In het belastingparadijs Andorra zullen de Rode Duivels zaterdag de poort naar het EK openbreken. Best mogelijk dat er tegen deze nietige tegenstander vaak wordt gescoord en dat er intern iets ontstaat dat op triomfalisme lijkt. Na afloop zal Marc Wilmots de pers zelfverzekerd tegemoet treden en roepen dat de opdracht is volbracht. Hij zal de kritiek over de fletse campagne onder de mat vegen. En zeggen dat vanaf nu de focus wordt gelegd op het EK. En hier en daar zal iemand declameren dat deze ploeg nog kan groeien. En bij de voetbalbond zullen ze na de stormen van de voorbije maanden glimmen van tevredenheid.
...

In het belastingparadijs Andorra zullen de Rode Duivels zaterdag de poort naar het EK openbreken. Best mogelijk dat er tegen deze nietige tegenstander vaak wordt gescoord en dat er intern iets ontstaat dat op triomfalisme lijkt. Na afloop zal Marc Wilmots de pers zelfverzekerd tegemoet treden en roepen dat de opdracht is volbracht. Hij zal de kritiek over de fletse campagne onder de mat vegen. En zeggen dat vanaf nu de focus wordt gelegd op het EK. En hier en daar zal iemand declameren dat deze ploeg nog kan groeien. En bij de voetbalbond zullen ze na de stormen van de voorbije maanden glimmen van tevredenheid. Of iemand dan nog zal denken aan de woorden die Kevin De Bruyne vorige maand na de beschamende verrichting in Cyprus sprak? Hij zei dat iedereen na de kwalificatiecampagne maar eens samen moest zitten om naar oplossingen te zoeken. Het was het zoveelste signaal dat vanuit de groep kwam. De vraag is alleen wat ermee wordt gedaan. Je kan er natuurlijk van dromen, van een verzameling puur voetbalgoud dat ook als dusdanig gaat functioneren. Met een technisch hoogbegaafd middenveld dat als een harmonica in mekaar schuift en niet vervalt in apathie, met een aanvoerder die achteraan de nonchalance bant, met aanvallers die even opportunistisch zijn als in de Premier League, met een team dat oude Belgische waarden, eendracht en discipline, hoog in het vaandel draagt. En vooral: met een trainer die het allemaal onder controle heeft, zijn spelers begeestert en tactisch verrast, die zich niet verschuilt achter de resultaten, weet dat het beter moet en zich schaamt na wedstrijden zoals die in Cyprus. Het is een vreemd dualisme dat een ploeg die derde staat op de FIFA-ranking steeds meer in de vuurlijn van de kritiek ligt. Deze ploeg blijft het moeilijk hebben tegen opponenten die zich ingraven. Er wordt geen ruimte gevonden, er is te weinig beweging en snelheid. Maar vooral: er zijn geen automatismen, er is op dat vlak al twee jaar lang sprake van een alarmerende stilstand. Nochtans waren het juist die automatismen waarover Eden Hazard sprak nadat de Rode Duivels op het WK door Argentinië werden uitgeschakeld. Bondscoach zijn, het is een onmogelijke job. Verschillende gereputeerde trainers verkeken er zich op en werden naar de uitgang begeleid. Guus Hiddink is in Nederland de laatste van het rijtje. Ook in dit land lag het hoofd van bondscoaches al vaker onder de guillotine. Walter Meeuws, Paul Van Himst, Robert Waseige, Georges Leekens, René Vandereycken, op een gegeven moment werden ze om verschillende redenen gewogen en te licht bevonden. Alleen Dick Advocaat ontsprong de dans. In zijn ambtsperiode van goed zes maanden maakte de Nederlander komaf met de anarchie en de puberale vedettetrekjes van een aantal spelers. Marc Wilmots assisteerde hem. Hij was perfect in de rol van tweede man. Zoals hij vroeger als international ook mee regisseerde. Nu is het duidelijk een stuk moeilijker. De vertoningen zijn slaapverwekkend, het spel is rommelig, in het middenveld heerst chaos, niemand die weet waar hij moet lopen. Wilmots ontvouwde al vaker zijn filosofie: hij wil flankspelers die naar binnen komen en centrale middenvelders die hun looplijnen kruisen. Maar tegen Andorra gaat hij Kevin De Bruyne weghalen van de flank en hem achter de diepe spits posteren. Zo moet het spel sneller worden. Wilmots spreekt nu over flankspelers die diep gaan en één tegen één de tegenstander moeten kunnen uitschakelen. Het blijft zoeken en tasten. Dat de selectie van de Rode Duivels zes spelers telt uit de Jupiler League is wel heel opvallend. Terecht zijn daar drie voetballers van AA Gent bij. Heel anders dan Anderlecht en Club Brugge doen de Buffalo's het internationaal behoorlijk terwijl ze met de Championes League een etage hoger spelen dan Anderlecht en Club Brugge. Een pluim voor het werk van Hein Vanhaezebrouck, die zijn ploeg ook op fysiek vlak scherp houdt. Na de twee matchen in de Champions League haalde AA Gent zes op zes in de competitie, met een doelpuntensaldo van 8 tegen 2. Geen mens die daar klaagt over overbelasting. Integendeel: de Gentse Feesten gaan gewoon verder. DOOR JACQUES SYS'De Gentse Feesten gaan gewoon verder.'