"C arpe diem is mijn lijfspreuk. Ik vind het belangrijk dat je in het leven van alles proeft. Ik heb alle sporten geprobeerd : voetbal, basket, paardrijden, zélfs polsstokspringen. Uiteindelijk werd het coureur, fietsen was zowat de rode draad doorheen mijn jeugd. Ik reed altijd met de fiets naar school, naar Tielt en Roeselare, maar ik droomde vooral van een carrière als motocrosser. Financieel was dat toen niet haalbaar, fietsen kostte al genoeg. Voor mijn eerste koersfiets betaalde ik vijfduizend frank.
...

"C arpe diem is mijn lijfspreuk. Ik vind het belangrijk dat je in het leven van alles proeft. Ik heb alle sporten geprobeerd : voetbal, basket, paardrijden, zélfs polsstokspringen. Uiteindelijk werd het coureur, fietsen was zowat de rode draad doorheen mijn jeugd. Ik reed altijd met de fiets naar school, naar Tielt en Roeselare, maar ik droomde vooral van een carrière als motocrosser. Financieel was dat toen niet haalbaar, fietsen kostte al genoeg. Voor mijn eerste koersfiets betaalde ik vijfduizend frank. "Achteraf gezien ben ik blij dat ik geen crosser werd, té gevaarlijk. Als je weet wat een val met de fiets al kan veroorzaken... In 2000 ging ik zwaar tegen de grond, met als resultaat een gebroken schouder en een klaplong. Dan denk je wel eens na. Maar ik ben een doorzetter. Wielrennen blijft nu eenmaal een risicosport. In volle sprint moet je gewoon je verstand op nul zetten. Ik wil later kunnen zeggen dat ik het maximum uit mijn carrière haalde. "Mijn overwinning in de Classic Haribo dit jaar deed deugd, ik ben er trots op. Haribo maakt kinderen blij, niet ? Maar in de sport moet je toch vooral kunnen relativeren. Het was pas mijn eerste zege sinds 17 augustus 2001. Plots kom ik veel meer in de belangstelling. Ergens heb je dat nodig als renner, maar ik ben toch eerder een rustig type. De schijnwerpers zijn geen obsessie. De kranten schrijven trouwens niet altijd de waarheid. Ik las overal dat ik gefrustreerd zou zijn over mijn periode bij Lotto Domo. Onzin, ik heb er in vier jaar tijd veel bijgeleerd, al was het dan meestal in de rol van helper. "Met Mr Bookmaker zette ik een stapje terug, maar ik zie het als 'minder voor meer'. Aan de status of het prestige van een ploeg hecht ik geen belang. Hier mag ik mijn kans gaan als ik goed ben. Mentaal sterkt je dat. De ploegleider, Hilaire Vanderschueren, voorspelde zelfs dat ik de Classic Haribo zou winnen, straf. Zelf pas ik altijd op met zulke uitspraken. Je moet realistisch zijn, 'gezond boerenverstand' noem ik dat. Kijk, een overwinning in de Classic Haribo is mooi, het gaf me echt veel voldoening. Maar als je het deelnemersveld van die koers bekijkt, weet je dat het nog een stuk onder de echte top is. Nochtans, bij de beloften werd ik in één adem genoemd met latere vedettes zoals Tom Boonen. Al was Tom dan iets meer een allrounder. Ik denk niet dat ik hem nog zal bijbenen. Tenzij hij wreed vermindert en ik veel beter word. "Of mijn huidige vormpeil de verdienste is van mental coach Jean-Marie Dedecker ? Ik heb in de krant ook gelezen dat we een mental coach hebben ( lacht). Ik heb hem nog maar twee keer gezien, bij de ploegvoorstelling en bij die 'nieuwjaarsduik' in de Noordzee. Of dat nu echt nuttig was, laat ik in het midden, we hebben in ieder geval plezier gemaakt. De ploegsfeer bevalt me bij Mr Bookmaker, soms lijkt het bijna familie. Zelfs met de ploegleider kan je af en toe eens zwanzen. "Ik lach graag. Misschien vandaar het etiket 'speelvogel'. Die naam heb ik al van bij de nieuwelingen, omdat ik na een wedstrijd al eens een hamburger at of een pak frieten ging halen. Ik vind niet dat je altijd in de rij moet lopen. Er zijn al genoeg kuddedieren. Mijn eerste wedstrijden reed ik altijd met zo'n Arafat-sjaal. Je moet een eigen persoonlijkheid hebben, al is dat iets anders dan eigenzinnig of excentriek. Ik ben geen Frank Vandenbroucke. Ik kan serieus zijn, maar discipline is gewoon niet mijn dada. Ik ben prof genoeg om te beseffen dat je met je vak bezig moet zijn. En toch : ik ben coureur, geen soldaat. "Tussen de wielrenner en de mens Gardeyn gaapt een grote kloof. Ik vergelijk het wielrennen een beetje met het verkeer : ieder voor zich en zorgen dat je altijd weg kunt. In het dagelijkse leven ben ik een rustige, gewone jongen. Erg nuchter. Dat apprecieer ik ook in andere mensen. Een vriend van mij, een zelfstandige, wilde zich onlangs een wagen voor zijn bedrijf aanschaffen. Toen hij in zijn werkplunje een Mercedesgarage binnenstapte, begon de verkoper hem onmiddellijk uit te horen. Of hij zich dat kon permitteren en dergelijke. Mijn vriend heeft toen gezegd dat hij wel een BMW zou kopen. Dát is voor mij de max." door Bert Boonen