A lex Camerman zit weer goed in zijn vel. Hij troont ons mee naar het Pomphuis in het Antwerpse havengebied, één van zijn recente realisaties. Een oud en in onbruik geraakt gebouw dat omgetoverd werd tot een fraaie brasserie met uitzicht op de Schelde. "We hebben het vooral aan de binnenkant helemaal schoongemaakt en gezandstraald", vertelt hij fier. Het etablissement telt drie niveaus. In de kelderverdieping blinken de pompen als nieuw. Ook hier staan tafeltjes waaraan de gasten iets kunnen nuttigen. "Ik heb me ook geëngageerd om het huis van mijn goeie vriend basketter Pieter Loridon een beurt te geven", zegt Camerman, "en momenteel zijn we bezig aan een riante woning in Kapellen."
...

A lex Camerman zit weer goed in zijn vel. Hij troont ons mee naar het Pomphuis in het Antwerpse havengebied, één van zijn recente realisaties. Een oud en in onbruik geraakt gebouw dat omgetoverd werd tot een fraaie brasserie met uitzicht op de Schelde. "We hebben het vooral aan de binnenkant helemaal schoongemaakt en gezandstraald", vertelt hij fier. Het etablissement telt drie niveaus. In de kelderverdieping blinken de pompen als nieuw. Ook hier staan tafeltjes waaraan de gasten iets kunnen nuttigen. "Ik heb me ook geëngageerd om het huis van mijn goeie vriend basketter Pieter Loridon een beurt te geven", zegt Camerman, "en momenteel zijn we bezig aan een riante woning in Kapellen." Niet dat de gewezen verdediger zelf de hogedrukreiniger hanteert. "Mijn taak bestaat erin klanten te werven voor het reinigingsbedrijf HCS, waarvoor ik als zelfstandig vertegenwoordiger werk. Ik neem de regio Antwerpen voor mijn rekening. Ik moet zeggen dat het werk me heel goed ligt. 's Ochtends nagaan of iedereen aan de slag is, vandaar naar mijn bureau om wat administratieve taken ter harte te nemen en daarna de baan op. Bovendien blijft er nog tijd over om te gaan golfen, mijn nieuwe passie. Qua techniek één van de moeilijkste sporten, maar de kick als zo'n balletje echt valt waar het moet vallen, is fantastisch."Camerman lijkt de koning te rijk. Een beeld dat schril afsteekt met zijn laatste jaren als voetballer bij Germinal Ekeren, waar hij op een bepaald moment door voorzitter Jos Verhaegen verplicht werd elke dag te trainen. "Bijzonder oneerlijk", zucht hij, "wat ze daar met mij uitgericht hebben. Ik verbrand traag, waardoor ik snel overgewicht kweek. Op woensdag, als iedereen een vrije dag had, moest ik in mijn eentje gaan trainen. Ik heb er werkelijk alles voor gedaan, maar toen het weekend in zicht kwam, vernam ik dat ik toch op de bank zou zitten. Ervin Kovacs, om maar hem te noemen, was geblesseerd van maandag tot donderdag. Een heel seizoen lang. Maar net voor het weekend raakte hij telkens weer speelklaar en stond hij altijd in de ploeg. Jammer dat Herman Helleputte zo weinig haar op zijn tanden had. Niet hij, wel voorzitter Verhaegen stelde de ploeg samen. Ik verzeker je dat het er bij Germinal werkelijk zo aan toeging. "Tussen mijn eerste en tweede seizoen in het Veltwijkpark boekte ik een reis voor twee weken naar de Dominicaanse Republiek. Het was tenslotte vakantie. Na de laatste training riep Verhaegen me bij zich. Of ik niet beter zou doortrainen in plaats van met vakantie te gaan. Hij zette me het mes op de keel. Reis geannuleerd, veel geld verloren en alles gegeven om het jaar daarop toch mijn vaste plaats te hebben. Ik zat conditioneel zo goed dat ik op de eerste trainingen loopwonder Gunther Hofmans mijlenver achter mij liet. Maar na enkele weken kreeg ik last van allerlei kwaaltjes door dat tekort aan rust, waarna ik naar de bank verzeilde. Toenmalig manager Luc Verheyen - ik weet echt niet waarom ze hem nu terughalen - liet me toen enkele briefjes tekenen omdat ik een aantal keren onwettig afwezig was op training. Op één van die briefjes was een ruimte onbeschreven en ook dat tekende ik. Het bleek mijn doodvonnis, want op die manier verbrak ik mijn contract met Germinal. (Kwaad :) Ik was gewoon geflikt ! "Ik trok naar China om er te testen bij een eersteklasser, maar wat ik daar aantrof, was mensonterend. Ergens in het diepe binnenland zaten alle ploegen een maand voor het begin van de competitie samen in sociale woonblokken die volledig ommuurd waren en bewaakt werden door militairen. Flatjes van amper vijftien vierkante meter waar drie bedden stonden. Het was er vuil en vies. Na twee dagen wilde ik al terugkeren. Maar mijn toenmalige manager, John Evers, vroeg me op de tanden te bijten. De verdienste was er al bij al niet slecht en als ik goed zou spelen, kon ik naar een club waar ik nog eens drie tot vier keer zoveel zou kunnen verdienen. In die tien dagen heb ik er amper gegeten, ik kwam acht kilo lichter terug thuis." Ook tests bij Bristol City, Dundee United en Darlington draaiden op niks uit. En na zijn zogezegde contractbreuk mocht hij van Germinal bij derdeklasser Beerschot gaan voetballen, de club van zijn hart, maar op dat moment nog een schim van het Beerschot waar hij als jonge knaap zijn eerste passen zette. "Plots", vertelt Camerman met een zucht, "hoefde het voor mij niet meer. Ik was helemaal gedegouteerd. En de vraag waarom ze mij zo behandeld hebben, bleef telkens onbeantwoord. Ik nam het café van Dirk Goossens over, in de buurt van het Kiel, en begon een nieuw leven. Het was keihard werken en aanvankelijk draaide de zaak ook goed. Maar na een jaar wogen de inspanningen toch niet meer op tegen de al bij al magere verdiensten. Ik kwam tot het besef dat het niks meer voor mij was. "Dankzij enkele vrienden, die toen vaak in dat café kwamen, ben ik aan mijn huidig werk geraakt. En hoezeer deze job me ook bevalt, ik zou nog graag in eerste klasse voetballen. Soms kriebelt het. Als ik zie wat Boffin en Borkelmans het voorbije seizoen gepresteerd hebben, dan denk ik dat ik dat ook nog zou kunnen. Over mijn loopbaan mag ik al bij al niet klagen. Vooral bij Beerschot en later ook bij Cercle Brugge vormden we een echte vriendengroep. Cercle is een zeer correcte club. We hadden een fantastische ploeg en speelden als verliezend bekerfinalist één ronde Europees tegen Brann Bergen met Jostein Flo in de spits. Alleen jammer van die rotperiode bij Ekeren." door Stefan Van Loock'Niet Herman Helleputte, maar voorzitter Verhaegen stelde bij Germinal de ploeg samen.'