De scène zou zo uit het verhaal van Assepoester kunnen komen, waarbij voetbalschoenen, ontworpen met veel oog voor detail, het traditionele glazen muiltje vervangen. Ook hier is er sprake van een bal en van kandidaten. Het doel van de gasten is niet het veroveren van de prins om mee te trouwen, maar het winnen van een trofee. Net als in het sprookje defileren ze op de trappen, behangen met de mooiste juwelen die er op het continent te vinden zijn. Allemaal lonken ze naar de beker die hen op de troon kan brengen.
...

De scène zou zo uit het verhaal van Assepoester kunnen komen, waarbij voetbalschoenen, ontworpen met veel oog voor detail, het traditionele glazen muiltje vervangen. Ook hier is er sprake van een bal en van kandidaten. Het doel van de gasten is niet het veroveren van de prins om mee te trouwen, maar het winnen van een trofee. Net als in het sprookje defileren ze op de trappen, behangen met de mooiste juwelen die er op het continent te vinden zijn. Allemaal lonken ze naar de beker die hen op de troon kan brengen. Lange tijd was dat geluk slechts weggelegd voor een triumviraat dat niet geneigd was die glorie te delen. Tussen 2013 en 2018 waren slechts drie ploegen in staat te pronken met de hoofdprijs: het Bayern van Arjen Robben en Franck Ribéry, het Real Madrid van CristianoRonaldo en het Barcelona van Lionel Messi. Je moet al teruggaan naar 2008 om een finale te vinden waarin een van die grote drie niet aanwezig was. Het verschil met de rest was zo groot, dat zij die laatste trap niet konden nemen. Het gespierde Atlético van Diego Simeone en de cynische oude dame van Massimiliano Allegri konden de kloof niet slechten. Hetzelfde overkwam Manchester City en PSG, twee pretendenten die, overstroomd door oliedollars, evenmin de hand konden leggen op winst. Geld volstaat niet om de gunst van deze beker af te kopen. De laatste jaren verdween dat gevoel van onoverwinnelijkheid bij de meesters van het spel. De groten lijken barstjes te vertonen. Het afbrokkelen van het triumviraat heeft het kransje pretendenten vergroot. Maar de Champions League heeft geen genade voor zij die niet weten hoe de trofee te veroveren. Ze spot zelfs een beetje met de durfal die Pep Guardiola heet. Een decennium geleden slaagde hij er in twee keer de prijs te pakken, maar nu? Wat zijn die 198 punten, verzameld in twee seizoenen Premier League, waard als hij er met dat elftal niet eens in slaagt om bij de laatste vier te komen? In de laatste kilometers van de winter is zijn Manchester City altijd favoriet. Maar toch veroverden andere Engelsen Europa. Dankzij voetbal waarbij sprints de macht lijken te hebben gegrepen ten nadele van de passes, waren de twee finalisten vorig jaar het hyperactieve Liverpool van JürgenKlopp en het hybride Tottenham van Mauricio Pochettino. Als mopperende toeschouwers waren de tenoren dan al bezig hun revanche voor te bereiden. Vastberaden om dit zogenaamde einde van een tijdperk straks af te doen als een accident de parcours. De toekomst zal uitwijzen of vorige lente een einde kwam aan de heerschappij van het triumviraat op de dag dat op Anfield Barcelona van de mat geveegd werd. In Spanje, maar zeker ook in Duitsland zullen ze er de komende maanden alles aan doen om de voetbalwereld van het tegendeel te overtuigen. Bayern heeft meer dan ooit gespendeerd op de transfermarkt en in Castilië en Catalonië hebben de komst van Eden Hazard en Antoine Griezmann de zomergewoontes verstoord: voor de eerste keer in jaren zijn niet de Engelsen de koningen van de transfermarkt. Niemand gaf tussen juni en augustus meer geld uit dan Real, Barça en Atlético. Zitten de mooiste kostuums dezer dagen in Spanje, dan wisten de dikke portefeuilles in Engeland de beste kleermakers te behouden. Het keerpunt voor het Engelse voetbal kwam er in 2016. Toen pas werden hun ploegen, tot dan een stoet van vedetten die vaak belachelijk werden gemaakt door ploegen uit de tweede rang op Europese avonden, echte krijgers op het hoogste niveau. Het was de zomer waarin Antonio Conte, Pep Guardiola en José Mourinho Klopp en Pochettino kwamen bijstaan. Op het bal van de groten weten KRC Genk en Club Brugge dat de eindprijs buiten bereik is. Hun dromen blijven beperkt tot het vermijden van de blamage. Maar misschien zit er voor hen ook een kansje in, om deze of gene grote die lijdt aan een beetje overmoed met een gemeen hakje op de trap te doen struikelen...