Hij oogt een beetje vermoeid, Matias Raymaekers. Begrijpelijk ook, want op de dag van het interview is hij om vijf uur opgestaan om nog wat te blokken voor zijn tweede examen aan de Groep T-hogeschool in Leuven. En, heeft het wat opgebracht ? "'t Viel wel mee, dank je." Raymaekers (19, 2m07) tracht het volleybal te combineren met zijn studies als industrieel ingenieur, maar gemakkelijk is dat niet, zegt hij. "Dat ik vorig jaar niet voor alle vakken slaagde en nu een IAJ, een individueel aangepast jaarprogramma heb, is volledig te wijten aan het volleybal. Powertraining in de voormiddag en groepstraining in de namiddag : voor studeren blijft niet veel tijd meer over."
...

Hij oogt een beetje vermoeid, Matias Raymaekers. Begrijpelijk ook, want op de dag van het interview is hij om vijf uur opgestaan om nog wat te blokken voor zijn tweede examen aan de Groep T-hogeschool in Leuven. En, heeft het wat opgebracht ? "'t Viel wel mee, dank je." Raymaekers (19, 2m07) tracht het volleybal te combineren met zijn studies als industrieel ingenieur, maar gemakkelijk is dat niet, zegt hij. "Dat ik vorig jaar niet voor alle vakken slaagde en nu een IAJ, een individueel aangepast jaarprogramma heb, is volledig te wijten aan het volleybal. Powertraining in de voormiddag en groepstraining in de namiddag : voor studeren blijft niet veel tijd meer over." Op zijn twaalfde begon de toen al 1m80 grote Raymaekers met volleyballen. Liever nog wou hij het proberen in het basketbal, maar in Geetbets, een klein dorpje in Oost-Brabant, was er geen basketbalclub. "Ik begrijp dat mijn ouders het niet zagen zitten om met mij een paar keer in de week naar Sint-Truiden of Diest te rijden. Ik koos dan maar voor het volleybal." Raymaekers viel vooral op door zijn lengte en mocht meteen meetrainen en spelen met de Limburgse jeugdselectie. Na een jaar werd hij opgemerkt door Hasselt, waar hij de jeugdreeksen doorliep onder huidig nationale juniorencoach Robin Moens - "Ongetwijfeld de beste jeugdtrainer in België" - en op zijn vijftiende al met de eerste ploeg in provinciale debuteerde. Met de Limburgse selectie had hij ondertussen deelgenomen aan een IPS, interproviciaal toernooi. "Ik werd er opgemerkt door Marc Spaenjers die er scoutte voor de nationale junioren. Met de junioren maakte ik een mooie en tevens leerrijke periode mee. We speelden internationale toernooien in Zweden en Spanje en werden thuis door Kroatië uitgeschakeld voor het EK na een vijfsetter, 13-15 in de tiebreak." Bij de Belgische selectie zaten op dat moment spelers als Sven Sophie en Kevin Roelandt (nu beiden bij Amber Antwerpen) en Matias Raymaekers en Filip Van Den Eeckhout (Pecotex De Belleman-Everbeur) Geen onaardige lichting, zou je denken ? Raymaekers : "Internationaal gezien waren we zeker geen uitzonderlijke ploeg. De Nederlandse junioren speelden werkelijk ongelooflijk, daar kon niemand tegen winnen. Het is wel opmerkelijk dat het merendeel van die jongens niet is opengebloeid. Als we nu tegen Nesselande spelen, bijvoorbeeld, zitten die spelers meestal op de bank en stellen ze eigenlijk niet zoveel voor." In 1998 wilde Averbode Raymaekers al graag in de kern, maar het was pas een jaar later dat het de Oost-Brabander kon overtuigen om voor de ereklasser te tekenen. "In mijn eerste twee seizoenen bij Everbeur leerde ik enorm veel bij door dagelijks met spelers als Bogdanovic, Urnaut of Baeyens te trainen. Je leert situaties erkennen die zich in een wedstrijd kunnen voordoen. Een van de belangrijkste zaken voor een middenman is dat je weet : de spelverdeler draait zich zó, dus gaat hij een pass geven naar díe speler