'H ello, nice to meet you, Roberto', nog een schuchter lachje en de vraag of hij ook een koffie wou. Dat was officieel mijn eerste ontmoeting met onze bondscoach afgelopen week. Ik nam mijn tas koffie, aangevuld met chocolade, en stevende opnieuw af op de gemaskerde Spanjaard. Eerste observatie: hij vult de ruimte zonder al te veel woorden en gunt iedereen een vriendelijke lach. Alle vrouwen bezwijken en de mannen zoeken koortsachtig naar een nieuwe hiërarchie.
...

'H ello, nice to meet you, Roberto', nog een schuchter lachje en de vraag of hij ook een koffie wou. Dat was officieel mijn eerste ontmoeting met onze bondscoach afgelopen week. Ik nam mijn tas koffie, aangevuld met chocolade, en stevende opnieuw af op de gemaskerde Spanjaard. Eerste observatie: hij vult de ruimte zonder al te veel woorden en gunt iedereen een vriendelijke lach. Alle vrouwen bezwijken en de mannen zoeken koortsachtig naar een nieuwe hiërarchie. 'Nog een uur voor we streamen', fluistert iemand ons voorzichtig toe. Voor mij het startsignaal om de man duizend en één vragen te stellen. Een gepaste strategie had ik niet, ik ging van speels naar kritisch om dan te landen in een tussenvorm. ' What about your defense?', vroeg ik hem terwijl ik opwipte van mijn stoel. Ik voegde er gauw aan toe dat we weinig evenwaardige vervangers hebben achterin, dat ik me soms zorgen maakte om de omgekeerd evenredige relatie tussen leeftijd en snelheid van onze verdediging en dat de infiltraties van Jason Denayer tegen Wit-Rusland deugdelijk waren maar hij dat best kon vermijden tegen topploegen. Als een soort van volleerde klassiek Grieks Atheense filosoof stelde hij vragen terug: heb je dan geen vertrouwen in onze huidige verdediging? Jawel, maar... Was snelheid vroeger dan de beste kwaliteit van pakweg Jan Vertonghen? Nee, dat is waar, maar... En Jason deed dat inderdaad uitstekend, tegen zulke ploegen moeten we durven infiltreren. Oké. ' Do you think we missed our chance during the world cup in Russia?', om toch ook een stelling uit het brede publiek te lanceren, vergezeld met hoop op een ongefilterde Martinez. Er viel net geen seconde tussen mijn vraag en zijn antwoord. Neen. Kort maar krachtig. Na een uitvoerige beschrijving van het WK in Rusland concludeert Roberto dat z'n jongens daar een prachtprestatie hebben neergezet, dat de Rode Duivels onze collectieve geest van 'vrijblijvend ons best doen op een eindtornooi' omgezet hebben in 'we gaan naar daar om te winnen'. Een eindtornooi zit vol verrassingen, Imke. Ik dreig bijna te vragen of hij toch niet voorgoed in Waterloo wil blijven wonen, maar kan me nog net op tijd herpakken. ' Talking about surprises, what do you think about the Super League?', deze keer met een halve glimlach. Hij blijft niet langer op zijn stoel zitten en geeft een eerste antwoord door zijn Catalaans voorhoofd vol rimpels te trekken. Ik vat de monoloog in enkele woorden samen: massa's geld in combinatie met een gebrek aan transparantie, ploegen blijven meer geld uitgeven dan ze binnenkrijgen, het systeem. Ik voel me ook genoodzaakt om een iets kortere monoloog op te voeren: voetbalclubs blazen zichzelf op door stijgende schulden die hand in hand gaan met stijgende lonen, rijken worden rijker, de armen, wel ja. Voor een speler moet het bijzonder saai zijn om geen degradatieangst te voelen óf kampioenenkoorts. Ik denk terug aan mijn vorige conversaties over dit thema. Sommigen argumenteren dat een gesloten competitie wel werkt in de Amerikaanse competitiesport. Klopt, maar daarvoor moet het hele systeem veranderen, zowel economisch als structureel én breder dan binnen de voetbalcultuur (misschien wel de algehele cultuur). We spreken over andere inkomstenverdeling tussen clubs, plafonnering van het loon, geen eigenkweek van talenten en vroeg wegplukken maar drafts uit scholen die bovendien doordrenkt zijn met een sportcultuur en tenslotte geen overbezetting van topploegen in één gebied. De Super League had zeker niet de intentie om zo'n model na te streven, neen, het was een verwerpelijke gooi naar nog meer geld. Het enige positieve aan heel die heisa? De provocatie van het huidige systeem, waardoor hopelijk een aantal mensen zich opnieuw vragen gaan stellen bij de huidige gang van zaken. Zijn Spaanse glimlach kwam weer boven en zijn ogen keken trots naar mij. Althans, dat was mijn invulling.