Misschien kennen de paardenliefhebbers het, maar ons was het onbekend. Carreras de barriles. Paardrijden rond (lege) olietonnen die her en der in de piste staan opgesteld. Zeer populair in Latijns-Amerika, waar ruimte geen loos begrip is en paarden alom aanwezig zijn. De bedoeling is dezelfde als bij een jumping: zo snel mogelijk een vooraf bepaald traject afleggen. Niet door over een hindernis te springen, zoals bij een jumping, maar door snel rond die tonnen te laveren. Spectaculair.

Het is een favoriete tijdverdrijf van Federico Ricca (24), de linksachter van Club Brugge. Of het wás er een, we kennen de inhoud van zijn contract niet. Allicht mag het niet meer van de verzekering, gezien zijn verleden met schouderproblemen. Hoe dan ook, hij doet het graag, en vroeger deed hij het vaak als hij in het land was.

Zo legde hij het tenminste uit aan Cristóbal Martín, de chef van Casa Juan, een van de betere restaurants in Málaga, de stad waar Ricca iets meer dan drie jaar voetbalde. Op het internet vind je een filmpje uit april 2019 waarin de linksachter van Club aan het koken is samen met de chef. Tussendoor babbelen de twee een beetje. Vooral over eten, maar ook over het leven in Zuid-Spanje, de aanpassing aan het Spaanse voetbal. En nu en dan over Uruguay, waar Ricca vandaan komt. Over diens grootvader, die hem mee uit nam vissen, en hoe ze nu en dan wat vingen. Over hoe hij zichzelf bijna de duim afsneed, vandaar dat enorme litteken op zijn hand. En ook over de familie, zijn zusje van toen (in april dertien), en over haar hobby die ook de zijne was. Paardrijden rond olietonnen.

Tactisch sterk

Zijn verhaal is dat van zoveel voetballertjes in Uruguay. Ricca groeide op op het platteland niet zo ver van de Rio de la Plata, de rivier waarlangs de Spaanse kolonisten de rijkdommen uit het binnenland richting oceaan en Europa transporteerden. Aan de overkant ligt Argentinië. Zijn grootouders waren boeren, het leven eenvoudig. Paarden, platteland, vissen, ruraal Uruguay. Voetbal was een droom, al op zijn vijfde laat hij de eerste ballen rollen. De carrière begint normaal, lokaal: bij de Club Atlético Maracaná, uit Tarariro. Later volgt de regionale selectie, nog later de opleiding van Danubio, een club in Montevideo met een goeie jeugdwerking, die talenten ook in de eerste ploeg een kans geeft. Daar maken ze kennis met een beleefde jongen, bescheiden en een werker. Het adagium van zijn grootvader, zal hij later in een interview met de clubtelevisie van Málaga FC vertellen: 'Als je hard werkt, kom je ergens.'

Marca pikt zijn komst naar Málaga in januari 2016 op en laat hem kort aan het woord. Tactisch noemt hij zichzelf sterk: 'Ik kan voetballen in een verdediging met drie of eentje met vier. Dat hebben we al jong geleerd', zegt hij. 'Oké, misschien ben ik hier onervaren en oké, misschien gaat het er in de beste competitie ter wereld wat sneller aan toe, maar ik heb in Uruguay ook al tegen goeie spitsen gespeeld. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik het goed zal doen.'

Dat blijkt ook. Eind februari debuteert hij al bij Real Sociedad, in Anoeta. Hij doet het uitstekend, de wintertransfer van een ploeg waarin ook DujeCop (nu Standard) en GuillermoOchoa (ex-Standard) onder contract liggen. Alleen het resultaat valt tegen, Sociedad scoort in de slotfase de gelijkmaker. Ricca zal vervolgens nog even naar de bank vliegen, maar zijn eerste seizoen nog wel eindigen als basisspeler. Niet slecht voor een 21-jarige bij dan nog een subtopper in La Liga. Málaga eindigt in de zomer van 2016 achtste. Hij noemt vooral de aanpassing aan de snelheid van het Spaanse voetbal het grootste struikelblok voor een Zuid-Amerikaan. Zijn doel voor het seizoen daarop is dan ook: meer regelmaat. Op 15 augustus volgt de bevestiging dat hij goed bezig is: zijn eerste A-selectie. Uruguay is op dat moment leider in de WK-kwalificaties en Óscar Tabárez ziet in hem veel potentieel. Hij haalt hem bij de groep met het oog op duels tegen Argentinië en Paraguay. Ricca is in de wolken: hij kent de sterren van zijn land van televisie en uit de krant, en sommige als tegenstander op de Spaanse velden, maar nu mag hij met hen de kleedkamer delen.