die dáár zal toeslaan en moet ik mijn blok dáár trachten te zetten." De zesde plaats die Pecotex-De Belleman vorig seizoen behaalde, betekende voor het clubbestuur een zware ontgoocheling. Omwille de versterking die werd binnengehaald en vooral omwille van de financiële inspanning die daarvoor werd geleverd, mag de ploeg deze keer geen Europees ticket mislopen. Extra druk, voelde Raymaekers vooralsnog niet. "Ik vind wel dat we met deze spelersgroep resoluut moeten mikken op een plaats bij de eerste vier, maar druk is er nog niet geweest. Die had er kunnen komen, als we na het onverwachte verlies thuis tegen Antwerpen ook in Lennik hadden verloren, maar gelukkig herpakten we ons uitstekend." Na de verrassende bekeruitschakeling door Kapellen herstelde Everbeur zich ook in de eerste competitiefase snel. Vesco Ivanovic slaagde erin het aanwezige potentieel vloeiend te laten spelen. Zijn ploeg leed in die eerste competieronde maar één nederlaag en werd samen met Roeselare herfstkampioen. "Dat klassement gaf geen vertekend beeld", zegt Raymaekers. "Roeselare en Maaseik zagen de eerste fase vooral als voorbereiding op hun Europese campagne, maar een speler die op het veld komt, wil winnen." Raymaekers wil daarmee niet gezegd hebben dat Everbeur medefavoriet is voor de titel. "We zullen blij zijn als we onze ambitie, een vierde plaats, kunnen waarmaken. Daarna zullen we wel zien waar we uitkomen. Maaseik is veel beter beginnen spelen in vergelijking met de eerste ronde, allicht dankzij de stage in Italië. Maar dat wil niet zeggen dat we ze niet kunnen verslaan. Als wij dat Europees ticket op zak hebben, moet niets nog voor ons en kunnen we elke wedstrijd ontspannen aanpakken. Maaseik en Roeselare móeten in de play-offs gaan voor een plaats in de finale, zij móeten volgend seizoen Champions League spelen, wij niet." Ondanks de zeven nieuwkomers kreeg een van de grootste Belgische talenten dit seizoen zijn kans in het midden bij Everbeur dankzij het vertrek van de Cubaan Alexey Diaz. Raymaekers : "Ik heb laten voelen dat ik alleen maar bleef om te spelen. Als derde middenman kom je alleen maar af en toe in om te blokken. Het werd tijd dat ik speelde om progressie te blijven maken." De manier waarop hij op het veld staat, met een pak meer présence, geeft aan dat Raymaekers met meer vetrouwen volleybalt dan tijdens zijn korte invalperiodes afgelopen seizoen. Zelf is hij het daar niet volledig mee eens. "Vertrouwen kun je alleen maar krijgen door te spelen, maar ik zou nog wat méér zelfvertrouwen moeten kweken om te kunnen zeggen : hier sta ik, je geraakt mij niet voorbij. Daar nijpt het schoentje soms nog." Gevraagd naar zijn ambities in het volleybal blijft Raymaekers ondanks de interesse van de Belgische top bescheiden. "Soms denk ik wel : ik sta op mijn leeftijd in de basis bij Everbeur, terwijl andere, al oudere, middenmannen niet zo ver zullen geraken. Maar omdat ik nog studeer, sta ik momenteel niet stil bij wat ik nog wil bereiken in de sport. Als de kans zich voordoet om bij de echte top te kunnen volleyballen, zal ik die misschien wel grijpen. Maar dan zullen mijn studies zeker niet meer te combineren zijn met mijn sport." Boter bij de vis, dus ? "In dat geval spelen de financiële voorwaarden zeker een rol, want wie zegt dat ik een fulltime professionele carrière kan uitbouwen ?" Daarom allicht dat Raymaekers eind vorig seizoen de concrete vraag van Maaseik naast zich neerlegde. "In Maaseik zou ik, in het begin toch zeker, geen aanspraak kunnen maken op een basisplaats. Ik heb er alvast nog geen spijt van gehad dat ik gekozen heb om te spélen bij Everbeur."