Roland Garros is jarenlang Belgisch grondgebied geweest. Met verve en strijdkracht geannexeerd door Kim Clijsters, gravelgrootmeester Justine Henin - tien jaar geleden stonden ze in Parijs tegenover elkaar in de eerste Belgische grandslamfinale ooit - en de met nationale driekleur getooide supporters. Van dat indrukwekkende triumviraat blijven enkel de fans over. Zij vinden nog steeds de weg naar het Bois de Boulogne, wetende dat Roland Garros voor de Belgen tot een half thuistoernooi is uitgegroeid, waar landgenoten altijd wel een tikkeltje meer kunnen. Vorig jaar nog, toen het ravijn door de exit van Clijsters en Henin zich reeds aftekende, was daar ineens DavidGoffin. De jonge Luikenaar vulde met formidabel tennis en een aimabele jongensachtigheid de leemte in een keer op. Ons land koesterde de nieuwe held als ware hij de messias zelve. Gemakshalve vergetend dat Goffin ook de enige landgenoot was die de eerste ronde overleefd had en dat daarmee ook het nodige geluk was gemoeid. De 22-jarige rijzende ster had in de laatste ronde van de kwalificaties immers verloren en was pas als lucky loser aan het toernooi begonnen.
...

Roland Garros is jarenlang Belgisch grondgebied geweest. Met verve en strijdkracht geannexeerd door Kim Clijsters, gravelgrootmeester Justine Henin - tien jaar geleden stonden ze in Parijs tegenover elkaar in de eerste Belgische grandslamfinale ooit - en de met nationale driekleur getooide supporters. Van dat indrukwekkende triumviraat blijven enkel de fans over. Zij vinden nog steeds de weg naar het Bois de Boulogne, wetende dat Roland Garros voor de Belgen tot een half thuistoernooi is uitgegroeid, waar landgenoten altijd wel een tikkeltje meer kunnen. Vorig jaar nog, toen het ravijn door de exit van Clijsters en Henin zich reeds aftekende, was daar ineens DavidGoffin. De jonge Luikenaar vulde met formidabel tennis en een aimabele jongensachtigheid de leemte in een keer op. Ons land koesterde de nieuwe held als ware hij de messias zelve. Gemakshalve vergetend dat Goffin ook de enige landgenoot was die de eerste ronde overleefd had en dat daarmee ook het nodige geluk was gemoeid. De 22-jarige rijzende ster had in de laatste ronde van de kwalificaties immers verloren en was pas als lucky loser aan het toernooi begonnen. Die dosis geluk kenden de dit jaar in de lichtstad aanwezige Belgen niet. Steve Darcis niet te na gesproken. Hij kwalificeerde zich probleemloos voor zijn zesde Roland Garros, botste in de eerste ronde op een ontketende Michael Llodra en haastte zich dan maar naar huis. Daar zag hij zijn vrouw Lauranne drie dagen later bevallen van een bevallig dochtertje, Camille. Een geluk bij een ongeluk. Xavier Malisse zat met zijn hoofd reeds in het grasseizoen, waar hij ontelbaar veel punten te verdedigen heeft. De 32-jarige Kortrijkzaan sukkelde met de pols en de goesting. "Gravel wordt zwaarder en zwaarder", wist hij. "Soms gaat het gewoon te snel voor mij." Het moge duidelijk zijn dat Malisse na een carrière van vijftien jaar, samen met Olivier Rochus, naar de uitgang schuifelt. Op snellere ondergronden kan Malisse zijn mannetje nog staan maar het is toch stilaan tijd om niet te veel meer van deze succesvolle generatie te verwachten. David Goffin moet in de volgende jaren dan maar de tussenpaus worden. De jongens voor hem - Ruben Bemelmans, Maxime Authom, Yannick Mertens, Niels Desein - lijken vooralsnog de (grote) stap naar de top honderd niet te kunnen zetten. Goffin heeft gelukkig de techniek, de wil en