Point final. Het klassieke voorjaar 2017 is neergelegd. De laatste tien WorldTourwedstrijden zijn gewonnen door een Belg of Alejandro Valverde.
...

Point final. Het klassieke voorjaar 2017 is neergelegd. De laatste tien WorldTourwedstrijden zijn gewonnen door een Belg of Alejandro Valverde. Philippe Gilbert en Greg Van Avermaet waren de exponenten van een Belgisch voorjaar grand cru. Enkel in Sanremo, Schoten en Luik stond er geen landgenoot op het podium. De ploeg van het voorjaar is ook Belgisch: Quick-Step Floors. Alleen in de Omloop en in Wevelgem had Patrick Lefevere geen enkele renner bij de eerste drie. De voormalige BMC-ploegmakkers leken bevrijd nu ze niet langer dezelfde belangen moesten dienen. Yves Lampaert won nog Dwars Door Vlaanderen (een beetje bij de gratie van Gilbert), maar alle andere kasseiklassiekers werden netjes opgekuist door de Vlaming en de Waal. Van Avermaet verbaasde zichzelf in Roubaix. Hij rijdt immers niet graag over de Noord-Franse kasseien, maar hij kan het wel. Gilbert trok zijn hoogvorm ook nog even door naar de klimklassiekers en won zijn vierde Amstel. Zonder Cauberg en met gescheurde nier. Het orgelpunt kwam van de onvermijdelijke Alejandro Valverde. Op zijn 37e is hij nog steeds ongenaakbaar in Hoei en Luik. Hét mooiste moment speelde zich af in de Ronde van Vlaanderen. In Geraardsbergen, bij het opdraaien van de Muur. Dat ene korte moment van verstandhouding tussen twee superkampioenen die daar beslissen om de koers helemaal open te breken. Koersen op intuïtie, buikgevoel, instinctief aanvoelen dat dit het juiste moment was. Soms moet je durven te verliezen om te kunnen winnen. Tom Boonen voerde de forcing, temde de Muur voor de allerlaatste keer en plaveide de weg voor teammaat Gilbert. De Belgische kampioen liet iedereen achter bij de tweede keer Kwaremont en stoomde op grandioze wijze door naar Oudenaarde. De verzamelde tegenstand zag hem pas terug op het hoogste schavotje. Eén week later was ik live getuige van de laatste professionele kilometers van Belgiës grootste kasseiklassieke renner van deze eeuw. De sfeer die in de oude en aftandse velodroom hing, was prachtig. Iedere keer als de witte fiets en het blauwe truitje op het reuzenscherm zichtbaar werden, steeg de applausmeter naar het zenit. Finaal bleek de motor toch van iets mindere kwaliteit dan in zijn topjaren te zijn. Eigenlijk was zijn laatste Roubaix een wedstrijd die hij al bij voorbaat niet kon winnen. De mediahype rond het afscheid was in feite een beetje over de top. Sprookjes bestaan niet in de sport. Het blijft bij vier kasseien. Van Avermaet heb ik horen winnen via de opdringerige Franse speaker. Mijn blik was anderhalf rondje lang enkel op Tom Boonen gericht. De laatste meters van de wielerkampioen van mijn jeugd. Het zal nooit meer helemaal hetzelfde zijn. Tom Vansteenwegen, Hoeselt