Een mooiere overwinning kon hij zich niet indenken. Pete Sampras versloeg in de finale van de US Open zijn eeuwige concurrent, Andre Agassi. Enkel de grootste optimisten onder zijn fans hielden het nog voor mogelijk, maar hij deed het wel. Pete Sampras klom uit het dal en pakte zijn veertiende Grand Slamzege uit zijn carrière. Hij bewees dat je een talent nooit verleert. Opnieuw onder de vleugels van coach Paul Annacone groeide bij hem weer het geloof dat hij nog tot grootse daden in staat was.
...

Een mooiere overwinning kon hij zich niet indenken. Pete Sampras versloeg in de finale van de US Open zijn eeuwige concurrent, Andre Agassi. Enkel de grootste optimisten onder zijn fans hielden het nog voor mogelijk, maar hij deed het wel. Pete Sampras klom uit het dal en pakte zijn veertiende Grand Slamzege uit zijn carrière. Hij bewees dat je een talent nooit verleert. Opnieuw onder de vleugels van coach Paul Annacone groeide bij hem weer het geloof dat hij nog tot grootse daden in staat was. Pete Sampras : Dit is de kers op de taart, maar geen enkele overwinning deed zoveel deugd als die op Wimbledon twee jaar geleden, toen ik de enige recordhouder werd wat het aantal Grand Slamtoernooien betreft. Na het moeizame seizoen dat ik deze keer doormaakte, doet deze zege natuurlijk ook heel veel deugd. In de eerste plaats is er de onvoorwaardelijke steun van mijn vrouw, van mijn familie en van mijn vrienden. Daarnaast mag ik de verdienste van Paul zeker niet vergeten. Dankzij hem hervond ik mijn sereniteit en stabiliteit. Niemand kent me beter als tennisspeler dan hij, hij weet precies wat hij moet zeggen om me te motiveren en te kalmeren. Dat ik zolang moest wachten op een nieuwe overwinning had niets te maken met een forehand, een backhand of een service, maar alles met het mentale aspect. Ik was onvoldoende optimist op het terrein. Telkens het even tegenzat, liet ik de armen zakken. Dankzij Paul hervond ik het heilige vuur.Daar ga ik de volgende maanden eens rustig over nadenken. Ik neem nu wat afstand om na te gaan wat ik nog precies wil bereiken. Ik tennis nog altijd enorm graag en competitie blijft me boeien. Alleen, iemand als Andre verslaan in de finale van de US Open is misschien wel de mooiste manier om een tennisloopbaan te beëindigen. Maar zoals ik al zei, wil ik me daar nu nog niet definitief over uitspreken.Een verschil van dag en nacht. Beter kan ik het niet verwoorden. Na Wimbledon zat ik werkelijk in zak en as. Tijdens de vlucht naar huis spookte de gedachte van stoppen constant door mijn hoofd. Ik voelde me leeg. Terwijl ik er rotsvast van overtuigd was er alles aan gedaan te hebben om weer aan te knopen met de successen uit het verleden, werd ik er zonder pardon uitgebonjourd. Gelukkig kroop ik dankzij de steun van mijn coach en familie uit die put. Ik vond ook van mezelf dat ik een waardiger afscheid verdiende. Zonder daarover te willen opscheppen, denk ik toch te mogen zeggen dat ik de tennissport veel heb bijgebracht. Het deed dan ook pijn wat de media de laatste maanden allemaal schreven en vertelden over mij. Ik begon het bijna zelf te geloven.God, dat vind ik echt te moeilijk om daar een antwoord op te geven, bijna een hartverscheurende keuze ( lacht). Ik ben fier op elke overwinning. Toen ik dertien Grand Slamzeges achter mijn naam staan had, wilde ik er graag nog een veertiende bij. Je moet je nu eenmaal telkens nieuwe doelen, nieuwe uitdagingen stellen. Het duurde lang eer ik erin slaagde om nummer veertien binnen te rijven, maar misschien juist daarom dat ik er zoveel plezier aan beleefde. Eigenlijk maakt me dat niet zoveel uit. Jullie, journalisten, willen dat ik er nu de brui aan geef, na een overwinning tegen Andre Agassi op de US Open. Dan hebben jullie een mooi verhaal om te schrijven ( lacht). door Florient Etienne