het talent om zijn positie in de top vijftig van de wereld te vrijwaren. Dat bewees hij eens temeer in een schitterende eerste ronde tegen eerste reekshoofd Novak Djokovic. Weinig spelers die de Serviër zo het vuur aan de schenen kunnen leggen in de eerste week van een grandslamtoernooi. Djokovic prees zijn tegenstander maar was ook de eerste om het lonkend gevaar aan te wijzen: "Talent is niet voldoende. Hij zal heel hard moeten werken om elke week prestaties neer te kunnen zetten. En dan nog zal het misschien niet voldoende zijn." Goffin kwam vorig jaar op het goede moment voor de Belgische tennisliefhebbers - zij dachten meteen dat de zeven vette jaren zich rustig voortzetten - maar misschien iets te vroeg voor hemzelf. Op tennisgebied was de Waalse hoop er wel klaar voor maar gevoelsmatig was het een lastiger kwestie. "Omgaan met alle aandacht is niet gemakkelijk gebleken", gaf Goffin toe. "Mensen verwachten nogal snel dat ik nu wel even Roland Garros ga winnen." Dat hij daar nog heel wat boterhammen voor zal moeten eten, bewees zijn wedstrijd tegen Djokovic ook. Een dubbele fout slaan op een cruciaal moment in de tiebreak omdat er een overenthousiaste toeschouwer zijn mond niet kan houden, zal hem de volgende keer niet meer overkomen. Kwestie van concentratie, vertrouwen, routine, metier, maturiteit. Goffin is nog steeds een onafgewerkt product, dat in zijn tweede, moeilijke jaar bij de grote jongens al doende leert. "Ik ben nog maar 22", zei hij daar zelf over. "Ik ga hier nog tien jaar rondlopen, hoor. Ik heb nog tijd." Dat geldt ook voor Yanina Wickmayer, al kan ze die tijd maar beter snel goed invullen. De 23-jarige Brabantse was de enige echte ontgoocheling van deze Roland Garros. Opnieuw getormenteerd en zonder vertrouwen tennissend door de carrousel aan coachwissels heeft Wickmayer dringend stabiliteit nodig. Stabiliteit die de 27-jarige Kirsten Flipkens wel uitstraalt. Op haar minst favoriete ondergrond haalde ze toch het onderste uit de kan. De groei die de voorheen niet altijd fitte, constant geblesseerde en weinig geloof koesterende Kempense heeft doorgemaakt, is enorm. Wedstrijden winnen, ook als je je niet op je best voelt of je beste tennis speelt, daar komt het vaak op aan. En in tegenstelling tot Wickmayer kan Flipkens dat op dit ogenblik wel. Tegenstanders krijgen ook meer respect voor Flipper. Niet alleen voor haar gevarieerd tennis - weinig meisjes met zo veel gevoel in de handen en zo'n compleet technisch palet - maar ook voor haar weerbaarheid, fysieke présence en tactische mogelijkheden. Flipkens verbaast vriend en vijand met haar plaats dicht bij de top twintig maar is vooral een voorbeeld voor wat tennisminnend België nodig heeft: geduld. Met Goffin, Wickmayer en Flipkens zit ons kleine landje nog voor jaren gebeiteld in de almaar uitbreidende tenniswereld. Bovendien komt er in de verte versterking aan. De negentienjarige An-Sophie Mestach en Alison Van Uytvanck kunnen de oversteek maken. En bij de mannen zal er van de mooie juniorenlichting - Kimmer Coppejans (hij won vorig jaar de titel op Roland Garros), Joris De Loore, Jeroen Vanneste, Julien Cagnina of de iets oudere Arthur De Greef - ook wel iemand doorstromen. Waardoor we met telkens enkele profspelers in de top honderd opnieuw een mooi figuur zouden kunnen slaan. En misschien stilaan weer kunnen denken aan het veroveren van een stukje Roland Garros. DOOR FILIP DEWULF"Mensen verwachten nogal snel dat ik nu even Roland Garros ga winnen." David Goffin