Dinsdag 27/11

In Humo noemt Aad de Mos Milan Jankovic de beste speler met wie hij bij Anderlecht heeft gewerkt. Correct. Jankovic kwam dan ook van Real Madrid, voordien van Rode Ster Belgrado. Bij Anderlecht was hij een beetje op zijn retour en haalden culinaire verlangens stilaan de bovenhand op de drang tot fysieke afpeigering, maar zijn talent was groot genoeg om ook zonder veel training de beste te blijven.
...

In Humo noemt Aad de Mos Milan Jankovic de beste speler met wie hij bij Anderlecht heeft gewerkt. Correct. Jankovic kwam dan ook van Real Madrid, voordien van Rode Ster Belgrado. Bij Anderlecht was hij een beetje op zijn retour en haalden culinaire verlangens stilaan de bovenhand op de drang tot fysieke afpeigering, maar zijn talent was groot genoeg om ook zonder veel training de beste te blijven. Zoals Arie Haan toen die bij Standard voetbalde, en eigenlijk weinig anders deed dan wat door de middencirkel kuieren en aanwijzingen geven aan zijn maats. Alleen als er een vrije trap was rond het strafschopgebied van de tegenstander, begaf Arie zich ter plaatse. Kampioen en finale Europabeker. De Mos noemt de 2-0-winst tegen Barcelona uit 1989 de beste match van Jankovic voor paars-wit. Daar valt iets voor te zeggen, maar wij hebben toch een betere gezien: op Racing Mechelen. De beruchte wedstrijd waarin De Mos na een halfuur Stephen Keshi van het veld haalde, omdat hij achterin een breedtepass had gegeven terwijl Aad hem dat op training had verboden. Een paar weken later op Club Luik had de Kesh opnieuw prijs. Het was zaterdag 3 februari 1990, en over het land trok een verwoestende storm. Mocht het woord 'tsunami' toen al hebben bestaan, men had het die avond gebruikt. Peter Verlinden zou zijn uitgestuurd. Op Lierse werd een van de tribunes inderhaast ontruimd. En op Antwerp zijn ze met een kwartier vertraging begonnen: de Bosuil was weggewaaid. Racing Mechelen-Anderlecht begon wél op tijd. Anderlecht had de toss gewonnen en startte met de orkaan in de rug. Racing werd weggeblazen. Bij de rust stond de uitslag al op het bord: 0-3, en dan had Marc Degryse nog twee keer op de lat gevlamd. De eerste goal was van Marc Van Der Linden, na een briljante pass van Jankovic. Daarna kwam het magische moment van de meester zelf, die van net buiten de middencirkel in volle vlucht afdrukte. Met een wis- en weerkundige precisie waarvan Frank Deboosere alleen kan dromen, had Milan in een flits berekend hoe sterk de wind was (130 kilometer per uur), welke kracht hij de bal dus moest meegeven (800 newton) en welk effect er in zijn schot moest zitten. De verbijsterde tribunes zagen hoe het leer vanop de voet van Jankovic vertrok en een halve seconde later veertig meter verder achter een verbouwereerde Yvan De Wilde onder de deklat insloeg. Dit was een van de wonderlijkste doelpunten die de supporters ooit hadden gezien. Een lucky goal dachten sommigen. Tot Jankovic even later vanop precies dezelfde plek precies hetzelfde schot afvuurde, dat op precies dezelfde plaats onder precies dezelde deklat opnieuw binnen vloog. Arie Haan heeft het ook eens gedaan, tijdens de tweede ronde van de wereldbeker in Argentinië. Tegen de beste twee keepers van de wereld dan nog, mogelijk uit de hele geschiedenis. Vanop vijfendertig meter nam hij eerst Sepp Maier te grazen en vijf dagen later vanop dezelfde afstand Dino Zoff. Maar dat was zonder wind. En hoewel je dan harder moet schieten, vergden de treffers van Jankovic toch meer vakmanschap. Zonder sentimenteel te doen: Haan en Jankovic waren wel middenvelders van een ander kaliber dan wat nu in het Astridpark rond draaft. Mensen, mensen, mensen ... Bij de uitreiking van de Laureustrofeeën in München heeft Lothar Matthäus zijn nieuwste vriendin voorgesteld. Hij is zesenveertig, zij twintig. Een model uit Oekraïne! Dat blijkbaar ontsnapt is aan de aandacht van Peter Van Den Begin en Luc Wijns. Voor Matthäus zou het zijn vijfde min of meer vaste relatie zijn. Dat is niet slecht, maar op de Münchense ranglijst staat hij daarmee nergens. Niet eens top vijftig. Op die lijst komt niemand in de buurt van Franz Beckenbauer, wiens liefdesleven wij hier wegens plaatsgebrek niet langer uit de doeken kunnen doen. Alleen Boris Becker schijnt nog ambities voor die koppositie te koesteren. Hij heeft net nummer achttien gedumpt, wat doet vermoeden dat nummer negentien al ingereden is. Afgedankte 18, Lilly Kerstenberg, is nogal boos over de manier waaróp ze aan de kant is gezet: 'Ik kreeg de dag voor zijn veertigste verjaardag een sms dat het afgelopen was en dat ik de volgende dag niet op zijn feest moest komen.' Lilly moet niet klagen. Normaal gezien maakt Boris een einde aan zijn affaires door de deur van de bezemkast dicht te gooien. Sdoor koen Meulenaere