Maandag 06/07

Is Marc Cavendish te kloppen in een vlakke massaspurt? Was wielrennen voetbal, dan zeker wel. Wij zouden het gezicht van Cavendish eens willen zien indien op tweehonderd meter van de meet plotseling de grijnzende tronie van Marcin Wasilewski naast hem zou opduiken. Eén zetje met de schouder en misschien zou de fiets van Cavendish nog wel eerst over de streep rijden, maar Cavendish zelf zou er in elk geval niet meer op zitten. Die moesten ze ergens in een weiland achter de tribunes gaan terug zoeken.
...

Is Marc Cavendish te kloppen in een vlakke massaspurt? Was wielrennen voetbal, dan zeker wel. Wij zouden het gezicht van Cavendish eens willen zien indien op tweehonderd meter van de meet plotseling de grijnzende tronie van Marcin Wasilewski naast hem zou opduiken. Eén zetje met de schouder en misschien zou de fiets van Cavendish nog wel eerst over de streep rijden, maar Cavendish zelf zou er in elk geval niet meer op zitten. Die moesten ze ergens in een weiland achter de tribunes gaan terug zoeken. Marino Basso! Als die nog mee deed, zou Cavendish ook niet op de finishfoto staan. Basso sprintte in de tijd dat er geen helmen verplicht waren, maar na één rit in Giro of Tour zetten alle anderen spontaan zo'n pot op hun hoofd. En extra knielappen en elleboogstukken. Het grote plezier van Basso bestond er dan in om zelf op twintig kilometer van het einde een ploegmaat luid en voor iedereen goed verstaanbaar de opdracht te geven om zich te laten afzakken naar de volgwagen en een helm voor hém te gaan halen. Op tien kilometer van de meet kwam die ploegmaat dan hijgend met de tong op zijn voorwiel terug voorin in het peloton, met aan zijn stuur bungelend de valhelm van zijn kopman. Basso zette die dan met veel gevoel voor theater op zijn hoofd, snoerde de riempjes stevig onder zijn kin, en liet de ploegmaats nog eens extra voelen of alles wel goed vast zat. Daarna trok hij zijn voethaken dicht én, en dat vervulde het hele peloton met afgrijzen, sloeg een kruisteken. De tweede in die spurten eindigde nooit op minder dan vijf seconden. Jaren later kwam Djamolidin Abdoujaparov. Uit Tashkent. Waar ze de gewoonte hebben om des zondags hun lynxen rauw te verorberen. Soms met de vacht er nog omheen. En dat dat beest nog leeft is geen beletsel om er de tanden in te zetten. Als Abdoujaparov zich meldde voor de sprint belden ze in het plaatselijke hospitaal allemaal naar huis: dat werd overwerken 's avonds. Eerste vereiste om Cavendish te verslaan is dus dat ze niet allemaal uit zijn weg gaan. Een drinkbus naar zijn hoofd gooien, is ook een optie, op voorwaarde dat ze vol stenen zit. In het gerezen dispuut tussen Johan Bruyneel en de Wuyts, ziet uw Scout zich verplicht de kant van de gedupeerde Bruyneel te kiezen. U weet dat de Astana's niet meer met Sporza-televisie mogen spreken omdat Michel Wuyts begin dit jaar, in een column in de Wielergids van Sport/Voetbal Magazine, de draak had gestoken met Lance Armstrong. Wij hadden Jacques Sys toen al verwittigd: daar komen problemen van. Columnisten wegen elk woord voortdurend af op een apothekersschaaltje, en dan komt die Wuyts er met zijn plompe botten doorheen gebaggerd. Een mens zou voor minder kwaad worden. U moet er eens op letten: geen twee woorden spreekt die knaap of het woord doping valt drie keer. Alsof het allemaal pakkers en slikkers en spuiters zijn. Beginnen ze me hun Vive le Vélo, het propagandamagazine voor het criterium van Diksmuide dat vroeger van voor en nu van achter de schermen wordt georganiseerd door Karl Vannieuwkerke, en al na één of twee dagen is die zageman van een Bernard Kohl er weer. Om maar weer te komen opscheppen dat hij vorige seizoenen voor elke koers een hele farmacie in zijn kas sloeg en bij 200 controles slechts één enkele keer betrapt werd. Goed voorbeeld voor de jeugd. Bij de VRT schijnen ze maar één doel te hebben: de wielersport zo snel mogelijk kapot maken. Het is goed dat daar eindelijk eens iemand tegen opstaat. Eerste rit: diarree, Cyproxin vergeten. Tweede rit: op achthonderd meter van de streep verkeerd gereden! Derde rit: goede waaier gemist! Vierde rit: ploegentijdrit, niets voor Quick Step. Vijfde rit: lek bij eerste breuk in peloton, lek bij tweede breuk in peloton. Zesde rit: tegen de grond op zes kilometer van het einde, binnen op zeven minuten. Zevende rit: aanrijding en val bij het begin van de slotklim, binnen op twaalf minuten. Achtste rit: gelost na twintig kilometer, binnen op tweeëntwintig minuten. Negende rit: binnen op net geen vijfentwintig minuten. In zijn kantoor in Zellik schakelt meester Maeschalck zuchtend zijn televisietoestel uit, pakt zijn koffer en vertrekt naar de Ronde. Het resultaat zullen we deze week zien. door koen MeulenaereIs Cavendish te verslaan?