Het gezin Beckenbauer heeft veel geluk in de Tweede Wereldoorlog. Hun huis blijft overeind staan. De bewoners repareren wat stuk is. Van 1944 tot 1950 leven er liefst vier volwassenen en vier kinderen in vier kamers : Franz Beckenbauer senior met zijn vrouw en twee kinderen Franz junior en Walter, zijn zuster Frieda met haar beide zonen en oma Katharina. Door het gebrek aan voedsel en de slechte hygiëne ligt de kindersterfte hoog in die dagen.
...

Het gezin Beckenbauer heeft veel geluk in de Tweede Wereldoorlog. Hun huis blijft overeind staan. De bewoners repareren wat stuk is. Van 1944 tot 1950 leven er liefst vier volwassenen en vier kinderen in vier kamers : Franz Beckenbauer senior met zijn vrouw en twee kinderen Franz junior en Walter, zijn zuster Frieda met haar beide zonen en oma Katharina. Door het gebrek aan voedsel en de slechte hygiëne ligt de kindersterfte hoog in die dagen. De Franzi-Kolonne lukt het niettemin de moeilijkste jaren te doorstaan. Vader gaat weer aan het werk als postbeambte en grootmoeder geniet van haar pensioen als weduwe van een conducteur. Toch is de eerste winter heel zwaar voor de familie. Het is koud ; stroom en gas werken zelden. Wegens een gebrek aan dure kolen wordt alles wat voorhanden is in de kachel gegooid. De Beckenbauers overleven en zo ook Franz junior. Om de jeugd van Franz Beckenbauer te beschrijven is méér nodig dan pen en papier. Belangrijk is de manier waarop alle Duitsers in de naoorlogse jaren zijn (her)opgevoed. De jonge Franz onttrekt zich vanuit een internaat aan het geheel. Beter nog, het besef dat hij zich in een van de moeilijkste leefomstandigheden in de historie van het land bevindt, is er niet tot nauwelijks. Het voetbalbesef wel. Eerder nog dan Beckenbauer weet hoe hij zich moet aankleden, wil hij het voetbalspel leren kennen. "Der Franz", zoals tante Frieda liefkozend zei, "is hard genoeg gemaakt voor het leven door het voetbal."Het veld van SC München 1906 is Franz' grote, groene kinderkamer. Op jonge leeftijd zit hij in de weekends aan de radio gekluisterd om het voetbalnieuws met grote happen te verslinden. Samen met zijn broer Walter, die vier jaar ouder is en meer talent bezit, gaan ze met de bal onder een arm de straat op. Walter speelt veel, Franz kijkt toe als zijn broer in het straatteam floreert. Wanneer op een dag zeven man op het veld staan terwijl er acht nodig zijn, mag de kleine Franz meedoen. Als jochie van vijf jaar, tegen oudere en sterkere jongens, houdt hij zich op de been. Waar tegenwoordig clubs al spelers op vier- of vijfjarige leeftijd aannemen, geldt in de jaren vijftig nog een minimumleeftijd van tien jaar. Wanneer Beckenbauer zich als achtjarige aanmeldt bij SC München 1906, mag hij dan ook geen officiële duels spelen, alleen vriendschappelijke. Zijn talent verraadt zich razendsnel en binnen de kortste keren staat Franz bij alle wedstrijden binnen de lijnen. Hij trekt de aandacht van het grote 1860 München, maar speelt een aantal duels voor het kleinere FC Vilshofen, dat hem direct als lid aanneemt. Op dertienjarige leeftijd verkast hij naar Bayern München, op dat moment de tweede ploeg van de stad. Beckenbauer : "Ik kan me nog goed herinneren hoe mijn vader achter zijn bureau zat. Ik was achttien jaar, hij had een balpen in zijn hand. Een echt gelukkige uitdrukking had hij niet op zijn gezicht. 