De inkt van mijn voorspelling voor het mannentoernooi was daarentegen nog niet goed droog of een busje toppers verliet het stadion al via de achterpoort. Lleyton Hewitt verslikte zich in de jonge belofte Tommy Robredo. Merkwaardig dat de Australiër meermaals een interessante voorsprong niet kon vasthouden. Ook het feit dat Robredo een atypische Spanjaard is die minder topspin in zijn slagen verwerkt en ook voor het hardere rallywerk kiest, maakt het verlies van de nummer één van de wereld toch nog wat opzienbarender. Zes wedstrijden gravelvoorbereiding was dan toch een ietsje te mager en zijn instelling ten opzichte van de stoffige ondergrond toont duidelijk meer haat dan liefde.
...

De inkt van mijn voorspelling voor het mannentoernooi was daarentegen nog niet goed droog of een busje toppers verliet het stadion al via de achterpoort. Lleyton Hewitt verslikte zich in de jonge belofte Tommy Robredo. Merkwaardig dat de Australiër meermaals een interessante voorsprong niet kon vasthouden. Ook het feit dat Robredo een atypische Spanjaard is die minder topspin in zijn slagen verwerkt en ook voor het hardere rallywerk kiest, maakt het verlies van de nummer één van de wereld toch nog wat opzienbarender. Zes wedstrijden gravelvoorbereiding was dan toch een ietsje te mager en zijn instelling ten opzichte van de stoffige ondergrond toont duidelijk meer haat dan liefde. Roger Federer houdt dan weer wel van gravel, maar heeft nog steeds niet de regelmaat van een Zwitsers uurwerk. Nochtans bezit hij wel een even fijne techniek als de horloges van zijn land, alleen loopt het raderwerkje in zijn hoofd nog net iets te vaak vast. Drie toernooizeges en een finaleplaats in Rome volstonden niet om met vertrouwen de modale Peruaan Horna op de knieën te krijgen. Het geeft nog maar eens aan dat de intrinsiek meest getalenteerde speler van de wereld moeite heeft om met karaktersterkte en métier slechte dagen toch om te zetten in overwinningen. Een euvel waar ook Andy Roddick nog geen oplossing voor heeft gevonden. Het boegbeeld van de Amerikaanse nieuwe generatie ging in de eerste ronde roemloos ten onder, ondanks winst in het laatste voorbereidingstoernooi van Sankt Polten. De pieken en dalen in A-Rods carrière beginnen op het rittenschema van de Tour de France te lijken en dat is nooit een goed teken. De roep om een coachwissel legt de gekke yankee vooralsnog naast zich neer, maar het gebrek aan spraakmakende uitslagen zal trainer Tarek Benhabiles toch aan het denken doen zetten. Dat is trouwens ook wat de Amerikaanse tennisfederatie zou moeten doen. Net nu er een generatie jonkies is opgestaan die de leemte na de gouden jaren van Sampras en Agassi durven op te vullen, blijken ze nooit van gravel gehoord te hebben. Roddick, Blake, Fish, Dent en andere Vahaly's zijn jongens met potentieel, uitstraling en motivatie, maar weten amper wat het betere gravelwerk inhoudt. Met één van de vier Grand Slams en een groot deel van het seizoen op de rode ondergrond doen de Amerikanen er goed aan voor de volgende jaren enkele banen met gemalen baksteen in hun opleidingscentra aan te leggen. Hierdoor kwam alle Amerikaanse druk nog maar eens te liggen op de schouders van één man, Andre Agassi. Daar liggen die verwachtingen natuurlijk wel goed, want de ouderdomsdeken staat op zijn drieëndertigste scherper dan ooit tevoren. Het gaat misschien allemaal zo vlot niet als op de Australian Open, waar hij maar één set verloor in het hele toernooi, maar de man van Steffi Graf weet wel zijn ervaring uit te spelen. In de tweede ronde tegen de Kroaat Mario Ancic, ook wel ' Baby Goran' genoemd, kroop hij door het oog van de naald. Ancic, een