Op een euro kijken ze niet bij Qatar Sports Club, de ploeg uit het ministaatje waar Dimitri Davidovic sinds 15 juli de trainingen hervatte (de competitie begint op 8 september). Vier en een half miljoen euro gaat Ali Karimi er in twee jaar verdienen. Nochtans was de Aziatische voetballer van het jaar 2004 het afgelopen seizoen geen titularis bij Bayern München. Qatar Sports Club wil kampioen Al Sadd van de troon stoten. Makkelijk wordt dat niet : Al Sadd heeft steun van de zoon van de emir die het land moderniseerde en dokte net 15 miljoen euro af aan het Argentijnse Veles Sarsfield om Mauro Zarate te kopen.
...

Op een euro kijken ze niet bij Qatar Sports Club, de ploeg uit het ministaatje waar Dimitri Davidovic sinds 15 juli de trainingen hervatte (de competitie begint op 8 september). Vier en een half miljoen euro gaat Ali Karimi er in twee jaar verdienen. Nochtans was de Aziatische voetballer van het jaar 2004 het afgelopen seizoen geen titularis bij Bayern München. Qatar Sports Club wil kampioen Al Sadd van de troon stoten. Makkelijk wordt dat niet : Al Sadd heeft steun van de zoon van de emir die het land moderniseerde en dokte net 15 miljoen euro af aan het Argentijnse Veles Sarsfield om Mauro Zarate te kopen. Voetbal in de Golf is 'hot'. Foeke Booij ruilt Utrecht voor Al Nasr in Saudi-Arabië, Piet De Mol mag straks als assistent van Marc Wotte mee naar Al Ahly uit Qatars hoofdstad Doha dat afgelopen seizoen één plaats lager eindigde dan Qatar Sports Club en naar tweede klasse degradeerde. Voor buitenlandse trainers lijkt de Golf het paradijs waar je snel veel geld verdient. Dimitri Davidovic : "Dat is ook zo, op voorwaarde dat je resultaten haalt. Anders ga je sneller dan je gekomen bent. Aad de Mos riep dat hij bij Al Hilal iets moois had opgezet en kreeg daar paginagrote artikels mee in de krant, maar met hem haalde Al Hilal de slechtste resultaten in tien jaar. Ze plaatsten zich niet eens voor de play-offs. Maar daar las ik niets over." "Typisch Hollands. Ze hebben een paar toptrainers van wier faam alle anderen profiteren." "In het begin haalde Qatar oude, dure spelers. Dat was om zich te profileren, maar het niveau van het spel leed eronder. Nu halen ze jongere, betere spelers, zoals Emile Mpenza. Toen ik bij Qatar Sports Club kwam, waren daar Marcel Desailly en Francesco Lima, ex- AS Roma. Goeie buitenlanders zijn belangrijk in Arabische landen : je mag er maar een paar hebben, én ze moeten op het veld het verschil maken. De eigen spelers worden zo slecht betaald dat ze zich gauw ergeren aan een dure buitenlander die een veelvoud opstrijkt van wat zij krijgen maar geen poot verzet. Dan krijg je problemen. Daarom heb je gemotiveerde buitenlanders nodig." "Bij Al Ittihad blijven, vond ik geen optie. Even goed doen als de vorige vier keer is onmogelijk. Toch belde de voorzitter me nog toen hij hoorde dat ik in Qatar onderhandelde. Hij was kwaad, want ik had gezegd dat ik misschien zou stoppen. Maar ik werk nog zo graag. 'Vraag wat je wil, je krijgt het', zei de voorzitter van Al Ittihad. Maar ik ga naar Doha, zoals ik die mensen in Qatar beloofde. Vorig jaar is Qatar Sports Club net niet gedegradeerd en versleet het vier trainers. Daar nu voor de titel gaan, vind ik een heerlijke uitdaging. "Het wordt wel héél moeilijk. Vorige keer stonden wij met Qatar Sports Club een heel jaar afgescheiden op kop, met zes punten voorsprong, tot ze ons in de slotfase flikten. Kampioen Al Sadd is de club van de emir, de zoon van de heerser van Qatar. Daar kan je nauwelijks van winnen. Toparbiters uit Europa fluiten daar, die krijgen bij hun aankomst grote cadeaus." "Je moet weten : Al Hilal Royal Club van Riaad is beschermd door ik weet niet hoe veel prinsen. Zij eindigden afgelopen seizoen eerste in de reguliere competitie, wij tweede. Dat was een hele prestatie, want toen ik Vahid Halilhodzic als trainer opvolgde, was de kloof 18 punten. Op het einde waren dat er nog vijf. Halilhodzic beging de fout meteen alles te willen veranderen : bijvoorbeeld geen mobiele