Bij een kampioenenviering lopen wij, spelersvrouwen, er doorgaans als het vijfde wiel aan de wagen bij. Dan zijn zij, de spelers, in euforie en dan zien ze even niet meer om. Het mag natuurlijk wel eens, de bloementjes buitenzetten, want het gebeurt anders zelden. Er zijn op maandag wel af en toe supportersavonden, maar afhankelijk van waar in het land ze plaatsgrijpen, is Peter meestal om twaalf à één uur thuis. Ik denk dat het in de tijd van toen heel iets anders was. De tijden zijn veranderd. Er is veel meer concurrentie. Je moet er de dag van vandaag voor leven. De tijd van uitgaan en pinten drinken is voorbij. Je moet er veel te hard voor werken. Overal trouwens. Iedereen concurreert nu in alles met elkaar. Het is veel harder geworden en er zijn altijd ...

Bij een kampioenenviering lopen wij, spelersvrouwen, er doorgaans als het vijfde wiel aan de wagen bij. Dan zijn zij, de spelers, in euforie en dan zien ze even niet meer om. Het mag natuurlijk wel eens, de bloementjes buitenzetten, want het gebeurt anders zelden. Er zijn op maandag wel af en toe supportersavonden, maar afhankelijk van waar in het land ze plaatsgrijpen, is Peter meestal om twaalf à één uur thuis. Ik denk dat het in de tijd van toen heel iets anders was. De tijden zijn veranderd. Er is veel meer concurrentie. Je moet er de dag van vandaag voor leven. De tijd van uitgaan en pinten drinken is voorbij. Je moet er veel te hard voor werken. Overal trouwens. Iedereen concurreert nu in alles met elkaar. Het is veel harder geworden en er zijn altijd mensen die ernaast vallen. Zo is het leven. Als hij fit is, speelt Peter zo goed als iedere match, maar ik denk dat je het als vrouw van iemand die geregeld op de bank zit zwaarder hebt. Dan zakt het humeur. Maar ik denk wel dat in Brugge de meeste spelersvrouwen goed overeenkomen. Barbara en Sofie, van Olivier De Cock en Hans Cornelis, kunnen het bijvoorbeeld uitstekend met elkaar stellen, terwijl het toch gaat om de vrouwen van twee rechtstreekse concurrenten. Ik probeer altijd wat in de schaduw te blijven, het is ten slotte nog altijd de man die voetbalt. Het zijn alleen maar vrouwen die het nodig hebben voor hun werk, zoals modellen, die ermee te koop lopen, denk ik. Naar de thuismatchen probeer ik altijd te gaan kijken. Bij mensen naast mij veroorzaak ik wel eens een blauwe plek, maar voor de rest ben ik redelijk rustig. Naar uitmatchen ga ik niet, omdat ik tijdens het weekend in het café sta. Behalve naar de match in Bergen ! Daar wou ik absoluut bij zijn, al vond ik het zelf eigenlijk een week te vroeg. Want het mooiste is natuurlijk thuis kampioen spelen, en het allermooiste is op eigen veld de titel pakken tegen Anderlecht, de grote concurrent. Alleen jammer dat Peter er dan niet meer bij was. Bij de vorige titel, twee jaar geleden, ging alles precies vlotter. Bij momenten zat het een beetje tegen dit seizoen, zeker Europees. De grootste ontgoocheling was de uitschakeling in de Uefabeker. Maar je kunt niet alles winnen natuurlijk. Je speelt ook nog altijd met elf en je kunt niet altijd alle elf op hetzelfde moment superscherp staan. Peter is iemand die in zijn leven nieuwe uitdagingen nodig heeft. Hij wou absoluut met de dubbel afscheid nemen van Club Brugge. De mensen die echt in zijn hart zitten, zal hij daarna nog wel eens bellen. Timmy Simons bijvoorbeeld. Ze zijn vijf jaar geleden samen bij Brugge toegekomen, beiden afkomstig van een lager niveau, ze zijn samen gegroeid en lagen zowel bij Club als bij de nationale ploeg samen op de kamer. Dan vertel je al eens iets meer tegen elkaar. Het zijn twee uitersten, maar ik denk dat dat hen ten goede komt. Peter en ik zijn beiden kreeft, maar wel twee heel verschillende kreeften. Hij is meer Pietje precies, ik meer : ach, we zien wel. Die twee samen, dat komt goed. Allez, dat denk ik toch. Ondertussen zijn we al maanden samen Duits aan het leren. Dat is ook voor mij belangrijk. Ik wil de taal goed kennen en mij volledig goed voelen in die gemeenschap daar. Als je zoals zoveel vrouwen van buitenlandse spelers hier alleen maar 'dank u wel' en 'alstublieft' kunt zeggen, hoe kan je dan leven ? Ik zou de muren oplopen, hele dagen thuiszitten. Zonet deed ik een sollicitatiebrief op de bus om in Wolfsburg waterskilessen te geven. Ik zou er ook graag vrijwilligerswerk doen. Ze zijn er met een project in een kinderhospitaal bezig waar ik zeer graag aan zou meehelpen. De witte muren schilderen, het daar wat opfleuren en een dag per week bij de kinderen verblijven. Ik zou graag iets doen voor andere mensen zonder dat ik er geld voor in de plaats krijg. Dan krijg je iets van grotere waarde terug. Dankbaarheid.door Annick Devriendt'De tijd van uitgaan en pinten drinken is voorbij.'