Een donderslag bij heldere hemel. Enkele dagen na de historische CL- treble, kondigde Zinédine Zidane zijn afscheid van Real Madrid aan. Een hommage in zes letters.
...

Een donderslag bij heldere hemel. Enkele dagen na de historische CL- treble, kondigde Zinédine Zidane zijn afscheid van Real Madrid aan. Een hommage in zes letters. Zeeklassen. Daar was ik op 15 mei 2002 als bijna elfjarige snaak. Op die dag leidde jij Real Madrid hoogstpersoonlijk naar La Novena: de negende Europacup I. Een ogenschijnlijk waardeloze voorzet van de Braziliaanse linksback Roberto Carlos werd door jou weergaloos richting linkerbovenhoek gelanceerd. Jammer genoeg zag ik de wedstrijd niet. 's Avonds zaten we allemaal samen op het strand in Koksijde. We mochten allemaal een wens op een klein blaadje papier schrijven. Vervolgens werden ze ritueel verbrand en in zee uitgestrooid. Je mag één keer raden wat er op mijn briefje stond. Ik heb daar gezworen om nooit nog een CL-finale van Real te missen. Een belofte die nog steeds standhoudt. Voor Real begon de tocht door de woestijn. Vier jaar na die prachtige volley zwaaide je Bernabéu uit, maar helemaal weg was je nooit. Daarvoor was je voetbalerfenis te gigantisch. De beste club van de 20e eeuw zou uiteindelijk twaalf jaar geduld moeten oefenen. Je was toen opnieuw van de partij. Ditmaal langs de lijn, als assistent van Carlo Ancelotti. Drie minuten van de extra tijd waren tergend traag weggetikt. Luka Modric zwiepte de hoekschop van de allerlaatste kans sierlijk voor doel. De buffelstoot van Sergio Ramos staat nog steeds op mijn netvlies gebrand. Iedereen in koninklijk wit verdronk in een collectief delirium. De gelijkmaker die in feite de winning goal was. Atlético hing in de touwen. Bale, Marcelo en Ronaldo klaarden de klus in de verlengingen. La Décima, eindelijk. Aan de vooravond van het daaropvolgende voetbalseizoen koos je opnieuw voor een rol in de schaduw. Je nam de leiding over het B-elftal van Real. Toen de koninklijke machine in januari 2016 serieus sputterde, nam je ietwat verrassend de fakkel over van Rafael Benítez. Nauwelijks vier maanden later was je de eerste Franse trainer die de 'beker met de grote oren' won. In een strafschoppenreeks beet Atletico voor de tweede keer in het zand. Eén jaar later bereikte je opnieuw de eindstrijd in Europa's grootste clubcompetitie. In een verpletterende tweede helft greep Real Juventus naar de keel en werd het eerste clubelftal dat de Champions Leaguetitel succesvol kon verlengen. Nochtans twijfelden kwatongen meer dan eens aan je capaciteiten als trainer. Je bent een leider door wie je was als speler. Geen tafelspringer of grote aanjager, maar altijd voorop in de strijd door je natuurlijke uitstraling. Dominantie door je onnavolgbare techniek op het veld. Leading by example. Op persconferenties heb je geen stem hoog boven iedereen verheven. Langs de lijn leef je mee met je team, maar blijf je steeds je waardigheid behouden. Je had meesterlijk snel gezien wat je belangrijkste taak bij Real Madrid zou zijn: de spelersgroep op één lijn krijgen. Er is niet meteen een duidelijk spelconcept, alleen een uitzonderlijke verzameling voetbaltalent dat de krachten bundelt. Vorige maand won de Koninklijke zijn derde opeenvolgende Champions League. Eres el mejor. Je was de beste. Gracias.