'Een weloverwogen beslissing', verklaart Kevin Vandenbergh waarom hij afgelopen zomer tweedeklasser Dessel Sport verruilde voor de hyperambitieuze tweedeprovincialer Aarschot. 'Drie weken geleden werd ik vader van een dochtertje Maël, terwijl ons zoontje Lyo met zijn twee jaar en negen maanden nu naar school gaat. 'Ik wou dichter bij huis voetballen om meer tijd te maken voor mijn gezin. Bovendien begon ik vorig seizoen aan de trainerscursus. Die bijna volle lesdagen vielen op maandag en woensdag, in combinatie met mijn eigen trainingen kwam je algauw weer aan een ritme van zeven dagen op zeven. Na rijp beraad met mijn vrouw vonden we een mooi compromis. Omdat ik nog zo graag voetbal en er echt volop van geniet, ging ik in op het aanbod van Aarschot. Daar zijn veel van mijn vrienden aan de slag, zoals Kenneth Van Goethem. Het plaatje klopte volledig. Ik kon gerust nog in nationale blijven, maar dat hoofdstuk sloot ik dus zelf af. Het project van Aarschot oogt heel aanlokkelijk en het is op amper vijf minuten rijden. Willen we naar eerste provinciale, dan moeten we kampioen spelen, want er is geen eindronde. Het loopt vlot, we mogen zeker niet klagen.'
...

'Een weloverwogen beslissing', verklaart Kevin Vandenbergh waarom hij afgelopen zomer tweedeklasser Dessel Sport verruilde voor de hyperambitieuze tweedeprovincialer Aarschot. 'Drie weken geleden werd ik vader van een dochtertje Maël, terwijl ons zoontje Lyo met zijn twee jaar en negen maanden nu naar school gaat. 'Ik wou dichter bij huis voetballen om meer tijd te maken voor mijn gezin. Bovendien begon ik vorig seizoen aan de trainerscursus. Die bijna volle lesdagen vielen op maandag en woensdag, in combinatie met mijn eigen trainingen kwam je algauw weer aan een ritme van zeven dagen op zeven. Na rijp beraad met mijn vrouw vonden we een mooi compromis. Omdat ik nog zo graag voetbal en er echt volop van geniet, ging ik in op het aanbod van Aarschot. Daar zijn veel van mijn vrienden aan de slag, zoals Kenneth Van Goethem. Het plaatje klopte volledig. Ik kon gerust nog in nationale blijven, maar dat hoofdstuk sloot ik dus zelf af. Het project van Aarschot oogt heel aanlokkelijk en het is op amper vijf minuten rijden. Willen we naar eerste provinciale, dan moeten we kampioen spelen, want er is geen eindronde. Het loopt vlot, we mogen zeker niet klagen.' Scoren verleerde de zoon van Erwin na zestien jaar eerste klasse duidelijk niet. Na tien speeldagen staat de teller op twintig treffers. SC Aarschot won ook tien keer en heeft een fabelachtig doelsaldo van 55-9. 'Dat scoren is aangeboren', beweert de voormalige international (13 selecties) die op zijn zeventiende al debuteerde voor Westerlo en met hen in 2001 de Belgische beker veroverde. 'De zestienmeter, dat is nu eenmaal mijn favoriete speeltuin.' In het verleden was Vandenbergh tijdens zijn passages bij Westerlo, KRC Genk, FC Utrecht, KAS Eupen en YR KV Mechelen een garantie op gevaar en goals. 'Ik was niet echt een spits die leefde van zijn doelpunten', oppert de gewezen spitsbroeder van Wesley Sonck. 'Het is leuk en mooi meegenomen, maar niet het allerbelangrijkste. Dat heb ik ook meermaals gezegd, in eerste klasse nog. Ik vind dat dat te veel wordt benadrukt. Nuttig zijn voor het elftal, dat telt. Het belangrijkste voor een aanvaller blijft het vertrouwen van de trainer. Anders wordt het toch niks.' Het lijkt wel een verwijzing naar zijn laatste ervaring bij Westerlo, waar de vaak onbehouwen en autoritaire aanpak van Dennis van Wijk leidde tot een verwijdering naar de B-kern in oktober 2014. 'Een pijnlijk einde voor mij bij de club waar ik als jeugdproduct mijn carrière lanceerde. Zij werden bij het afscheid in een situatie zonder uitweg gedwongen', kijkt Vandenbergh nog eenmaal terug. 