Op 1 augustus 2003 overleed op tachtigjarige leeftijd Guy Thys, de meest succesvolle Belgische bondscoach ooit. Naar aanleiding van de eerste verjaardag van zijn overlijden is nu zijn laatste getuigenis in pocketvorm verschenen. Het boekje is de uitgebreide versie van een bijdrage die eerder werd opgenomen in het boek 'TOP-FOOT - Goethals, Thys, Gerets en Ferrera over trainerschap en de weg naar succes'. Geen biografie met details uit zijn privé-le...

Op 1 augustus 2003 overleed op tachtigjarige leeftijd Guy Thys, de meest succesvolle Belgische bondscoach ooit. Naar aanleiding van de eerste verjaardag van zijn overlijden is nu zijn laatste getuigenis in pocketvorm verschenen. Het boekje is de uitgebreide versie van een bijdrage die eerder werd opgenomen in het boek 'TOP-FOOT - Goethals, Thys, Gerets en Ferrera over trainerschap en de weg naar succes'. Geen biografie met details uit zijn privé-leven dus, maar een boek dat vertelt hoe hij dacht over voetbal, gelardeerd met hier en daar een kleine anekdote. Het zijn geen grote, wel eenvoudige theorieën die de revue passeren. Als het historische WK 1986 in Mexico hem iets leerde, dan "dat voetbal geen spelletje is dat zich zomaar laat vatten in eenduidige regels, systemen en spelwijzen. Dat was vroeger niet zo, dat is vandaag niet zo en dat zal nooit zo zijn." Er is maar één waarheid : het resultaat. Spektakel ? Mag, maar moet niet. Thys komt woorden tekort om zich gelukkig te prijzen dat hij over persoonlijkheden als Jan Ceulemans, René Vandereycken en Erik Gerets beschikte. Hoe anders is het vandaag, betreurt hij, nu spelers meer om hun bankrekening dan het collectief bekommerd zijn. Zo vindt hij Bart Goor ('Bart je Goor') geen aanvoerder, kan Thomas Buffel die autoriteit volgens hem wél verwerven, en is Wesley Sonck "net iets te veel met zichzelf bezig." Relativeren was Thys' tweede natuur. Over de uitschakeling tegen Engeland op het WK 1990 in Italië, zijn dieptepunt, zegt hij : "Je zal wel spelers hebben die van zo'n voorval letterlijk een nacht wakker kunnen liggen, maar mijzelf is dat nooit overkomen. Daarvoor is het spelletje mij net niet belangrijk genoeg." Slim was hij doordat hij de kunst verstond naar mensen te luisteren, weinig te discussiëren "en uiteindelijk toch altijd mijn zin te doen." Kritisch is hij voor Robert Waseige, die tijdens het WK 2002 het conflict zocht met de pers, en voor Georges Leekens, die zijn omgeving het licht van de schijnwerpers niet gunde. Thys : "Ik vind zoiets ongepast." Guy Thys en de weg naar het succes is geen onthullend document, maar (aldus de achterflap) "een waardevol aandenken aan de man die de Rode Duivels naar hun grootste successen ooit leidde." Niet meer, niet minder. (JH)Jan Moortgat en Dirk Vander Schueren, 'Guy Thys en de weg naar het succes', 136 pagina's. Kalliopé Productions, 9,75 euro. Te koop in Standaard Boekhandel en de krantenwinkel.