telefoontjes meer op de club. Maar Saudi-Arabië is Frankrijk niet. "De grote finale was in het Koning Fahdstadion in Riad voor 80.000 mensen. We haalden een 1-0 achterstand op en maakten in de laatste minuut de winning goal. Het was ook de eerste keer dat een trainer drie keer kampioen werd met eenzelfde club : Mister Dimitri of Arabia.""Toen ik er voor het eerst kwam, had Al Ittihad nog niet veel gewonnen. Het was de enige club zonder prins aan het hoofd, een echte volksclub. Tijdens mijn eerste verblijf wonnen we het kampioenschap, de Federation Cup, de beker van de kroonprins."" Wiel Coerver, ooit mijn trainer bij NEC Nijmegen, heeft me daar aanbevolen. Coerver had bij Al Wasl in de Emiraten gewerkt. Ik zat bij Antwerp na een fantastische campagne waar we de kwartfinale van de UEFA-Cup haalden. Mijnheer De Prins van Super Club had twee wereldklassespelers beloofd, maar die kwamen niet en Superclub ging failliet. "Toen De Prins zijn woord niet hield, had ik moeten opstappen, maar ik bleef. Toen ik via Coerver benaderd werd door Al Wasl, wist ik niets van het Arabische voetbal. Die mensen van Al Wasl zijn me hier in Antwerpen komen opzoeken. Ik zei : 'bedankt om te komen, maar de aanbieding is niet goed genoeg'. Daarop nodigde de sjeik me uit naar ginder. Daar kwamen we tot een akkoord.""Voor de eerste training in het indoorstadion waren maar negen van de dertig kernspelers aanwezig. Toen ik daar een opmerking over maakte, zei men dat ze wel zouden binnensijpelen. 'Dan ga ik terug naar huis', zei ik. Uiteindelijk heb ik daar voor die negen mijn speech gegeven. Intussen kwam de een na de ander de zaal binnen, maar ik stuurde ze stuk voor stuk weg. Naast het stadion was een fitnesszaal. Ik zei : 'Ga daar maar wat trainen tot ik hier klaar ben.' Een uur later stonden er meer aan de deur te luisteren dan er binnen zaten. Na één week was iedereen op tijd voor de training. Na één maand kreeg ik een brief van de sjeik die me bedankte omdat ik de mentaliteit in de groep zo had veranderd.""Je moet je altijd goed voorbereiden voor je ergens aan de slag gaat. Ik wist hoe de sfeer was, welke spelers ik had, hoe er gewerkt zou worden. Je moet rekening houden met de gewoontes en cultuur in een land en daar niet bruusk tegen ingaan. Familie bijvoorbeeld is daar heel belangrijk. Als je vader ziek is, ga je ginder niet trainen." "Als iemand een dag niet kwam, liet ik die 's anderdaags individueel trainen, zo hard dat hij wel twee keer zou nadenken om nog eens de groepstrainingen te missen. Twee, drie toppers kwamen een van de eerste dagen wat later aan. Ik stuurde ze de piste op om zich op te warmen. Ondertussen organiseerde ik met de anderen een plezante training. Die anderen jouwden de toppers uit die hun rondjes afmaalden. Toen die riepen dat ze voldoende opgewarmd waren, zei ik : 'Nog even.' Hilariteit bij de anderen. Je kunt niet onmiddellijk boetes geven. Je moet een groep aanvoelen en weten hoe je ze moet aanpakken : soms charmant, soms hard, dan weer vaderlijk. "Belangrijk is dat de resultaten meteen meevallen. Ik had ook een heel sterke groep. Zes van mijn spelers van Al Wasl gingen met de nationale ploeg van de Emiraten naar het WK in Italië. Ik heb er alle records gebroken : onmiddellijk kampioen, meeste goals, minste tegengoals, meeste wedstrijden niet verloren. Het jaar daarop wonnen we de Federation Cup, haalden brons in de Asian Cup, de Aziatische Champions League. Pas nu, vijftien jaar later, zijn ze nog eens kampioen.""In de Emiraten is alles tot in de puntjes georganiseerd, net als in Qatar. De competitie wordt er door de staat georganiseerd, je krijgt je geld stipt aan het begin van elke maand. Dubai is mooi, op voorwaarde dat je wint. Het gemiddeld aantal trainers per club per jaar bedraagt drie tot vier. Ik bleef er twee jaar. Toen zei een manager : 'Ik heb een fantastische club voor jou in Saudi-Arabië, fantastisch publiek, maar nooit iets gewonnen.' Dat was Al Ittihad. "Het leven is daar anders. Mijn vrouw kwam maar af en toe, ik leefde in een compound