Opmerkelijk was het wel. In februari 1979, een paar maanden na zijn breuk met Club Brugge, ging Ernst Happel bij de tegen de degradatie vechtende tweedeklasser RC Harelbeke aan de slag. Hij stapte de kleedkamer binnen en hield geen speech. Happel zei gewoon dat hij op training vooral aan de conditie wilde werken. In zijn allereerste wedstrijd, thuis tegen Sint-Truiden, zag Happel een herboren ploeg: Harelbeke won met 4-0, het veegde met fris en modern voetbal de Limb...

Opmerkelijk was het wel. In februari 1979, een paar maanden na zijn breuk met Club Brugge, ging Ernst Happel bij de tegen de degradatie vechtende tweedeklasser RC Harelbeke aan de slag. Hij stapte de kleedkamer binnen en hield geen speech. Happel zei gewoon dat hij op training vooral aan de conditie wilde werken. In zijn allereerste wedstrijd, thuis tegen Sint-Truiden, zag Happel een herboren ploeg: Harelbeke won met 4-0, het veegde met fris en modern voetbal de Limburgers helemaal van het veld. De verdedigers trokken ten aanval, de aanvallers plooiden terug wanneer het noodzakelijk was. Happel stond bij momenten langs de rand van het veld, met zijn geheimzinnige en ondoordringbare blik ging er een hypnotisch effect van hem uit. De manier waarop Ernst Happel bij Harelbeke terechtkwam is op zijn minst merkwaardig. Na een wedstrijd tussen RWDM en Standard, twee maanden eerder, maakte Happel kennis met de legendarische sportdirecteur Lomme Driessens. Die interesseerde zich heel erg in voetbal en bewonderde de manier van werken van Happel. Die vertoonde overeenkomsten met de wijze waarop hij een wielerploeg dirigeerde. Driessens had op dat moment de Flandriaploeg onder zijn hoede, tapijtenfabrikant Lano was een van de sponsors. Het was het bedrijf van Pierre Lano, de voorzitter van Harelbeke. Driessens liet zich tegenover hem ontvallen dat Happel de ideale man was om zijn zwalpende club te redden. Zo was de link gelegd en zorgde Pierre Lano, die in Harelbeke ook burgemeester is geweest, voor de stunt van het jaar. Alle media zakten af naar Harelbeke om er het verhaal op te tekenen van Happelbeke. Alleen al de aanwezigheid van de Oostenrijker bleek voldoende om de spelers uit hun lethargie te halen. Happel wekte ontzag, maar ook een bepaalde angst bij de spelers op. Hij hoefde niets te zeggen, de spelers werkten twee keer zo hard als vroeger. En als hij een keer door zijn tanden floot, stormde iedereen als gekken vooruit. Maar Happel hield er in zijn aanpak rekening mee dat zijn spelersgroep overdag werkte. Hij ging ver, maar niet te ver. Na de zege tegen Sint-Truiden won Harelbeke de tweede wedstrijd op het veld van het toenmalige AS Oostende met 1-2. De trein was vertrokken. Harelbeke redde zich zonder problemen. Daarmee was de missie van Happel volbracht. Hij ging het daaropvolgende seizoen aan de slag bij Standard.