Franck Berrier: "Ik kom uit Normandië. Caen. De stad mis ik niet. We zitten hier niet zo ver van Rijsel, als Fransman vind je daar ook je gading. Maar de familie mis ik wel, broers, zussen, de grootouders. Als we twee, drie dagen vrij hebben, probeer ik terug te keren. Ik groeide op in de buurt van Caen. Goeie jeugd gehad, veel gelachen. Voor een doorsnee-Fransman staat Normandië gelijk met de kust, de landing. Voor ons is Normandië vooral leuk, omdat het klein is, niet te druk. Een beetje zoals Waregem (lacht). Ik hou wel van rust.
...

Franck Berrier: "Ik kom uit Normandië. Caen. De stad mis ik niet. We zitten hier niet zo ver van Rijsel, als Fransman vind je daar ook je gading. Maar de familie mis ik wel, broers, zussen, de grootouders. Als we twee, drie dagen vrij hebben, probeer ik terug te keren. Ik groeide op in de buurt van Caen. Goeie jeugd gehad, veel gelachen. Voor een doorsnee-Fransman staat Normandië gelijk met de kust, de landing. Voor ons is Normandië vooral leuk, omdat het klein is, niet te druk. Een beetje zoals Waregem (lacht). Ik hou wel van rust. "Ik ben naast het voetbal ook een zeer rustige man, vooral een familiemens. Dat we in Vlaanderen wonen maar geen Nederlands spreken, stoort ons niet in ons leven. Als we weggaan, is het sowieso naar Frankrijk, met de familie. Ook voor de boodschappen, wat rond wandelen... Ik heb een zoontje en een dochtertje, probeer de beste papa te zijn. De tweede maakt het wat moeilijker om te slapen, maar ik heb een vrouw die zich heel hard bekommert om de kinderen en me op dat vlak wat vrijheid gunt. "Intelligent naast het veld? Ik weet het niet. De school heb ik snel opgegeven, omdat ik al op mijn 17e van voetbal kon leven. Mijn cijfers waren oké, én het is best wel mogelijk te combineren, maar ik was niet te erg gemotiveerd voor mijn studie. Nu zeg ik wel: waarom ben je toen niet doorgegaan? Maar dat is praat achteraf. Ik mis wel wat basis in een taal als Engels, maar dat valt op te lossen. Het is leuk dat er hier veel Franstaligen zijn. Zelfs de Nederlandstaligen doen inspanningen om Frans te spreken. Vandaar dat er dit jaar geen Nederlandse les meer wordt georganiseerd. Dat heeft weinig zin, alles gebeurt hier toch in het Frans. Dit is zogoed als een Franstalige club. "Er is wel een verschil met een echte Franse kleedkamer. Als je in Frankrijk buitenshuis een goed resultaat haalt, wordt dat veel meer gevierd dan hier. Hier roepen we een keer en is het voorbij. In Frankrijk zing je een uur lang en wordt in de bus champagne gedrongen op de terugweg. Hier is het veel cooler. Ook in de televisieverslaggeving merk je dat. Weinig leven. Als mijn vrouw hier naar wedstrijden kijkt, gebeurt het dat ze de klank afzet. Ze leven zo weinig mee, een mens zou denken dat ze het tegen hun zin doen. Geroep, getier, passie... dat maakt een wedstrijd vaak boeiender dan hij in het echt is. "Passie... Het spel van Barcelona is niet mijn ding. Mooi, maar af en toe overdreven. Altijd hetzelfde. Soms vind ik het zelfs vervelend, geen intensiteit, geen ritme, geen passie. Geen tegenstander ook, zou je zeggen. Passen, dan even versnellen en scoren: mijn ding niet. "Ik wil nog één laatste challenge. Dan is het aan mijn vrouw. We zijn nu zeven jaar samen en hebben van hot naar her gereisd. Het zuiden van Frankrijk, het noorden, België. Daardoor kan zij niet werken en dat is wat ze wil. Een kleine zaak, een restaurantje of een luxewinkel. Als ik trainer word, zou haar leven niet veranderen. Daarom mag zij na mijn carrière beslissen. En ik pas me aan. Scout, manager... Ik zal veel op de baan zijn, maar de familie krijgt een vaste stek. Ergens in het zuiden van Frankrijk. Ik heb één jaar in Cannes gespeeld en sindsdien ben ik verliefd op het zuiden." BEELDEN CHRISTOPHE KETELS / IMAGEGLOBE"Ik mis Normandië niet, dit is zogoed als een Franstalige club."