groot maar vooralsnog wispelturig talent, legde de veteraan met aanvallend en gedurfd tennis het vuur aan de schenen. Agassi echter liet zijn slechtste tennis overwaaien en wist op de belangrijke momenten net een trapje hoger te acteren. Een gelijkaardig scenario deed zich voor in zijn volgende wedstrijd, maar nu met een duidelijk al beter gerodeerde Agassi. De strijd tussen de Las Vegas Kid en de Kortrijk Kid kende een boeiend verloop. Xavier Malisse gaf al wat hij in zich had, wat niet weinig is, maar kon de versnelling van Agassi tijdens de belangrijke punten nooit bijbenen. Eerlijk is eerlijk : vooralsnog zijn er niet veel atleten die dat tempo kunnen bijhouden. Xavier mocht wél met een staande ovatie en een goed gevoel van le court Philippe Chatrier stappen. Dat besef van tevredenheid zal hij misschien nog meer gevoeld hebben na zijn episch gevecht in de tweede ronde. Tegen Musterkloon Stefan Koubek kregen we de bekende ingrediënten van het Malisse-menu : wisselvalligheid werd afgewisseld met genialiteit en dipjes werden weggewerkt door zijn vaardige handen. Met de verdediging van zijn plaats in de vierde ronde van vorig jaar in het achterhoofd, moet die wilskrachtige vijfsetter een opsteker van formaat geweest zijn. Zijn buiklanding als zegegebaar sprak daarbij boekdelen. Toch blijven er nog facetten over die voor progressie vatbaar zijn. Zowel op het fysieke vlak - kracht en conditie kunnen nog verbeterd worden - als op het mentale vlak - concentratiestoornissen - kan er nog vooruitgang geboekt worden. Dat op zich is positief, en misschien een ideetje voor de zoveelste opvolger van interimcoach Steve Martens. Ook Olivier Rochus had zich met een nieuwe begeleider naar de Franse hoofdstad begeven. Jammer genoeg met minder succes. Hij herviel in een oud zeer en kwijnde weg onder de verwachtingsdruk. Vroeger al vaker slachtoffer van opkomende krampen op momenten van stress, overviel het hem dit keer in zijn allereerste partij. Jammer, want Olli was bezig aan een deftig seizoen en had zijn hand al uitgestoken naar een mooi plaatsje binnen de topvijftig. Geen uitstel maar afstel waarschijnlijk, al moet hij met een te verdedigen derde ronde op Wimbledon in het verschiet toch wat puntjes bijeensprokkelen. Broer Christophe deed dan weer wat hem gevraagd werd en wat hij al het hele seizoen uitstekend doet : zich kwalificeren en zijn mannetje staan op de hoofdtabel. Dit keer resulteerde dat in een eervolle nederlaag tegen de sterke Marokkaan El Aynaoui, maar stilaan kruipt de oudste Rochus toch weer naar zijn niveau van enkele jaren terug. Dick Norman, in een ver verleden nog derde ronde in Parijs, deed evenzeer waar hij het best in is. Hij slaagde erin zich op halve kracht te plaatsen voor het hoofdveld, maar speelde het dan klaar om een gunstige loting min of meer om zeep te helpen. Broodspeler Norman relativeerde alles weg en liet als uitsmijter verstaan dat hij zich de volgende weken op gras niet zo veel kansen toedicht. Valt moeilijk te rijmen met één van de gevaarlijkste services uit het circuit én het parcours dat hij in 1995 aflegde op Wimbledon. Maar Dick Norman zal op zijn tweeëndertigste wel niet meer veranderen. Na drie rondes in Parijs kwam onze Belgische trots bij de vrouwen Kim Clijsters uit op slechts twee uur en veertig minuten speeltijd. Lleyton Hewitt verloor van de nummer dertig van de wereld, terwijl zijn vriendin drie spelletjes weggaf tegen iemand die dezelfde positie bekleedt bij de vrouwen. Alle polemieken ten spijt was ook nu weer de indruk dat het vrouwentoernooi pas vanaf de tweede week van start zou gaan. Tot zondag het klassieke eenrichtingstennis tussen de toptien en