C arlos Eduardo Castro Da Silva 'Cadu'(22) : "Uiteraard was ik fier dat ik na de wedstrijd tegen Oostende live op de Braziliaanse radio geïnterviewd werd. En dan nog door mijn eigen vader ! Hij werkt bij een van de grootste radiostations van de provincie Mato Grosso. Zowat tien miljoen mensen luisteren naar de sportprogramma's die hij regisseert en vaak ook presenteert. Dat ik tegen Oostende drie keer scoorde, maakte het extra speciaal.
...

C arlos Eduardo Castro Da Silva 'Cadu'(22) : "Uiteraard was ik fier dat ik na de wedstrijd tegen Oostende live op de Braziliaanse radio geïnterviewd werd. En dan nog door mijn eigen vader ! Hij werkt bij een van de grootste radiostations van de provincie Mato Grosso. Zowat tien miljoen mensen luisteren naar de sportprogramma's die hij regisseert en vaak ook presenteert. Dat ik tegen Oostende drie keer scoorde, maakte het extra speciaal. "Hoewel hij - zoals alle Brazilianen, zeker - heel veel van sport hield, was mijn vader zelf geen groot voetballer. Een van mijn broers - mijn ouders hebben vier kinderen - voetbalde wel, maar hij is ondertussen gestopt ondanks zijn nog relatief jonge leeftijd (29 jaar). Mario speelde in Sao Paulo, waar hij het tot in de tweede klasse schopte. "We kenden een relatief rustige jeugd, kwamen niets tekort. Mijn moeder staat aan het hoofd van de dienst radiologie in een ziekenhuis in Cuiabá, een stad in het centrum van Brazilië. Er heerst behoorlijk veel armoede, waar we godzijdank aan ontsnapten. Maar de levensstandaard kan je hoe dan ook niet vergelijken met die in Europa, ook niet voor een gezin waarvan beide ouders werken. "Daar in Cuiabá, de hoofdstad van Mato Grosso, leerde ik voetballen. ( Met glinsterende ogen.) Ik deed als kind niets liever dan tegen een balletje trappen. Op het schoolplein, op straat, op voetbalveldjes, overal zag je mij met een bal. Ik heb hier horen vertellen dat Belgen met een baksteen in hun maag geboren worden, welnu Brazilianen dan toch met een bal, hoor ( lachje). "Op mijn achtste sloot ik me aan bij Don Bosco, in Mato Grosso een van de grotere clubs. Ik voetbalde er twee seizoenen. In de spits, ja. Scoren, dat deed ik al als kleine jongen ( lacht). Don Bosco was trouwens het eerste team van Berto, de middenvelder die bij FC Sao Paulo speelt en in de nationale ploeg. Hij beschikte toen al over een ongelooflijke vista. Ik kende het geluk met hem te kunnen trainen, hoewel hij enkele jaartjes ouder is dan ik. Later kwam ik hem opnieuw tegen bij Vasco da Gama." "Omdat mijn broer bij Duke de Caxais voetbalde, verhuisde ik na twee jaar Don Bosco naar die club. Duke de Caxais staat nochtans niet zo hoog aangeschreven als Don Bosco, heeft in tegenstelling tot Don Bosco geen profploeg, maar mijn ouders vonden het veiliger en gemakkelijker om mij samen met mijn broer op pad te sturen. Hoeveel doelpunten ik bij Duke de Caxais maakte ? Geen idee. Veel in elk geval ( verlegen lachje). "Scouts van de topclubs in Rio de Janeiro en Sao Paulo reizen het hele land af op zoek naar talent. Op die manier kwam ik op mijn twaalfde bij het voetbalinternaat van Vasco da Gama terecht, een absolute topper in Rio. Ik voelde me er onmiddellijk thuis : ik leerde mijn vrouw Anna Paula in Rio kennen en de zee en het strand van Copacabana spreken toch wel meer tot de verbeelding dan het eerder dorre landschap in het binnenland. "Als jonge kernspeler kwam het er vooral op aan veel te leren. Op twee en een half jaar in de eerste ploeg kwam ik in 80 wedstrijden aan 22 goals. Meestal begon ik op de bank, maar de trainer zorgde er wel telkens voor dat ik voldoende speelminuten kreeg. De druk bij Vasco da Gama was groot : de supporters beleven voetbal als een religie. O wee als je als spits een kans mist ! "Op dat vlak mocht ik niet klagen. Ik zat een jaar lang bij mijn grote idool in de ploeg : Romario. ( Trots.) Zes wedstrijden stond ik samen met hem in het basiselftal. Romario leerde me de knepen van het vak. Hij leerde me mijn kalmte te bewaren voor doel, hij gaf me constant tips hoe een betere aanvaller, een betere afwerker te worden. Welke tips ? Die geheimen ga ik hier niet onthullen, stel dat de andere spitsen in België dit lezen ( grijnst). "Hoe heilig het voetbal bij ons ook is, om je te verbeteren, zowel financieel als sportief, moet je de landsgrenzen over. Ja, waarom niet naar Zuid-Korea ( lachje) ? Een aanpassing was het zeker, een kleine cultuurschok, zeg maar. Gelukkig kwam mijn vrouw mee en zaten er met Magno Alves, Fernandes, Botti en Edmilson nog vier Brazilianen bij Chonbuk. Tijdens het weekend trokken we met zijn allen naar Seoel om te gaan shoppen. "In het Zuid-Koreaanse voetbal ligt de nadruk veel meer op fysiek dan op techniek. Dat was wel even wennen, maar ik zag het als een belangrijke stap om mij te ontwikkelen als voetballer, om sterker te worden en zo in Europa aan de bak te komen. Net als met Vasco da Gama werd ik met Chonbuk kampioen. Twee landstitels in hetzelfde jaar : niet slecht, hé ( lachje) ? "Wat mijn verwachtingen zijn bij Germinal Beerschot ? Samen met mijn landgenoten wil ik de club bewijzen dat ze een juiste keuze maakten door ons naar België te halen. En voor mezelf ? Doelpunten maken, hé, dat blijft mijn grootste kwaliteit. Daarom deed het zo'n deugd om van bij de start van het seizoen - eigenlijk al van in de voorbereiding - meteen vlot te scoren. Als ik gespaard blijf van blessures en het vertrouwen van de trainer behoud, dan ga ik voor twintig doelpunten. Met minder kan ik niet tevreden zijn. "Hoewel ik in Zuid-Korea al aan kracht won, moet ik op dat vlak nog vooruitgang boeken. De potige duels op de Belgische velden vereisen een goede fysieke conditie. Wil je hogerop, dan moet je zowel fysiek als mentaal sterk staan. Wat het mentale betreft, ben ik heel blij dat we hier met verschillende Brazilianen zitten. Dat maakt de integratie een stuk gemakkelijker. Zeker nu mijn vrouw en ons zeven maanden oude zoontje Carlos Eduardo junior uit Brazilië overgekomen zijn, voel ik me thuis in Antwerpen. "Of dat ook betekent dat ik lang bij Germinal Beerschot blijf ? Ik tekende een contract voor één seizoen, ben hier - zoals gezegd - graag, maar als zich een grote club meldt, dan zal ik een transfer zeker overwegen. Ooit wil ik in Spanje voetballen, dat is mijn grote droom."door Roel Van den broeck'Kalmte bewaren voor doel leerde ik van Romario.'