'Voetballer, is dat een beroep ? Kan iemand daarvan leven ? Zo ja, hoe lang ?' hoorde ik hem zeggen." Beckenbauer debuteert dat seizoen wel met glans in het eerste elftal van Bayern, waar een team gekneed wordt met verder ook nog andere jongeren als Gerd Müller en Sepp Maier. Het welbekende motto wordt al snel : wie bij Bayern speelt, manifesteert zich in de jetset. Of in de latere bewoordingen van Beckenbauer zelf : "So wenig Freunde für so viel Geld (Zo weinig vrienden voor zo veel geld)."Beckenbauer staat in zijn jonge en eerste jaren bij de grootmacht in wording model als een societyspeler. Bayern associeert zich met de conservatieve CSU van Franz Joseph Strauss en bedriegt daarmee het verleden. De club is immers ontstaan uit een doorgaans progressief milieu van kunstenaars en studenten, en vertolkt tot lang voor de oorlog een opmerkelijke rol in het vrije Beieren. München is dan ook één grote tegenstelling, alleen binnen de lijnen ontstaat harmonie. Beckenbauer ontwikkelt zich steeds beter op het middenveld en ook de club lijkt naar het niveau te groeien waar zij thuishoort. Het seizoen na het verloren jaar van de misgelopen promotie weet Bayern zich alsnog een ticket tot de hoogste afdeling van het Duitse competitievoetbal te verschaffen. Beckenbauer verdedigt op een onorthodoxe manier : arrogant en smaakvol tegelijk. In zijn eerste seizoen in de hoogste klasse, 1965/66, speelt hij bijna alle wedstrijden, scoort vier keer en wint bovendien zijn eerste prijs : de West-Duitse beker. Met het WK in Engeland voor de boeg zit Beckenbauer in de lift. "Voor iemand van mijn leeftijd was het seizoen 1965/66 het grootste en beste jaar dat ik misschien ooit heb gedraaid. Ik werd international én vice-wereldkampioen. En dat terwijl ik pas één jaar op het hoogste niveau had gespeeld", zegt Franz Beckenbauer jaren na dato. Het seizoen is inderdaad fantastisch, ware het niet dat Beckenbauer jaren later nog schuldig wordt geacht aan de nederlaag in de finale van het WK in Engeland. De 20-jarige speler heeft als verdedigende middenvelder de taak gekregen de Engelse vedette Bobby Charlton nauwlettend te volgen en het scoren te beletten. De critici zijn van mening dat dit een immense fout is van bondscoach Helmut Schön. Beckenbauer heeft simpelweg te veel aanvallende driften en laat Charlton geregeld vrij. "Maar dat is iets wat in mijn aard zit", zegt Beckenbauer jaren later over de 4-2-nederlaag na verlenging. "Als ik in een restaurant zit, wil ik met mijn rug naar de muur zitten. Niet omdat ik andere mensen niet vertrouw of uit onzekerheid, maar vanwege het feit dat ik aanvallend denk. Ik zie alle dingen graag vóór en niet áchter me. Dat is op het voetbalveld hetzelfde. Toch kan ik Schön niets verwijten over het WK in Engeland. Ik heb overal gelopen en in 1971 was de bondscoach eindelijk bereid mij als libero op te stellen."Beckenbauer blijkt het goed gezien te hebben. Na de positieswitch in de Mannschaft wordt het team een geoliede machine. De volgende toernooien, vanaf het EK 1972 in België, waar Beckenbauer aanvoerder is, sluiten de Duitsers met succes af. Zo is er na de zege in Brussel (3-0 tegen de Sovjet-Unie) de legendarische WK-finale in eigen land tegen Nederland. Op het laatste eindtoernooi van Beckenbauer, het EK van 1976 in Joegoslavië, verliest Duitsland in de finale na strafschoppen van Tsjecho-Slowakije. Voor Beckenbauer wordt de pijn van de nederlaag nog enigszins verzacht wanneer de Fifa hem uitroept tot Wereldspeler van het Jaar. Na vijftien seizoenen Bayern München kiest Beckenbauer voor het avontuur bij New York Cosmos in de nieuwe Noord-Amerikaanse profcompetitie. In zijn dagboek houdt hij zijn eerste hersenspinsels bij : "Onder mij New York, voor mij een nieuw leven. De jumbojet zet de landing in, langzaam worden de gebouwen groter, steeds groter : het World Trade Center, de Empire State Building en de Chrysler Building. Frank Sinatra's New York, New York is mijn lievelingsnummer. If I