Tot mijn grote verbazing en ontsteltenis lees ik overal artikels waarin wordt geijverd voor de terugkeer van Filip De Wilde als nationale doelman nummer één. De dag dat hij niet meer opgeroepen werd, was voor mij een heuglijke dag ! Deze doelman heeft er persoonlijk voor gezorgd dat België een mal figuur sloeg op Euro 2000. De wedstrijden tegen Zweden en Turkije zal ik nooit vergeten. Zulke flaters worden normaal door de pers fataal afgemaakt, maar bij De Wilde speelde dat blijkbaar geen rol, hi...

Tot mijn grote verbazing en ontsteltenis lees ik overal artikels waarin wordt geijverd voor de terugkeer van Filip De Wilde als nationale doelman nummer één. De dag dat hij niet meer opgeroepen werd, was voor mij een heuglijke dag ! Deze doelman heeft er persoonlijk voor gezorgd dat België een mal figuur sloeg op Euro 2000. De wedstrijden tegen Zweden en Turkije zal ik nooit vergeten. Zulke flaters worden normaal door de pers fataal afgemaakt, maar bij De Wilde speelde dat blijkbaar geen rol, hij werd door menig journalist uitgeroepen tot beste Rode Duivel van het toernooi. Een ware schande ! Laat ons ook niet dat doelpunt van Fiore in de wedstrijd tegen Italië vergeten, daar ging hij ook niet vrijuit. En de rode kaart tegen Turkije na een schandalige overtreding. Ik zou ook willen verwijzen naar het WK in Frankrijk, waar Deflandre meer ballen uit het doel haalde dan De Wilde. Leekens mocht dan wel een mindere bondscoach zijn, hij had tenminste het lef om De Wilde uit het doel te halen. Op Euro 2000 zag ik Molina één keer blunderen, sindsdien zag ik hem niet meer onder de Spaanse lat. Bij De Wilde blijkt dit de normaalste zaak van de wereld te zijn : hoe meer flaters hij begaat, hoe meer respect hij krijgt. Het is de omgekeerde wereld. In heel Europa spot men met ons (want laten we ook zijn mislukt avontuurtje in Lissabon niet vergeten) omdat deze man nog steeds aanspraak maakt op een nationale selectie. Eric Van Meir schijnt al een even grote status te hebben als Filip De Wilde. Wat hij ook doet, waar hij ook buitengewerkt wordt (Lierse), hij krijgt steeds de bescherming van de pers en nieuwe kansen in de nationale elf. Velen zeggen dat Eric bij de Rode Duivels onberispelijk speelt, laat mij dan even verwijzen naar de wedstrijd tegen Kroatië, waar hij bij het doelpunt van de middenlijn terugwandelt en rustig toeziet hoe de Kroaten ons afstraffen. Schandalig ! Van Meir krijgt steeds gratie door zijn ervaring (terwijl Valgaeren wekelijks op Europees topniveau in de Champions League aantrad). De ervaring van Van Meir reikt niet verder dan een smadelijke afgang met Lierse in Europa enkele jaren geleden, maar men vergeet zijn gebrek aan fysiek en vooral snelheid. Conclusie van dit alles : België schenkt WK's aan versleten voetballers die hier op oneindig veel respect kunnen rekenen (België had de oudste ploeg van het WK in Frankrijk). En dit terwijl er toch wat talent in België rondloopt, zoals Baseggio, Simons, Herpoel, Valgaeren en de twee miskende talenten Mpenza en Van Buyten (die toch in Marseille wekelijks een goede prestatie weet neer te zetten). Bram en Dries Pepermans, Lier