'Dennis duldde geen tegenspraak. Onze karakters botsten. Het verhaal stopte plots zonder uitleg. Langs beide kanten zat er te veel ontevredenheid, zelfs na het ontslag van de coach. Als je tegenover een Nederlander je mening durft geven, dan is het acceptatievermogen blijkbaar minder. Daar schrok ik van. Ook bij FC Utrecht was dat al zo. Ik ben nu eenmaal iemand die altijd naar de essentie durft gaan. Maar het zal blijkbaar zo diep bij Westerlo dat zelfs een terugkeer onder Harm van Veldhoven niet meer bespreekbaar bleek. Een smet. Mijn mooie transfers brachten nochtans veel geld in het laatje voor de club. Het was echt jammer dat het zo abrupt eindigde. Ik stelde me toen de vraag: was de club even goed voor de speler als omgekeerd? Het moderne voetbal is te veel business. Vroeger bestond er nog iets zoals onderling vertrouwen of echte verbondenheid. Hoeveel vrije spelers zijn er tegenwoordig niet?' Sinds september tot normaal gezien eind november is Vandenbergh, met het oog op een UEFA B-diploma aan de trainersschool, bezig aan een ervaringsperiode. Daarna gaat hij voor een UEFA A-attest. 'Vanaf dan zal ik ook een ploegje effectief moeten coachen', zegt hij vol enthousiasme. 'Ja, het kriebelt wel. Ik ben er veel mee bezig. Omdat ik nu al bijzonder goed weet waar ik naartoe wil. Ik zit in een leuk klasje met Stijn Stijnen, Maarten Martens, Wouter Vrancken, Hernán Losada, Jonas Ivens, Rocky Peeters, Hans Somers, Mijat Maric, Milos Maric en Jugoslav Lazic. Een toffe bende. Tot voor kort waren ook Olivier De Cock, Dimitri Daeseleire en Maxime Biset erbij, maar zij moesten afhaken. Ze kregen het door omstandigheden niet meer gecombineerd. We begonnen met 25, nu blijven er nog 12 over. Zo'n les door een fysiektrainer als Joost Desender of de visie van Dirk Gyselinckx, dat is echt heel interessante materie. Mocht ik ooit in eerste klasse geraken, eventueel beginnend als assistent van een topper, dan overweeg ik ook nog de inschrijving voor de Pro Licence. Het is mijn doel om ooit hoofdtrainer te worden van een profploeg. Inlopen en de stiel leren zoals Bernd Thijs onder de hoede van Hein Vanhaezebrouck, dat lijkt me het ideale traject.' Zijn grote voorbeeld blijft een Limburger, die sinds 2009 clubloos is. In het seizoen 2004/05 werkten ze bij KRC Genk voor het eerst samen, het leidde in de terugronde tot veertig punten en een gewonnen testduel tegen Standard voor een Europees ticket. 'René Vandereycken viel niet te evenaren, puur tactisch en qua bezetenheid stond die het verst van al', oordeelt Vandenbergh. 'Onze pa sprak al vol bewondering over zijn innoverende trainingen en filosofie destijds bij AA Gent. Hij maakte hem daar topschutter en werd er tweede. Nadien haalde hij zelfs nog Europees voetbal met RWDM. Ik vind het spijtig dat zulke competente mensen niet worden gevraagd in een bestuur. René ziet het en zou veel kunnen aansturen. Ik herinner me positiespelletjes of afwerken in kleine doelen met verschillende soorten ballen. Bijvoorbeeld een nummer drie, van de kleintjes, of een tennisbal, puur om de concentratie en scherpte te bevorderen. Zelden gezien, maar het zorgde wel voor automatismen en balgevoel. In de kleedkamer heerste er ook vanaf de eerste dag een strakke discipline, het codewoord om succes na te streven. René was een man met een plan. Hij beschermde ook altijd zijn spelersgroep tegenover de buitenwereld, wat enorm hard werd geapprecieerd. En wie was de bondscoach die Eden Hazard, Jan Vertonghen, Thomas Vermaelen bij de Rode Duivels haalde? (lacht) Juist, René.' DOOR FRÉDÉRIC VANHEULE - FOTO'S BELGAIMAGE'René Vandereycken was een man met een plan. Hij was niet te evenaren.' KEVIN VANDENBERGH