In de transferperiode van het seizoen 1995/95 zat Cercle Brugge in zak en as : topschutter Christophe Lauwers verhuisde naar Eendracht Aalst. Voordien zouden ze zich bij Cercle bij zo'n overstap in de handen gewreven hebben, want doorgaans verkocht Cercle zijn betere spelers met flink wat winst. Na 20 december 1995 lukte dat niet meer, want toen besliste het Europese Hof van Justitie dat profvoetballers die einde contract waren, voortaan vrij (gratis, dus) konden overstappen naar de club van hun keuze. In de handen wreven ze zich wél bij Eendracht Aalst, de nieuwe club van Lauwers. Vanaf dat moment zouden bescheiden ploegen zoals Eendracht, zo rekende toenmalig manager Patrick Orlans uit, zich door het wegvallen van transfersommen spelers kunnen veroorloven, van wie ze voorheen niet eens durfden te drome...

In de transferperiode van het seizoen 1995/95 zat Cercle Brugge in zak en as : topschutter Christophe Lauwers verhuisde naar Eendracht Aalst. Voordien zouden ze zich bij Cercle bij zo'n overstap in de handen gewreven hebben, want doorgaans verkocht Cercle zijn betere spelers met flink wat winst. Na 20 december 1995 lukte dat niet meer, want toen besliste het Europese Hof van Justitie dat profvoetballers die einde contract waren, voortaan vrij (gratis, dus) konden overstappen naar de club van hun keuze. In de handen wreven ze zich wél bij Eendracht Aalst, de nieuwe club van Lauwers. Vanaf dat moment zouden bescheiden ploegen zoals Eendracht, zo rekende toenmalig manager Patrick Orlans uit, zich door het wegvallen van transfersommen spelers kunnen veroorloven, van wie ze voorheen niet eens durfden te dromen. Maar het systeem werkte niet omdat clubs én spelers elk van hun kant kozen om het te omzeilen en er maximaal profijt uit te halen. Verbazend genoeg hadden clubs tot op het laagste niveau oor voor het argument van spelers en hun makelaars dat zij voortaan recht hadden op de sommen die voorheen voor een transfer betaald zouden zijn. Op die manier verdween heel wat geld uit het reguliere circuit dat voorheen in het voetbal bleef. Vreemd genoeg haalden de clubs lange tijd hun neus op voor spelers die einde contract en dus gratis waren en die als doodgravers van het bestaande machtssysteem beschouwd werden. Als ze met zijn allen maar afspraken om niemand einde contract te laten komen, via langdurige contracten, zou het systeem van transfersommen ook voor EU-voetballers behouden kunnen worden, rekende iedereen uit. Volgens de theorie van het piramidespel werkt zo'n systeem alleen zo lang iedereen het onderschrijft. Met enige vertraging lijkt het absurd dat een club aan een speler van wie ze niet wist of hij wel paste, een vierjarig contract gaf, hopende hem na drie jaar met winst te verkopen. Vaker gebeurde het omgekeerde, maar een echtscheiding lag moeilijk : welke andere club was bereid een flinke transfersom neer te dokken voor een voetballer die een mislukt seizoen achter de rug heeft ? En waarom zou de speler genoegen nemen met een minder loon terwijl hij op de tribune slapend rijk werd ? Absurde verhalen over pesterijen en C-kernen voor overbetaalde spelers waren het gevolg, terwijl clubs onbekommerd contracten afsloten en transfers regelden met geld dat ze niet hadden maar waarvan ze wel hoopten dat ze het zouden bijeenscharrelen. Dat de internationale transfermarkt anderhalf jaar geleden helemaal in elkaar stortte toen de tv-gelden in de grote competities op waren, is daarom op termijn een uitstekende zaak. Ook in België grijpen bijna alle clubs met acht jaar vertraging bij voorkeur naar spelers die einde contract en gratis zijn. Germinal Beerschot gaf spits Joao Paulo De Oliveira een contract van drie maanden om zich te bewijzen. Interimvoetballers zijn het bijna. Flink inleveren moeten ze sinds vorig jaar ook, maar nog altijd verdienen ze (zwart op wit tenminste) meer dan voor het arrest uit 1995. Vooral middelmatige voetballers werden de afgelopen negen jaar overbetaald. In andere landen is het niet anders. Vorige week tekende internationaal Angelo Peruzzi bij Lazio een contract waarbij hij vijfenzeventig procent moet inleveren. U hoeft geen medelijden met hem te hebben : veel kans dat u minder verdient dan de 550.000 euro netto die hij nog altijd op jaarbasis opstrijkt. Straks zullen clubs niet meer klagen dat Belgische voetballers te duur zijn, theoretisch een absurde uitspraak in een land waar een niet EU-speler minstens het dubbele moet kosten van iemand van hier. De spelers moeten beseffen dat de gouden jaren voorbij zijn. Ter compensatie hebben ze in vergelijking met tien jaar geleden nog altijd hun vrijheid én zitten ze niet meer opgesloten in langlopende contracten bij clubs waar ze niet meer welkom zijn. Wat is er trouwens voor de doordeweekse prof bij een gemiddelde profclub die van zijn hobby zijn beroep kon maken verkeerd aan een loon dat even groot is als dat van de doorsnee ambtenaar of ambachtsman ? Ooit haalde het Belgisch voetbal net met dat soort mensen zijn grootste successen. door Geert FoutréDe spelers moeten beseffen dat de gouden jaren voorbij zijn.