vanaf volgende maandag te ontwaken uit een zomersprookje en niet langer te leven onder een zwart-rood-gouden doek. Vrijdag wordt er in Berlijn begonnen met een campagne voor het WK van 2010 in Zuid-Afrika. Win in Africa, win with Africa moet dan de nu echt tot op de draad versleten slogan Die Welt zu Gast bei Freunden vervangen. Hoe spottend er ook over die Duitse kreet is gedaan, de vrijheid, blijheid en vriendelijkheid die dit land vier weken lang uitstraalde, maakte zelfs op mensen die heel gereserveerd tegenover dit land stonden een overweldigende indruk. Wat dat betreft heeft Duitsland echt een streep getrokken onder een traumatisch verleden. JACQUES SYS