Zijn selectie draagt hij dan ook op aan zijn - inmiddels overleden - grootvader, de pa van zijn viejo.

Blessures

November 2019. Het is tot dusver bij één selectie gebleven. Niet in september 2016, wel eentje een jaar later, in juni 2017. Vriendschappelijk, tegen Ierland. 3-1-verlies, niet de beste herinneringen.

De schuld? Het lichaam. Een overdosis fysieke ellende. Zijn naam verschijnt alleen nog in de kranten bij een zoveelste blessure. Telkens revalideren en terugkeren kost hem inspanningen en tijd. Aan zijn ingesteldheid ligt het niet, het respect voor zijn inzet is groot, hij zal het later zelfs schoppen tot aanvoerder van Málaga. Sportief gaat die ploeg door een dal. Vanuit de tribune ziet Ricca hoe zijn ploeg in mei 2018 veroordeeld wordt tot de degradatie. Zijn blessures kosten hem bovendien het WK in Rusland.

Als aanvoerder begint Ricca aan een seizoen in de tweede klasse. Die ligt hem beter. Weg blessures, weg ellende. Ricca vecht terug en leidt Málaga als aanvoerder in de strijd bovenin. Als Girona zich in de winter meldt voor een transfer, stuurt hij de Catalanen wandelen. Een geste die ze bij de tweedeklasser hard appreciëren. Uiteindelijk zal de ploeg derde eindigen en zich plaatsen voor de play-offs voor promotie. Helaas lopen die slecht af: over twee matchen is Deportivo ruim de betere.

Het is daarna dat Club toeslaat, en Ricca naar België haalt. Dat kost wat moeite, omdat Danubio nog een deel van de eigendomsrechten op de speler heeft. Daarom doen de West-Vlamingen dat ook met EdoeardSobol, een andere linksachter, die wordt gehuurd. Ze kennen immers de medische geschiedenis van Ricca.

In principe is hij in Brugge de nummer één op links. Dat merk je ook in de hiërarchie tijdens Europese wedstrijden. Als de Uruguayaan fit is, zoals tegen Galatasaray, in Parijs of bij de kwalificatieduels tegen Linsk, speelt hij. Andere Europese wedstrijden miste hij door blessure. In de competitie is het vaker Sobol, ook om medische redenen. Het blijft voorzichtig wennen aan de intensiteit van België. Maar mogelijkheden heeft hij zeker, niet één keer stelde hij al teleur.