de figuranten een halt werd toegeroepen. Was de verwachting dat de zussen Williams de kastanjes voor Clijsters en Justine Henin uit het vuur zouden halen tegen de twee outsiders, Capriati en Mauresmo, dan zag het parcours van vooral Clijsters er na zondag ineens een stuk aantrekkelijker uit. Venus Williams ging zélf kopje onder tegen het nummer 22, de Russische Zvonareva, ook Davenport wierp de handdoek en Capriati vloog uit het toernooi. Gedaan was het plots met het focussen op de randverschijnselen in het vrouwencircuit, nadat er in de eerste week nog wat ophef was gecreëerd over de zwaardere ballen, het mogelijke afscheid van Monica Seles en het babegehalte van Ashley Harkleroad. Bij afwezigheid van Anna Kournikova, die de voorbije maand enkele challengertoernooien speelde in Amerika om weer niveau te halen (maar zelfs daar niet tot winst kwam), werd de achttienjarige Harkleroad naar voor geschoven als nieuwste sensatie. Haar thrillerepos tegen dat ander fotomodel Daniela Hantuchova werd fel besproken en bejubeld. Nu is het tennis van de Tsjechische, net zoals haar lichaam trouwens, de laatste tijd maar een mager beestje. Harkleroad lijkt dan ook, ondanks haar imago en opmars, niet echt weggelegd voor de supertop. Wat ze overigens een ronde verder bewees door onderuit te gaan tegen de Spaanse veterane Serna. Oudstrijder Monica Seles zou dan weer eens haar laatste passen op Roland Garros gezet kunnen hebben. Geplaagd door een chronisch voetletsel en zo al niet snel te been wordt het voor de Amerikaanse steeds moeilijker om het evoluerende vrouwentennis bij te benen. Sowieso al geen trainingsbeest zal Seles zonder al haar, weliswaar minieme, fysieke mogelijkheden nog maar moeilijk aan de bak komen. Waarschijnlijk mogen we binnenkort haar afscheidsbrief ontvangen. Onze Belgische meisjes zal het allemaal worst wezen. Zonder al te veel problemen gingen ze voorbij de eerste obstakels. Henin kreeg in ronde vier een testje voorgeschoteld in de vorm van de grillige Patty Schnyder. Zo al niet haar favoriete opponente, vanwege dat onvoorspelbare talent, kwam ze toch vlot door een dalletje in de tweede set. Net zoals Clijsters geeft Henin een erg geconcentreerde indruk. De ervaring is opgeslagen en verwerkt. Zo zie je de Waalse haar niveau optrekken aan het begin van de beslissende set om direct weer het commando in handen te nemen. Haar competente handen slaagden er daarbij weer in dingen te laten zien die je niet vaak tegenkomt in het vrouwencircuit. Het moet van Martina Navratilova geleden zijn dat een meisje een éénhandige backhandsmash met zoveel bravoure durfde uit te voeren. Puur qua tennis is Henin veruit de meest getalenteerde van de bende. En dan vliegt er ook nog zo'n Belgische orkaan als Kim Clijsters door het toernooi, al kwam die even tot stilstand in de eerste set tegen Magdalena Maleeva, die met 6-0 verloren ging. Hoe dan ook, het tennis dat de inwoonster van Bree pratikeert, combineert functionaliteit met klasse en intelligentie met pure kracht. Je voelt gewoonweg dat beide Belgische speelsters stilaan het aureool van onklopbaarheid met zich mee beginnen te torsen, en dat die reputatie hen ook vooruitsnelt. Met hun gebruikelijke serieux en een relatief schappelijke loting, nog versterkt door de verrassende uitslagen bij de concurrentie, lijkt alles te wijzen richting laatste vier. Onze Belgische hoop zal in de halve finales fris en monter de tegenstand opwachten. Wij, en vermoedelijk het hele land, kijken er nu al naar uit. door Filip DewulfPuur qua tennis is Henin veruit de meest getalenteerde van de bende.Clijsters combineert functionaliteit met klasse en intelligentie met pure kracht.