Heel Anderlecht danste afgelopen vrijdag op de golven van de euforie nadat het de 28ste titel had binnengehaald. Er werd een spetterend vuurwerk afgestoken, de supporters gingen uit de bol en vooral bij de spelers en bestuursleden bleek de ontlading ongemeen groot. Het was alsof Anderlecht zichzelf bevrijdde na een seizoen van schrijnende contrasten en vaak striemende kritiek. Ook de ultieme wedstrijd tegen Zulte Waregem verliep naar het beeld van deze voetbaljaargang : er werd steriel gevoetbald, zoals Anderlecht er 34 wedstrijden lang nauwelijks in slaagde sprankelende acties op de grasmat te toveren. Het enige beladen moment kwam er vrijdag toen Pär Zetterberg een kwartier voor het einde naar de zijkant werd gehaald. De geëmotioneerde Zweed stapte in stijl van het ...

Heel Anderlecht danste afgelopen vrijdag op de golven van de euforie nadat het de 28ste titel had binnengehaald. Er werd een spetterend vuurwerk afgestoken, de supporters gingen uit de bol en vooral bij de spelers en bestuursleden bleek de ontlading ongemeen groot. Het was alsof Anderlecht zichzelf bevrijdde na een seizoen van schrijnende contrasten en vaak striemende kritiek. Ook de ultieme wedstrijd tegen Zulte Waregem verliep naar het beeld van deze voetbaljaargang : er werd steriel gevoetbald, zoals Anderlecht er 34 wedstrijden lang nauwelijks in slaagde sprankelende acties op de grasmat te toveren. Het enige beladen moment kwam er vrijdag toen Pär Zetterberg een kwartier voor het einde naar de zijkant werd gehaald. De geëmotioneerde Zweed stapte in stijl van het veld : als een soort ongekroonde koning van de fair play gaf hij alle spelers een hand. De staande ovatie van het publiek was terecht. Zetterberg hoort bij die spelers met een hart voor de club. Een verademing in een periode dat buitenlandse voetballers dit land als een tussenstop zien voor andere, lucratievere oorden. Deze competitie bracht vooral opwinding naast het veld. De topclubs zaten met zichzelf in de knoei. Anderlecht toonde ruggengraat toen het in volle crisisperiode de hand boven het hoofd hield van Frank Vercauteren en op het juiste moment Nicolas Frutos binnenhaalde. Het bleken uiteindelijk de doorslaggevende factoren, want juist de komst van de Argentijnse spits leidde tot een vaste veldbezetting. Standard probeerde stabiliteit te prediken, maar liet toch weer spelers gaan en komen en werd onthoofd toen Sérgio Conceição de controle over zichzelf verloor. En Club Brugge vergaloppeerde zich met de aanstelling van Jan Ceulemans helemaal en mag na het binnenhalen van een Europees ticket niet met de illusie leven dat het volgend seizoen onder Emilio Ferrera allemaal anders wordt. De waan van de dag staat in de voetballerij al lang een visie op lange termijn in de weg. Vooral Anderlecht moet nu werk maken van de uitbouw van een nieuwe ploeg. Met Pär Zetterberg, Vincent Kompany, Christian Wilhelmsson, Hannu Tihinen en Michal Zewlakow moet het wellicht vijf sleutelspelers vervangen. Het is de vraag of de buitenlandse versterkingen (de Argentijn Christian Leiva en de Egyptenaar AhmedHossan) hetzelfde rendement zullen halen als Nicolas Frutos, die volgend seizoen in veel moeilijker omstandigheden zijn status van topper dient te bevestigen. Met de miljoenen van de Champions League als zekerheid moet Anderlecht vooral voor een kwalitatieve injectie zorgen, met technisch vermogen en inventiviteit in plaats van het blinde gehol en gedraaf dat dit seizoen zo vaak te aanschouwen viel. Het vraagt veel voetbalverstand om de juiste spelers te vinden. Misschien kan Frank Vercauteren nu veel meer de sportieve richting bepalen. In zijn aanvankelijke innovatiedrang moest de trainer snel inbinden. Vercauterens extreme gevoeligheid voor kritiek, die vooral in de heenronde opborrelde, bewijst dat er bij hem veel frustraties leefden. De affaire van de gokchinees hing de voorbije maanden als een loden ballast over de competitie. De leugens en hypocrisie swingden de pan uit. Op een pijnlijke manier werd duidelijk dat het velen alleen maar om het lijfsbehoud gaat, zelfs als het bewijsmateriaal tegen hen zich opstapelt. Toch blijven vele vragen onbeantwoord en zijn een aantal van de beschuldigingen in de geruchtmakende Panorama-uitzending nog altijd niet hard gemaakt. Dat zorgt voor tweeslachtige gevoelens. De enige constante in dit grillige seizoen was uiteindelijk het ontluisterende immobilisme van de voetbalbond die niet bij machte is om welk heet hangijzer dan ook kordaat aan te pakken. Intussen gaat de zoektocht naar een opvolger van Jan Peeters verder. Het ergste daarbij is dat op dit moment niemand het morele gewicht heeft om de leiding van de federatie op zich te nemen. Het zegt alles over de impasse waarin ons voetbal op bestuursniveau zit. JACQUES SYS