Misschien kennen de paardenliefhebbers het, maar ons was het onbekend. Carreras de barriles. Paardrijden rond (lege) olietonnen die her en der in de piste staan opgesteld. Zeer populair in Latijns-Amerika, waar ruimte geen loos begrip is en paarden alom aanwezig zijn. De bedoeling is dezelfde als bij een jumping: zo snel mogelijk een vooraf bepaald traject afleggen. Niet door over een hindernis te springen, zoals bij een jumping, maar door snel rond die tonnen te laveren. Spectaculair. Het is een favoriete tijdverdrijf van Federico Ricca (24), de linksachter van Club Brugge. Of het wás er een, we kennen de inhoud van zijn contract niet. Allicht mag het niet meer van de verzekering, gezien zijn verleden met schouderproblemen. Hoe dan ook, hij doet het graag, en vroeger deed hij het vaak als hij in het land was. Zo legde hij het tenminste uit aan Cristóbal Martín, de chef van Casa Juan, een van de betere restaurants in Málaga, de stad waar Ricca iets meer dan drie jaar voetbalde. Op het internet vind je een filmpje uit april 2019 waarin de linksachter van Club aan het koken is samen met de chef. Tussendoor babbelen de twee een beetje. Vooral over eten, maar ook over het leven in Zuid-Spanje, de aanpassing aan het Spaanse voetbal. En nu en dan over Uruguay, waar Ricca vandaan komt. Over diens grootvader, die hem mee uit nam vissen, en hoe ze nu en dan wat vingen. Over hoe hij zichzelf bijna de duim afsneed, vandaar dat enorme litteken op zijn hand. En ook over de familie, zijn zusje van toen (in april dertien), en over haar hobby die ook de zijne was. Paardrijden rond olietonnen. Zijn verhaal is dat van zoveel voetballertjes in Uruguay. Ricca groeide op op het platteland niet zo ver van de Rio de la Plata, de rivier waarlangs de Spaanse kolonisten de rijkdommen uit het binnenland richting oceaan en Europa transporteerden. Aan de overkant ligt Argentinië. Zijn grootouders waren boeren, het leven eenvoudig. Paarden, platteland, vissen, ruraal Uruguay. Voetbal was een droom, al op zijn vijfde laat hij de eerste ballen rollen. De carrière begint normaal, lokaal: bij de Club Atlético Maracaná, uit Tarariro. Later volgt de regionale selectie, nog later de opleiding van Danubio, een club in Montevideo met een goeie jeugdwerking, die talenten ook in de eerste ploeg een kans geeft. Daar maken ze kennis met een beleefde jongen, bescheiden en een werker. Het adagium van zijn grootvader, zal hij later in een interview met de clubtelevisie van Málaga FC vertellen: 'Als je hard werkt, kom je ergens.' Marca pikt zijn komst naar Málaga in januari 2016 op en laat hem kort aan het woord. Tactisch noemt hij zichzelf sterk: 'Ik kan voetballen in een verdediging met drie of eentje met vier. Dat hebben we al jong geleerd', zegt hij. 'Oké, misschien ben ik hier onervaren en oké, misschien gaat het er in de beste competitie ter wereld wat sneller aan toe, maar ik heb in Uruguay ook al tegen goeie spitsen gespeeld. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik het goed zal doen.' Dat blijkt ook. Eind februari debuteert hij al bij Real Sociedad, in Anoeta. Hij doet het uitstekend, de wintertransfer van een ploeg waarin ook DujeCop (nu Standard) en GuillermoOchoa (ex-Standard) onder contract liggen. Alleen het resultaat valt tegen, Sociedad scoort in de slotfase de gelijkmaker. Ricca zal vervolgens nog even naar de bank vliegen, maar zijn eerste seizoen nog wel eindigen als basisspeler. Niet slecht voor een 21-jarige bij dan nog een subtopper in La Liga. Málaga eindigt in de zomer van 2016 achtste. Hij noemt vooral de aanpassing aan de snelheid van het Spaanse voetbal het grootste struikelblok voor een Zuid-Amerikaan. Zijn doel voor het seizoen daarop is dan ook: meer regelmaat. Op 15 augustus volgt de bevestiging dat hij goed bezig is: zijn eerste A-selectie. Uruguay is op dat moment leider in de WK-kwalificaties en Óscar Tabárez ziet in hem veel potentieel. Hij haalt hem bij de groep met het oog op duels tegen Argentinië en Paraguay. Ricca is in de wolken: hij kent de sterren van zijn land van televisie en uit de krant, en sommige als tegenstander op de Spaanse velden, maar nu mag hij met hen de kleedkamer delen. Zijn selectie draagt hij dan ook op aan zijn - inmiddels overleden - grootvader, de pa van zijn viejo. November 2019. Het is tot dusver bij één selectie gebleven. Niet in september 2016, wel eentje een jaar later, in juni 2017. Vriendschappelijk, tegen Ierland. 3-1-verlies, niet de beste herinneringen. De schuld? Het lichaam. Een overdosis fysieke ellende. Zijn naam verschijnt alleen nog in de kranten bij een zoveelste blessure. Telkens revalideren en terugkeren kost hem inspanningen en tijd. Aan zijn ingesteldheid ligt het niet, het respect voor zijn inzet is groot, hij zal het later zelfs schoppen tot aanvoerder van Málaga. Sportief gaat die ploeg door een dal. Vanuit de tribune ziet Ricca hoe zijn ploeg in mei 2018 veroordeeld wordt tot de degradatie. Zijn blessures kosten hem bovendien het WK in Rusland. Als aanvoerder begint Ricca aan een seizoen in de tweede klasse. Die ligt hem beter. Weg blessures, weg ellende. Ricca vecht terug en leidt Málaga als aanvoerder in de strijd bovenin. Als Girona zich in de winter meldt voor een transfer, stuurt hij de Catalanen wandelen. Een geste die ze bij de tweedeklasser hard appreciëren. Uiteindelijk zal de ploeg derde eindigen en zich plaatsen voor de play-offs voor promotie. Helaas lopen die slecht af: over twee matchen is Deportivo ruim de betere. Het is daarna dat Club toeslaat, en Ricca naar België haalt. Dat kost wat moeite, omdat Danubio nog een deel van de eigendomsrechten op de speler heeft. Daarom doen de West-Vlamingen dat ook met EdoeardSobol, een andere linksachter, die wordt gehuurd. Ze kennen immers de medische geschiedenis van Ricca. In principe is hij in Brugge de nummer één op links. Dat merk je ook in de hiërarchie tijdens Europese wedstrijden. Als de Uruguayaan fit is, zoals tegen Galatasaray, in Parijs of bij de kwalificatieduels tegen Linsk, speelt hij. Andere Europese wedstrijden miste hij door blessure. In de competitie is het vaker Sobol, ook om medische redenen. Het blijft voorzichtig wennen aan de intensiteit van België. Maar mogelijkheden heeft hij zeker, niet één keer stelde hij al teleur.