Nog maar eens dompelt Club Brugge zich na de pijnlijke 0-2-nederlaag tegen Anderlecht onder in radeloosheid. Weinig beweging zonder bal, slordige combinaties, de zogenaamde artiesten die ver onder hun niveau blijven, Club Brugge wisselt de hoogtes en laagtes op een onrustwekkende manier met elkaar af. En nog maar eens zei Adrie Koster achteraf op de persconferentie dat hij meer van zijn ploeg had verwacht maar dat hij in zijn team blijft geloven. Het klinkt als een refrein. En weer riepen de spelers dat ze hard moeten blijven werken maar niet overal klinkt het even overtuigend. Club Brugge, ooit het bolwerk van eendracht en solidariteit, vertoont steeds meer barsten. En de supporters hebben er langzamerhand genoeg van. Wie een wedstrijd tussen de aanhang volgt, weet niet wat hij hoort:...

Nog maar eens dompelt Club Brugge zich na de pijnlijke 0-2-nederlaag tegen Anderlecht onder in radeloosheid. Weinig beweging zonder bal, slordige combinaties, de zogenaamde artiesten die ver onder hun niveau blijven, Club Brugge wisselt de hoogtes en laagtes op een onrustwekkende manier met elkaar af. En nog maar eens zei Adrie Koster achteraf op de persconferentie dat hij meer van zijn ploeg had verwacht maar dat hij in zijn team blijft geloven. Het klinkt als een refrein. En weer riepen de spelers dat ze hard moeten blijven werken maar niet overal klinkt het even overtuigend. Club Brugge, ooit het bolwerk van eendracht en solidariteit, vertoont steeds meer barsten. En de supporters hebben er langzamerhand genoeg van. Wie een wedstrijd tussen de aanhang volgt, weet niet wat hij hoort: zelden is de ergernis rond blauw-zwart zo groot geweest als op dit moment. De cijfers van Club Brugge zijn pijnlijk: 30 punten op 60 en met 29 tegendoelpunten de op vier na slechtste defensie van eerste klasse. Niet zozeer omdat die verdediging wankelt, maar vooral omdat er in het middenveld te weinig storend werk wordt verricht en er daar onvoldoende druk is op de bal. Het was zondag tegen Anderlecht niet anders. Adrie Koster moet moedeloos worden van de fouten die hij telkens weer ziet. Het is de vraag hoe hij deze ploeg weer op de rails moet krijgen. Club Brugge beschikt over meer creativiteit dan ooit tevoren maar het slaagt er niet in om de juiste balans te vinden tussen strijd en techniek. Dat heeft te maken met beleving. Een onmogelijke opdracht is het kennelijk om van sommige voetballers te verlangen dat ze iedere week op niveau presteren. Het botst op een brutale manier met de eigenheid van blauw-zwart. In het verleden werden voetballers die onvoldoende werkten door de groep uitgerangeerd. Het was een natuurlijk proces. Zes maanden lang bracht Adrie Koster vorig seizoen een nieuwe schwung bij Club Brugge. Hij predikte aanvallend, dominant en avontuurlijk voetbal en pakte uit met moedige wissels die doorgaans effect sorteerden. Club telde na 20 wedstrijden 43 punten, dertien meer dan nu. Koster kreeg toen net geen standbeeld, zijn contract kon niet snel genoeg verlengd worden. Na de jaarwisseling liep het steeds stroever. Club trok tijdens het tussenseizoen vier nieuwe spelers aan, maar Marcos Camozzato, Wilfried Dalmat, Stefan Scepovic en Júnior Díaz bleven onder de verwachtingen. Artistieke voetballers als Vadis Odjidja, Nabil Dirar en Ivan Perisic balanceren tussen geschitter en geschutter en zijn exponenten van een lichting verwende jonge voetballers die te snel omhoog zijn geschreven. En Club verkeek zich vooral vooraan waar de technische beperkingen van Joseph Akpala bekend zijn en waar Dorege Kouemaha een karikatuur is van zichzelf. Gevolg: geen slagkracht en geen punch in de frontlijn. De vorig seizoen zo bejubelde Kouemaha scoorde amper twee keer. Club mocht zich gelukkig prijzen dat Ronald Vargas finesse, inventiviteit en opportunisme (12 doelpunten) in het spel bracht maar ook hij worstelt inmiddels met een vormcrisis. Deze eindejaarsperiode neigt naar bezinning en reflectie, maar Club Brugge staat zondag alweer voor een lastige verplaatsing naar AA Gent en gaat dan na een thuiswedstrijd tegen Sporting Charleroi een korte vakantie in. Het is de vraag of dat nieuwe energie zal opleveren. Adrie Koster weet wat er aan zijn ploeg scheelt, heeft de diagnose al lang gesteld maar vindt niet de juiste remedie om zijn ploeg over een langere periode weer aan het voetballen te krijgen. Vorige week stelde hij vast het idee te hebben dat sommige spelers makkelijk over dingen heen stappen. Daar, zei hij, heeft hij moeite mee. Het is een constatering. Maar de vraag is wat je daarmee doet. Koster sleept het imago van een zachtaardige trainer met zich mee, al was hij in zijn korte periode als hoofdcoach van Ajax niet bang om de strijd met de vedetten aan te gaan. Ook bij Club zegt hij intern waar het op staat. Alleen: het levert geen resultaat op. DOOR JACQUES SYSAdrie Koster moet langzamerhand radeloos worden.