Genieten. Dat deed Henk Houwaart met volle teugen, toen de Nederlander met vierdeklasser RFC Wetteren afgelopen zomer in de voorbereiding kampioen AA Gent versloeg met 1-0. 'Mijn tactisch plannetje klopte perfect', glundert hij. Maar ook toen hij met zijn ploeg op bezoek ging in zijn geboortestad Den Haag, voor een oefenduel tegen het plaatselijke Haaglandia/Sir Winston. Voor, tijdens en na de wedstrijd stond de trainer in het middelpunt van de belangstelling. Later op de avond klom Houwaart zelfs op een podium en zong hij over 'sterren die aan de hemel staan'. Het typeert de levenslustige Vlaamse Hollander. Hij mag eind augustus dan wel zeventig geworden zijn, de ex-speler van onder meer ADO Den Haag, Club Brugge en het Nederlands elftal voelt zich twintig jaar jonger.
...

Genieten. Dat deed Henk Houwaart met volle teugen, toen de Nederlander met vierdeklasser RFC Wetteren afgelopen zomer in de voorbereiding kampioen AA Gent versloeg met 1-0. 'Mijn tactisch plannetje klopte perfect', glundert hij. Maar ook toen hij met zijn ploeg op bezoek ging in zijn geboortestad Den Haag, voor een oefenduel tegen het plaatselijke Haaglandia/Sir Winston. Voor, tijdens en na de wedstrijd stond de trainer in het middelpunt van de belangstelling. Later op de avond klom Houwaart zelfs op een podium en zong hij over 'sterren die aan de hemel staan'. Het typeert de levenslustige Vlaamse Hollander. Hij mag eind augustus dan wel zeventig geworden zijn, de ex-speler van onder meer ADO Den Haag, Club Brugge en het Nederlands elftal voelt zich twintig jaar jonger. 'Dagelijks tussen twintigers vertoeven, met hen wat brabbelen, dat helpt uiteraard', zegt hij in zijn sappig vervlaamst Haags. 'Bovendien doe ik nog elke dag buikspieroefeningen en ga ik een keer of twee per week zo'n zeventigtal kilometer fietsen met enkele vrienden. Zij zijn fanatieker dan ik, dus speel ik Joop Zoetemelk en zet ik me in het wiel. Ik let ook op wat ik eet en drink. Neen, niet meer zo veel champagne als vroeger. Al geniet ik nog altijd volop: van een rustig etentje met mijn vrouw, van mijn kleinkinderen die hier heel vaak langskomen. Als mijn kleindochter me 'Papoe Henk' noemt of mijn kleinzonen, die bij Cercle en Jabbeke voetballen, me met 'opa Cyprus' (waar hij enkele jaren trainer was, nvdr) aanspreken, dan smelt ik gewoon.' Voor hen, en zijn kinderen, leeft Houwaart nu, nadat in 2008 zijn zoon Henk junior overleed aan botkanker. 'Een gat dat nooit meer te dichten zal zijn. Henkie is nog altijd aanwezig in ons huis. Elke dag brand ik een lampje bij zijn foto, al zeven jaar. En dat zal ik blijven doen tot ik doodga.' Maar zover is het lang niet, daarvoor heeft de Nederlander nog te veel energie. Hij steekt onder meer tijd in een vastgoedproject in Knokke - 'Er zijn nog vier appartementen te koop, geen interesse?' (lacht) -, maar bovenal blijft voetbal zijn grootste passie. Na eerder SK Roeselare, Eendracht Aalst, KV Kortrijk (tweemaal), Xanthi, Ethnikos Piraeus, Cercle (tweemaal), Club Brugge, SV Waregem, RC Harelbeke, AA Gent, Omonia Nicosia, AEL Limassol, FC Antwerp, SV Roeselare en FC Knokke te hebben getraind, begon hij in 2013 als coach bij Standaard Wetteren. Die club, intussen gefuseerd met RRC Wetteren-Kwatrecht, ruilde Houwaart begin deze maand echter voor de ambitieuze tweedeprovincialer SKV Zwevezele. 'De dagelijkse verplaatsing vanuit Knesselare, waar ik al twintig jaar woon, naar Wetteren werd me te veel. Bovendien kwam er een plaats vrij bij Zwevezele, waar Paul Degroote voorzitter is. Ik ken hem al van in mijn periode bij Harelbeke (eindjaren negentig, nvdr) en moest niet lang aarzelen toen hij me belde. Nu sta ik op een kwartier op het trainingsveld.' Met nog evenveel geestdrift als in zijn jongere jaren. 'Zolang ik dat heb, blijf ik coachen. Bovendien voel ik dat ik met al mijn ervaring die jonge gasten nog heel wat kan bijbrengen, technisch, tactisch... Ik ben ook nog altijd een kei in het smeden van een groepsgeest, in het inpompen van een winnaarsmentaliteit. Van 's morgens tot 's avonds ben ik ermee bezig: trainingen voorbereiden, matchen op tv en ter plaatse bekijken. Afgelopen zondag zelfs drie: 's morgens de beloften van Zwevezele, 's middags Club Roeselare, onze volgende tegenstander, 's avonds Club Brugge. Van Bart Verhaeghe, die ik erg respecteer, krijg ik nog elk jaar twee abonnementen. Als ik vrij ben, ga ik graag terug naar Brugge. Zeker voor de Clubsupporters, de beste van het land. Zelfs na de 5-0 in Napels moedigden ze hun ploeg én Michel Preud'homme volop aan. Fantastisch, toch? Het voetbal van Club boeit me wel minder. Te trage opbouw, te weinig Sturm und Drang, zoals in mijn periode. Club heeft meer jongens met een over-mijn-lijkmentaliteit nodig. Spelers als Ruud Vormer, geen wandelaars als Víctor Vázquez.' DOOR JONAS CRETEUR'Club heeft meer jongens met een over-mijn-lijkmentaliteit nodig.' HENK HOUWAART