can make it there, I'll make it anywhere. Maar wat heb ik hier eigenlijk te winnen ? Ik héb alles gewonnen : het kampioenschap van Duitsland, de Europacup, de Wereldbeker, het EK én WK. Ik heb alles bereikt, heb ik dan echt het beste van mijn voetballeven achter mij gelaten ? Is dit dan het einde van de voetballer Franz Beckenbauer ? Ik heb veel twijfels. Ik heb voor vier seizoenen getekend, maar wil ik dat wel ? Eigenlijk is het te laat om hierover na te denken, ik moet het uit mijn hoofd zetten."De twijfel neemt de overhand bij de dan al legendarische speler. "Waar zijn mijn dromen ? Ik heb ze eigenlijk niet meer. Mijn familie is uiteengevallen, sportieve ambities ken ik niet meer. Ruim 32 jaar heb ik in München geleefd, heb ik nu echt heimwee ? Is dat het ?" Beckenbauer komt aan op het vliegveld en de dienstdoende douanebeambte vraagt aan hem wat hij in Amerika gaat doen. "I'm going to play football, sir", zegt hij. De beambte screent Beckenbauer van boven tot onder en begrijpt niet dat deze slanke en lange man football kan spelen. Beckenbauer ziet het tafereel aan en plots snapt hij het. "Sorry sir, I meant soccer." De volgende dag staat het nieuws over zijn komst op pagina 92 van de Daily News. In Amerika bestaat de voetbalheld niet. Of in de woorden van Beckenbauer zelf : "De mensen hier weten niet eens hoe een voetbal eruitziet."Bij de club voelt hij zich dan weer wel thuis tussen de andere grootheden die er zijn neergestreken, zoals Carlos Alberto, Johan Neeskens en de grootste van allen : Pelé. Als er een voetbalhemel bestaat, dan is Beckenbauer er nu geland. Toch kan het voetballeven hem niet meer bekoren zoals in de jaren voordien. Als hij voor de tv zit en een wedstrijd verschijnt op het scherm, kijkt hij weg of gaat hij iets anders doen. "Maar wat wil je," zegt Beckenbauer, "Pelé wilde na de eerste wedstrijd stoppen met voetballen vanwege de kwaliteit van het veld. Daarnaast speelden we in een stadion waar misschien 300 mensen kwamen kijken. En die waren dan ook nog eens verdwaald."Beckenbauer verlegt langzamerhand zijn grenzen als bekende voetballer naar bekendheid. Hij ontmoet in Amerika enkele grootheden als Luciano Pavarotti, Robert Redford en Henry Kissinger. In die periode begint Beckenbauer samen met Pelé ook een belangrijke rol in de voetbaljetset in te nemen. Na een kleine drie jaar ligt er een nieuw contract klaar voor Beckenbauer bij de New York Cosmos. Hij kan voor twee jaar bijtekenen voor een astronomisch bedrag. Althans, vergeleken met het bod dat Hamburger SV doet. De Duitse club meldt zich verrassend genoeg bij de dan 35-jarige speler. Beckenbauer twijfelt lang. Niet alleen vanwege de financiën, maar ook vanwege zijn verbondenheid met Bayern. HSV is een grote club én een rivaal. Beckenbauer : "Moet ik dit nou wel doen, is dit de juiste keuze ? Ik kan hier rustig afbouwen, ik hoef weinig te spelen en bovendien leer ik hier een heel andere kant van het leven kennen."Een aantal weken later presenteert HSV alsnog Beckenbauer. De reden : "Er speelde die hele tijd één vraag door mijn hoofd. Kan ik op mijn leeftijd, met mijn techniek en mijn ervaring, de jongeren die conditioneel zo veel sterker zijn nog voorbijstreven ? Het antwoord was : Teken dat contract !" Beckenbauer speelt twee seizoenen voor HSV, tot woede van de Bayernsupporters, en wordt in het seizoen 1981/82 kampioen van West-Duitsland. Het halfjaar New York Cosmos dat als afsluiting van zijn actieve voetbalcarrière geldt, is niet voor het spelletje, maar voor de VS. Beckenbauer : "Amerika is voor mij het land van de mogelijkheden, waarvan ik er geen één mag missen."Beckenbauer keert wéér terug naar Europa - om precies te zijn in Kitzbühl - om te genieten van zijn welverdiende rust. Op een dag slaat hij de beruchte boulevardkrant Bild open. "Franz : Ik ben bereid" luidt de kop boven het verhaal waarin hij zich kandidaat zou stellen als bondscoach. De reactie van Beckenbauer bestaat uit een grote verrassing : "Mooi dat ik zelf ook een mening mag hebben", meldt hij stoïcijns. "Natuurlijk hebben journalisten wel eens gevraagd of ik mezelf een positie binnen de Duitse voetbalbond kon zien vervullen. Technisch directeur lijkt me wel wat, maar bondscoach ?"Bondscoach ja, want alle pijlen wijzen richting de gestopte voetballer. En dat terwijl de president van de Duitse bond, Herman Neuberger, veel meer ziet in succestrainer Helmut Benthaus van VfB Stuttgart. Maar die kan niet onder zijn clubcontract uitkomen en daarom is Beckenbauer de ideale kandidaat. "Mijn zoon Stefan (15) keek me aan en zei : "Moet je dit nou echt doen ?" Nee, ik hoef dit niet, want ik heb geen financiële impuls nodig, laat staan dat mijn leven saai is. Ook het gevoel dat ik moet laten zien dat een grote voetballer een grote trainer kan zijn, heb ik niet. Misschien een morele verplichting ? Als ik eerlijk ben met mezelf wil ik helemaal niet zonder het voetbal leven. Het hoort bij me, ik bén voetbal."Beckenbauer wordt de bondscoach die hij als speler was : succesvol, een icoon én vrijwel onoverwinnelijk. Tijdens zijn eerste toernooi langs de kant - het WK 1986 in Mexico - verliest Duitsland de finale tegen het Argentinië van Diego Maradona, in 1990 in Italië zijn de rollen omgedraaid. "Voor mijzelf was het zilver in Mexico een nederlaag", vertelt Beckenbauer. "Alle hoop die op mij gevestigd was, heb ik doen vervliegen. De kranten vernielden me en ik ging het nog bijna geloven ook. Vier jaar later heb ik hun ongelijk bewezen."Beckenbauer heeft zijn taak volbracht, strijkt de nodige centen op bij Olympique Marseille, waar hij twaalf duels interim-coach is, en landt bij zijn oude liefde Bayern München. Daar zorgt hij voor een frisse wind in de stramme clubcultuur. "Het Duitse voetbal is niet meer nummer één", zegt de coach in die dagen. "Ik moet ons terugbrengen naar de top." Die ligt lager dan verwacht. Als trainer wordt hij slechts eenmaal kampioen en wint hij in het seizoen 1995/96 - wederom als interim-trainer, nadat hij nota bene als voorzitter zelf Otto Rehhagel heeft ontslagen - de Uefacup. De vonk van de voetballer Beckenbauer is gedoofd. In november 1994 wordt Beckenbauer voorzitter van Bayern. Het wordt een club met sfeer, ondanks de slechte resultaten onder coach Giovanni Trapattoni. Onder leiding van Beckenbauer en vice-voorzitter Karl-Heinz Rummenigge klimt Bayern langzaam uit een sportief diep dal. Zelfs in de nieuwe Champions League zijn de resultaten redelijk tot goed. Door zijn reputatie weet Beckenbauer grote sterren te contracteren. "Ik wil alleen maar mensen met een rijk Bayernverleden bij de club. Juist daarom lopen Gerd Müller (jeugdtrainer, nvdr.), Uli Hoeness (manager, nvdr) en Sepp Maier (keeperstrainer, nvdr) hier rond. Bayern moet de historie gaan herbeleven." Beckenbauer maakt zijn woorden waar. Bayern wint in de periode 1994-2005 zes keer de landstitel en in 2001 de Champions League na strafschoppen tegen Valencia. In 2005 is Beckenbauer voorzitter van de raad van toezicht én van het WK-comité. Die Welt zu gast bei Freunden is nu al een nieuwe gevleugelde uitspraak van de levende legende. l THIJS JASKI'ALS IK IN EEN RESTAURANT ZIT, WIL IK MET MIJN RUG NAAR DE MUUR ZITTEN. IK DENK AANVALLEND, ZIE DE DINGEN GRAAG VóóR ME.''AMERIKA IS VOOR MIJ HET LAND VAN DE MOGELIJKHEDEN, WAARVAN IK ER GEEN ééN MAG MISSEN.'