tussen andere buitenlanders maar ik werd vrij snel opgenomen door de bourgeoisie in Jeddah, wat niet evident is. Mijn goede resultaten hielpen. Als je resultaten haalt, is het leven van een trainer altijd aangenaam.""Van donaties van gulle schenkers : mensen van de oude, rijke families in de stad van succesvolle zakenmensen die liever op de achtergrond bleven. "Donaties vormen een van de problemen van het Saudische voetbal. De voorzitter doet je allerlei beloftes, maar hij is afhankelijk van schenkingen. Als je wint, komt het geld binnen zoals voorzien. Verlies je, komt er geen geld. Je hebt clubs waar spelers vijf, zes maanden niet betaald zijn. Daarom eis ik altijd dat bij mijn komst alle lonen meteen betaald worden.""Je kan dat alleen maar afdwingen als je meteen resultaten haalt. Ik dreigde dat ik meteen vertrok als ze die eis niet inwilligden. Dat was toen ik de tweede keer bij Al Ittihad kwam. Met mijn prestaties in dat eerste jaar had ik heel wat krediet opgebouwd.""Ik voelde dat ik die prestaties nooit kon herhalen, dat bepaalde mensen eigen interesses boven de club gingen stellen. Toen verhuisde ik opnieuw naar een andere club in de Emiraten, Sharjah, waarmee ik tweede eindigde en de beker won. Zoals ik verwacht had, kreeg Ittihad problemen : het jaar na mij hadden ze twee voorzitters en vier trainers. Iedereen wilde dat ik terugkeerde. De tweede keer wonnen we titel, beker en de Aziatische beker voor bekerwinnaars. Fantastisch publiek. Een stadion van 25.000 plaatsen dat drie uur voor de wedstrijd vol zit. Toen ik er de tweede keer kwam, had de club twee internationals, een jaar later elf : zeven bij de A-ploeg, vier bij de beloften.""Al toen ik nog voor Lierse voetbalde, liet ik me tot Belg naturaliseren. In het buitenland beschouwt men me ook als Belg. Eigenlijk ben ik in het voetbal de grootste ambassadeur van België. Geen enkele andere Belgische trainer heeft in het buitenland zo veel trofeeën gewonnen.""Als er iets is waar ik slecht in was, is het wel mijn pr verzorgen. Voor mij telde alleen mijn beroep en mijn familie. Voor andere dingen maakte ik geen tijd. Maar mijn palmares spreekt voor zich. Toen ik in Jeddah in Saudi-Arabië voor mijn tweede verblijf van het vliegtuig stapte, wachtte me beneden een limousine met donker glas. Ik moest niet eens langs de douane. Probeer dat maar eens in Saudi-Arabië.""Mister Dimitri is daar een begrip dat je je hier niet kan voorstellen. Kinderen houden me op straat staande om een handtekening. Toch ben ik ook toen na een jaar weggegaan, om dezelfde reden als de eerste keer : het kan alleen maar minder gaan. De derde keer bleef ik maar een paar maanden. Ze hadden een van Aziës beste spelers, maar die was al een jaar niet betaald. Mij hadden ze beloofd een oplossing te zoeken, maar toen dat niet gebeurde, stapte ik op. Alleen had ik niet mogen overstappen naar de andere grote club in Jeddah, Al Ahly. Dat is zoals overstappen van AC Milan naar Inter. Daarna ging ik naar Qatar, en in november vorig jaar voor de vierde keer naar Al Ittihad.""Dat klopt. Maar voorzitter Leo Theyskens aarzelde. Theyskens durfde de toenmalige trainer niet te ontslaan : 'Wat gaan de mensen zeggen als we René Trost doorsturen ?', vroeg hij zich af. Ik antwoordde hem : 'Wat gaan de mensen zeggen als je straks degradeert ?' Een paar dagen later kreeg ik een fantastisch aanbod van Al Ittihad. Toen heb ik voor mezelf de knoop doorgehakt. Het leek me beter te gaan werken met een van de topploegen in Azië dan met een ploeg die geen geld en geen talent heeft en waar je van de eerste tot de laatste dag problemen hebt, met een voorzitter die niet goed wist welke weg hij uit moest." "Ik volgde Walter Meeuws op in tweede klasse. Men smeekte me om de ploeg niet te laten zakken naar derde. Toen ik vroeg wat ik kon verdienen als ik ze via de eindronde naar eerste klasse kreeg, lachten ze hard. Toen ik zei dat ze me mochten geven wat Walter Meeuws was beloofd, gingen ze meteen akkoord. We zijn dat jaar wel gepromoveerd naar eerste." S geert foutré