Hoog in de lucht, tussen Brussel en Sarajevo, stapte bondsvoorzitter Gérard Linard op een gegeven moment doorheen het vliegtuig, gaf alle meegereisde sponsors een hand en informeerde hoe het met hen ging. In zijn spoor volgde Mehdi Bayat, de gedelegeerd bestuurder van Sporting Charleroi en lid van de raad van bestuur van de voetbalbond. Los daarvan zou Linard tijdens deze trip naar Bosnië-Herzegovina in de luwte blijven waarin hij zich al beweegt sinds hij ruim drie maanden geleden François De Keersmaecker opvolgde. Geen interviews en dus ook geen meningen, geen standpunten, geen toekomststrategie.
...

Hoog in de lucht, tussen Brussel en Sarajevo, stapte bondsvoorzitter Gérard Linard op een gegeven moment doorheen het vliegtuig, gaf alle meegereisde sponsors een hand en informeerde hoe het met hen ging. In zijn spoor volgde Mehdi Bayat, de gedelegeerd bestuurder van Sporting Charleroi en lid van de raad van bestuur van de voetbalbond. Los daarvan zou Linard tijdens deze trip naar Bosnië-Herzegovina in de luwte blijven waarin hij zich al beweegt sinds hij ruim drie maanden geleden François De Keersmaecker opvolgde. Geen interviews en dus ook geen meningen, geen standpunten, geen toekomststrategie. Niemand die daar op dit moment ook op zit te wachten. Ook niet in Sarajevo, een stad in opbouw al zijn de kogelgaten en raketinslagen in de soms aftandse flatgebouwen zichtbare littekens van een traumatische oorlog. Iedere gids heeft een wrang, vaak schokkend verhaal over de gruwel tussen 1994 en 1998. Voetbal vormt voor de bevolking een uitlaatklep. En de liefde voor het vaderland blijkt ook bij de Bosnische internationals. De Rode Duivels zouden het ervaren. Dat de nationale ploeg de focus moet blijven leggen, is een van de werkpunten van Roberto Martínez. Hij herhaalde het al vaak en de bondscoach zag het ook in Sarajevo. Een wervelend begin, een zweem van arrogantie na het eerste kwartier, om vervolgens strijdend de fel voetballende Bosniërs van zich af te houden. Een stap vooruit, noemde Martínez het na afloop, waarbij het amper inging op de defensieve fouten. Hij roemde wel de winnaarsmentaliteit die overal in de verf werd gezet. Dat is vreemd want van voetballers van dat niveau mag je verwachten dat ze die instelling te allen tijde etaleren. Toch mist deze ploeg nog steeds het vermogen om 90 minuten geconcentreerd te voetballen. De klasse is er, de beleving niet altijd. En op een volwassen manier zou er ook een einde moeten gemaakt worden aan de wrange soap rond Radja Nainggolan. De middenvelder van AS Roma geeft een meerwaarde aan dit team. Een bouwer en breker die snel denkt en in één tijd voetbalt. Nukkige spelers kunnen, zeker tijdens een toernooi, de sfeer in de groep vertroebelen, zoals tijdens het WK van 1998 met Enzo Scifo bleek. De uitdaging van een trainer ligt juist hierin om hen in te passen en in het gareel te laten lopen. Dat Martínez dit niet doet, valt tegen. Zeker omdat Nainggolan niet slecht ligt in de groep. Na een korte onderbreking schiet de competitie volgend weekend weer uit de startblokken. Veel meningen zijn er geventileerd rond de overgang van Hein Vanhaezebrouck naar Anderlecht. De juiste toedracht van het verhaal zal niemand kennen. Het doet ook niet meer ter zake. Er is genoeg verteld en rond de pot gedraaid. Zoals zo vaak als het om netelige kwesties gaat. De vraag is of Van-haezebrouck erin zal slagen Anderlecht weer op de rails te krijgen. Zijn voetbalfilosofie is bekend, maar dat betekent niet dat hij van Anderlecht meteen een avontuurlijk spelende ploeg zal maken. Dat vraagt tijd. Daar zal hij de komende weken vaak naar verwijzen. Intussen beginnen ze ook in Gent aan een nieuw hoofdstuk. De club doet er goed aan het hoofdstuk Vanhaezebrouck dicht te klappen en daar niet meer op terug te keren. Ook al zijn er intern door deze affaire veel wonden geslagen. Het moet voor Yves Vanderhaeghe een godsgeschenk zijn om in Gent een de slag te gaan. Eén dag nadat Vanhaezebrouck zei dat Vanderhaeghe, die voor het assistentschap van Anderlecht bedankte, zich allicht het hoofd gek liet maken door een aantal clubs. Er is genoeg gepraat de afgelopen weken. Laten we nu gewoon weer voetballen. Met trainers die hun verantwoordelijkheid nemen en na nederlagen niet hun paraplu opentrekken. Want daar word je langzamerhand doodziek van: van al die trainers die na een nederlaag de schuld bij de spelers leggen. Wie zichzelf respecteert heeft dat soort zelfbescherming niet nodig. DOOR JACQUES SYSVreemd dat de winnaarsmentaliteit van de Rode Duivels nu zo wordt geloofd.