In Châteauroux, een stadje in the middle of nowhere in het hart van Frankrijk, beleven een twintigtal jongeren van hoogstens 17 jaar op 15 mei 2004 de dag van hun leven. Ze hebben voor het oog van ruim 12.000 toeschouwers het EK gewonnen met de Franse U17 na 2-1-winst tegen Spanje. Op het veld worden alle remmen losgegooid. Het feestgedruis wordt nu en dan onderbroken door een Spaanse vloek en door de stadionmicro weergalmen de eerste noten van het bekende deuntje I will survive. Zes jaar eerder werd dat al als strijdlied gebruikt tijdens de succesrijke WK-campagne van Les Bleus. De man achter de micro is Ahmed Yahiaoui, speler van Olympique Marseille en de beste maat van Samir Nasri, en hij waant zich in het Stade Vélodrome. Later op de avond wil het bonte gezelschap de party voortzetten in een plaatselijke discotheek, maar de spelers verraden zichzelf door aan een buitenwipper te vertellen dat ze net Europees kampioen zijn geworden bij de U17... De speurtocht naar een geschikte bar eindigt voor de jonge helden uiteindelijk in een kebabzaak waar ze tot 2 uur 's nachts keuvelen. Samir Nasri is op dat moment samen met Hatem Ben Arfa, Karim Benzema en Jérémy Ménez een van de absolute vedetten van een team waartegen niemand in Europa opgewassen is. Ook het Spanje van Gerard Piqué en Cesc Fàbregas, het Italië van Sebastian Giovinco, het Duitsland van Kevin-Prince Boateng en het Nederland van Royston Drenthe kunnen enkel het hoofd buigen bij zoveel talent.
...